آداب اموات — غسل و کفن میت

عَفْواً عَفْواً.۱

[۱. کیفیتِ غسلِ میت — باید میت را به سه غسل، غسل دهند: غسلِ اول با آبِ سدر، دوم با آبِ کافور، سوم با آبِ خالص؛ و کیفیتِ غسلش مانندِ غسلِ جنابت است. ابتدا دست‌هایِ میت را سه مرتبه می‌شوید، سپس عورتِ او را با کمی اُشنان سه مرتبه می‌شوید، سپس سرش را سه مرتبه با کفِ سدر غسل می‌دهد، سپس جانبِ راست و بعد جانبِ چپ را به همین صورت، و دستِ خود را به تمامِ بدنِ میت می‌کشد؛ باید همه‌ی این شستن‌هایِ اول با آبِ سدر باشد، سپس ظرف‌ها را بشوید تا اثرِ سدر برود، آنگاه به همین ترتیب با آبِ کافور، سپس با آبِ خالص غسل دهد. غسل‌دهنده در حالِ غسل‌دادنِ هر عضوی بر جانبِ راستِ او بایستد و بگوید:] عفو کن، عفو کن. [چون از غسل‌دادن فارغ شود، بدنِ میت را با جامه‌ی تمیزی خشک کند؛ بر غسل‌دهنده، در این حال یا بعد از آن، غسلِ میت واجب است، و وضو پیش از غسل‌هایِ میت مستحب است. — دوسویه: ahlolbait.com و erfan.ir]

فُلانٌ يَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ وَ اَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ وَ اَنَّ عَلِيّاً اَميرُ الْمُؤْمِنينَ وَ الاَْئِمَّةَ مِنْ وُلْدِهِ اَئِمَّتُهُ اَئِمَّةُ الْهُدَي الاَْبْرارُ.۲

[۲. کفنِ میت (تک‌منبعی، ahlolbait.com) — چون از دنیا رفت، چشمانش را فروخوابانند، دست‌هایش را بکشند، دهانش را برهم گذارند، ساق‌هایش را بکشند، چانه‌اش را ببندند، و به تهیه‌ی کفنش بپردازند. کفنِ واجب سه پارچه است: لنگ، پیراهن، و سرتاسری؛ مستحب است پارچه‌ی چهارم («حِبَره یِ یمانیه») و پارچه‌ی پنجمی (رانپیچ) هم افزوده شود، و برایِ او عمامه قرار دهند. کافورِ آتش‌ندیده به‌اندازه‌ی سیزده درهم‌وثلث (یا کمتر تا یک درهم) تهیه کنند. سزاوار است بر هر پارچه‌ی کفن، با تربتِ امام حسین (ع) یا با انگشت (نه با سیاهی)، بنویسند:] فلانی گواهی می‌دهد که معبودی نیست جز خدایِ یگانه که شریک ندارد، و اینکه محمد رسولِ خداست و علی امیرمؤمنان است و امامان از فرزندانش، امامانِ او، امامانِ هدایت و نیکانند.

۳

[۳. تکفینِ میت در جریدتین (تک‌منبعی، ahlolbait.com؛ صِرفاً توصیفی، بدونِ متنِ عربیِ مستقل) — سپس او را کفن کند: پارچه‌ی پنجم (رانپیچ) را پهن کند، مقداری پنبه رویش بگذارد و قدری زَریره بپاشد و بر قُبُل و دُبُرِ میت بگذارد (بر سوراخِ دُبُر پنبه بگذارد)، سپس آن پارچه را بر ران‌هایش محکم ببندد، سپس لنگش را از نافش تا هرکجا برسد ببندد، پیراهنش را بپوشاند، و رویِ همه‌ی این‌ها سرتاسری را قرار دهد و بالایِ آن حِبَره (یا جایگزینش) را. و با او دو «جریده» از چوبِ خرما یا درختِ دیگر بگذارد که تروتازه باشد، به‌اندازه‌ی استخوانِ ذراع (ساعد)؛ یکی را در جانبِ راست، چسبیده به بدن، از همان محلِ بستنِ لنگ؛ دیگری را در جانبِ چپ، میانِ پیراهن و سرتاسری. کافور را بر مواضعِ سجودِ میت (پیشانی، کفِ دست‌ها، سرِ زانوها، اطرافِ انگشتانِ پا) بگذارد؛ اگر کافور زیاد آمد، بر سینه‌اش بگذارد. کفن‌ها را بپیچند و او را از جانبِ سر و پا ببندند تا به خاک بسپارند (آنگاه گره‌ی کفن را بگشایند). چون از کارِ کفن فارغ شدند، او را بر تابوت گذاشته، به مصلی برند و بر او نماز بخوانند.]