ن وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ
«ن، سوگند به قلم و آنچه می‌نویسند»
خداوند در این آیه با قلم و نوشتار سوگند یاد می‌کند، که نشان‌دهنده جایگاه والای علم، نوشتن و آگاهی در اسلام است. سوره قلم یا قلم سوره در آغاز بعثت نازل شده و یکی از نخستین سوره‌هایی است که به دفاع از مقام پیامبر اسلام (ص) و اثبات نبوت او می‌پردازد. این سوره به‌ویژه به رد اتهامات مشرکان علیه پیامبر، بیان ویژگی‌های اخلاقی برجسته آن حضرت، و بیان سرگذشت عبرت‌آموز اصحاب باغ (اصحاب الجنة) می‌پردازد.ترتیل سوره ن و قلم صوتی
سوره مبارکه قلم با صدای مجموعه‌ای از قاریان برجسته و محبوب جهان اسلام، از جمله استاد شهریار پرهیزکار، عبدالباسط عبدالصمد، محمد صدیق منشاوی، حامد شاکرنژاد، شیخ ماهر المعیقلی و سعد الغامدی، در سبک ترتیل تلاوت شده است. همچنین علاقه‌مندان به تندخوانی یا تحدیر می‌توانند این سوره را با صدای اساتید سرعت‌خوانی همچون معتز آقایی و احمد دباغ بشنوند. هر یک از این تلاوت‌ها با حال‌وهوای خاص خود، تجربه‌ای متفاوت از استماع قرآن کریم را برای شنونده رقم می‌زند.متن سوره قلم با ترجمه روان و خط خوانا
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به‌نام خداوند رحمتگر مهربان
ن وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ ﴿۱﴾
نون سوگند به قلم و آنچه مى‌نويسند
مَا أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍ ﴿۲﴾
[كه] تو به لطف پروردگارت ديوانه نيستى
وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍ ﴿۳﴾
و بىگمان تو را پاداشى بىمنت خواهد بود
وَإِنَّكَ لَعَلَي خُلُقٍ عَظِيمٍ ﴿۴﴾
و راستى كه تو را خويى والاست
فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ ﴿۵﴾
به‌زودى خواهى ديد و خواهند ديد
بِأَيْيِكُمُ الْمَفْتُونُ ﴿۶﴾
[كه] كدام يك از شما دستخوش جنونيد
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ ﴿۷﴾
پروردگارت خود بهتر مىداند چه كسى از راه او منحرف‌شده و [هم] او به راه يافتگان داناتر است
فَلَا تُطِعِ الْمُكَذِّبِينَ ﴿۸﴾
پس از دروغ‌زنان فرمان مبر
وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ ﴿۹﴾
دوست دارند كه نرمى كنى تا نرمى نمايند
وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَهِينٍ ﴿۱۰﴾
و از هر قسم‌خورنده فرومايهاى فرمان مبر
هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ ﴿۱۱﴾
[كه] عيب‌جوست و براى خبرچينى گام برمى‌دارد
مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿۱۲﴾
مانع خير متجاوز گناه پيشه
عُتُلٍّ بَعْدَ ذَلِكَ زَنِيمٍ ﴿۱۳﴾
گستاخ [و] گذشته از آن زنازاده است
أَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ ﴿۱۴﴾
به‌صرف اينكه مالدار و پسردار است
إِذَا تُتْلَي عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ ﴿۱۵﴾
چون آيات ما بر او خوانده شود گويد افسانههاى پيشينيان است
سَنَسِمُهُ عَلَي الْخُرْطُومِ ﴿۱۶﴾
زودا كه بر بينىاش داغ نهيم [و رسوايش كنيم]
إِنَّا بَلَوْنَاهُمْ كَمَا بَلَوْنَا أَصْحَابَ الْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ ﴿۱۷﴾
ما آنان را همان‌گونه‌كه باغداران را آزموديم مورد آزمايش قرار داديم آنگاه كه سوگند خوردند كه صبح برخيزند و [ميوه] آن [باغ] را حتما بچينند
وَلَا يَسْتَثْنُونَ ﴿۱۸﴾
و[لى] ان شاء الله نگفتند
فَطَافَ عَلَيْهَا طَائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَهُمْ نَائِمُونَ ﴿۱۹﴾
پس درحالى‌كه آنان غنوده بودند بلايى از جانب پروردگارت بر آن [باغ] به گردش در آمد
فَأَصْبَحَتْ كَالصَّرِيمِ ﴿۲۰﴾
و [باغ] آفت زده [و زمين باير] گرديد
فَتَنَادَوْا مُصْبِحِينَ ﴿۲۱﴾
پس [باغداران] بامدادان يكديگر را صدا زدند
أَنِ اغْدُوا عَلَي حَرْثِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَارِمِينَ ﴿۲۲﴾
كه اگر ميوه مىچينيد بامدادان به‌سوى كشت خويش رويد
فَانْطَلَقُوا وَهُمْ يَتَخَافَتُونَ ﴿۲۳﴾
پس به راه افتادند و آهسته به هم مى‌گفتند
أَنْ لَا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِسْكِينٌ ﴿۲۴﴾
كه امروز نبايد در باغ بينوايى بر شما در آيد
وَغَدَوْا عَلَي حَرْدٍ قَادِرِينَ ﴿۲۵﴾
و صبحگاهان درحالى‌كه خود را بر منع [بينوايان] توانا مىديدند رفتند
فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوا إِنَّا لَضَالُّونَ ﴿۲۶﴾
و چون [باغ] را ديدند گفتند قطعا ما راه گم كردهايم
