علی علیهالسلام از عدالت میگوید؛ سخنی که تاریخ را شرمنده کرد
یکی از ویژگیهای برجستهی امیرالمؤمنین علی علیهالسلام، عدالت در تقسیم بیتالمال بود. آن حضرت همواره اموال عمومی را بهطور مساوی میان مسلمانان تقسیم میکرد و هیچگونه تبعیضی میان مردم روا نمیداشت. همین رویکرد عادلانه سبب شد گروهی از طرفداران تبعیض که منافعشان در خطر افتاده بود، به معاویه بپیوندند.
روزی جمعی از دوستان امام به حضور ایشان رسیدند و عرض کردند:
«اگر برخی از افراد سیّاس و انحصارطلب را با اموال بیتالمال راضی کنی، ادارهی امور برایت آسانتر خواهد شد.»
امام علی علیهالسلام با شنیدن این سخن، خشمگین شد و فرمود:
«آیا میخواهید به کسانی که زیر فرمان من هستند ستم کنم و حقشان را به دیگران بدهم تا یارانی برای خود فراهم آورم؟
به خدا سوگند، تا دنیا پابرجاست و تا آفتاب میتابد و ستارگان در آسمان میدرخشند، چنین نخواهم کرد. اگر این مال از آنِ خودم بود، باز هم آن را بهطور برابر میان مردم تقسیم میکردم، چه رسد به مالی که از آنِ خداست!»
سپس فرمود:
«ای مردم، کسی که کار نیک را در جای نادرست انجام دهد، چند روزی نزد افراد نالایق مورد ستایش قرار میگیرد و محبت آنان را بهدست میآورد؛ اما روزی که حادثهای برای او پیش آید و نیاز به یاری ایشان داشته باشد، همانان بدترین و سرزنشکنندهترین دوستانش خواهند بود.»