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿۲۷﴾
[نه] بلكه ما محروميم
قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ ﴿۲۸﴾
خردمندترينشان گفت آيا به شما نگفتم چرا خدا را به پاكى نمىستاييد
قَالُوا سُبْحَانَ رَبِّنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ ﴿۲۹﴾
گفتند پروردگارا تو را به پاكى مىستاييم ما واقعا ستمگر بوديم
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَي بَعْضٍ يَتَلَاوَمُونَ ﴿۳۰﴾
پس بعضيشان رو به بعضى ديگر آوردند و همديگر را به نكوهش گرفتند
قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا طَاغِينَ ﴿۳۱﴾
گفتند اى واى بر ما كه سركش بودهايم
عَسَي رَبُّنَا أَنْ يُبْدِلَنَا خَيْرًا مِنْهَا إِنَّا إِلَي رَبِّنَا رَاغِبُونَ ﴿۳۲﴾
اميد است كه پروردگار ما بهتر از آن را به ما عوض دهد زيرا ما به پروردگارمان مشتاقيم
كَذَلِكَ الْعَذَابُ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ ﴿۳۳﴾
عذاب [دنيا] چنين است و عذاب آخرت اگر مىدانستند قطعا بزرگتر خواهد بود
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿۳۴﴾
براى پرهيزگاران نزد پروردگارشان باغستان‌هاى پر ناز و نعمت است
أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ ﴿۳۵﴾
پس آيا فرمانبرداران را چون بدكاران قرار خواهيم داد
مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ﴿۳۶﴾
شما را چه شده چگونه داورى مىكنيد
أَمْ لَكُمْ كِتَابٌ فِيهِ تَدْرُسُونَ ﴿۳۷﴾
يا شما را كتابى هست كه در آن فرا مىگيريد
إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ ﴿۳۸﴾
كه هر چه را برمىگزينيد براى شما در آن خواهد بود
أَمْ لَكُمْ أَيْمَانٌ عَلَيْنَا بَالِغَةٌ إِلَي يَوْمِ الْقِيَامَةِ إِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُونَ ﴿۳۹﴾
يا اينكه شما تا روز قيامت [از ما] سوگندهايى رسا گرفته‌ايد كه هر چه دلتان خواست حكم كنيد
سَلْهُمْ أَيُّهُمْ بِذَلِكَ زَعِيمٌ ﴿۴۰﴾
از آنان بپرس كدامشان ضامن اين [ادعا] يند
أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ فَلْيَأْتُوا بِشُرَكَائِهِمْ إِنْ كَانُوا صَادِقِينَ ﴿۴۱﴾
يا شريكانى دارند پس اگر راست مىگویند شريكانشان را بياورند
يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ سَاقٍ وَيُدْعَوْنَ إِلَي السُّجُودِ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ ﴿۴۲﴾
روزى كه كار زار [و رهايى دشوار] شود و به سجده فرا خوانده شوند و در خود توانايى نيابند
خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ وَقَدْ كَانُوا يُدْعَوْنَ إِلَي السُّجُودِ وَهُمْ سَالِمُونَ ﴿۴۳﴾
ديدگانشان به زير افتاده خوارى آنان را فرو مىگيرد درحالى‌كه [پيش از اين] به سجده دعوت مى‌شدند و تندرست بودند
فَذَرْنِي وَمَنْ يُكَذِّبُ بِهَذَا الْحَدِيثِ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ ﴿۴۴﴾
پس مرا با كسى كه اين گفتار را تكذيب مىكند واگذار به‌تدريج آنان را بهگونهاى كه در نيابند [گريبان] خواهيم گرفت
وَأُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ ﴿۴۵﴾
و مهلتشان مىدهم زيرا تدبير من [سخت] استوار است
أَمْ تَسْأَلُهُمْ أَجْرًا فَهُمْ مِنْ مَغْرَمٍ مُثْقَلُونَ ﴿۴۶﴾
آيا از آنان مزدى درخواست مى‌كنى و آنان خود را زير بار تاوان گرانبار مىيابند
أَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ ﴿۴۷﴾
يا [علم] غيب پيش آنهاست و آنها مى‌نويسند
فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُنْ كَصَاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نَادَي وَهُوَ مَكْظُومٌ ﴿۴۸﴾
پس در [امتثال] حكم پروردگارت شكيبايى ورز و مانند همدم ماهى [=يونس] مباش آنگاه كه اندوه زده ندا درداد
لَوْلَا أَنْ تَدَارَكَهُ نِعْمَةٌ مِنْ رَبِّهِ لَنُبِذَ بِالْعَرَاءِ وَهُوَ مَذْمُومٌ ﴿۴۹﴾
اگر لطفى از جانب پروردگارش تدارك [حال] او نمی‌کرد قطعا نكوهش‌شده بر زمين خشك انداخته مى‌‌شد
فَاجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِينَ ﴿۵۰﴾
پس پروردگارش وى را برگزيد و از شايستگانش گردانيد
وَإِنْ يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ ﴿۵۱﴾
و آنان كه كافر شدند چون قرآن را شنيدند چيزى نمانده بود كه تو را چشم بزنند و مى‌گفتند او واقعا ديوانهاى است
وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ ﴿۵۲﴾
و حال آنكه [قرآن] جز تذكارى براى جهانيان نيست
نظرات (۰)
هنوز نظری ثبت نشده است.