نماز حضرت زهرا (س)

سُبْحَانَ ذِي الْعِزِّ الشَّامِخِ الْمُنِيفِ، سُبْحَانَ ذِي الْجَلاَلِ الْباذِخِ الْعَظِيمِ، سُبْحَانَ ذِي الْمُلْكِ الْفَاخِرِ الْقَدِيمِ، سُبْحَانَ مَنْ لَبِسَ الْبَهْجَةَ وَالْجَمَالَ، سُبْحَانَ مَنْ تَرَدّيٰ بِالنُّورِ وَالْوَقَارِ، سُبْحَانَ مَنْ يَرَيٰ أَثَرَ النَّمْلِ فِي الصَّفَا، سُبْحَانَ مَنْ يَرَيٰ وَقْعَ الطَّيْرِ فِي الْهَوَاءِ، سُبْحَانَ مَنْ هُوَ هَكَذَا لَاهَكَذَا غَيْرُهُ.۱

[روایت شده: حضرت فاطمه زهرا (س) دو رکعت نماز می‌خواند که جبرئیل (ع) به ایشان آموخته بود؛ در رکعت اول پس از سوره‌ی «حمد»، صد مرتبه سوره‌ی «قدر»، و در رکعت دوم پس از سوره‌ی «حمد»، صد مرتبه سوره‌ی «توحید» می‌خواند؛ و چون سلام می‌داد، این دعا را می‌خواند:] پاک و منزّه است آن خدایی که دارای شکوه افراشته و بلند است، پاک و منزّه است خدایی که صاحب عظمت بلندمرتبه است، پاک و منزّه است خدایی که دارنده فرمانروایی پرافتخار دیرینه است، پاک و منزّه است آن‌که پوشش خرّمی و زیبایی به بر دارد، پاک و منزّه است آن‌که در پوششی از نور و وقار است، پاک و منزّه است آن‌که ردّ پای مورچه را بر سنگ سخت می‌بیند، پاک و منزّه است آن‌که خطّ سیر پرنده را در هوا مشاهده می‌کند، پاک و منزّه است آن‌که او چنین است و جز او چنین نیست.

يَا مَنْ لَيْسَ غَيْرَهُ رَبٌّ يُدْعيٰ، يَا مَنْ لَيْسَ فَوْقَهُ إِلٰهٌ يُخْشَيٰ، يَا مَنْ لَيْسَ دُونَهُ مَلِكٌ يُتَّقَيٰ، يَا مَنْ لَيْسَ لَهُ وَزِيرٌ يُؤْتَيٰ، يَا مَنْ لَيْسَ لَهُ حَاجِبٌ يُرْشَيٰ، يَا مَنْ لَيْسَ لَهُ بَوَّابٌ يُغْشَيٰ، يَا مَنْ لَايَزْدَادُ عَلَيٰ كَثْرَةِ السُّؤالِ إِلّا كَرَماً وَجُوداً، وَعَلَيٰ كَثْرَةِ الذُّنُوبِ إِلّا عَفْواً وَصَفْحاً، صَلِّ عَليٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَافْعَلْ بِي كَذَا وَكَذَا.۲

[سید ابن طاووس در کتاب «جمال‌الاسبوع» فرموده: در روایت دیگری آمده که پس از این نماز، «تسبیح مشهور حضرت زهرا (س)» را که پس از هر نماز خوانده می‌شود بخوانند و سپس صد مرتبه صلوات بر محمد و خاندانش بفرستند. شیخ طوسی هم در «مصباح‌المتهجد» فرموده: کسی که این نماز را به‌جا می‌آورد، چون از تسبیح فارغ شود، زانوها و دستان خود را تا آرنج برهنه کند و همه‌ی مواضع سجود خود را بدون هیچ مانعی به زمین بچسباند و از خدا حاجت بخواهد و به هر کیفیتی که دوست دارد دعا کند و در همان حال سجده بگوید:] ای آن‌که جز او پروردگاری نیست که خوانده شود! ای آن‌که ورای او معبودی نیست که از او پروا شود! ای آن‌که جز او فرمانروایی نیست که از او پرهیز شود! ای آن‌که او را وزیری نیست که به او روی آرند! ای آن‌که او را نگهبانی نیست تا به او رشوه داده شود! ای آن‌که او را دربانی نیست تا به‌وسیله‌ی او به درگاهش آیند! ای آن‌که بر اثر بسیاری درخواست، جز کرم و جود، و بر اثر کثرت گناهان جز عفو و گذشت نیفزاید؛ بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و با من چنین و چنان کن. [و به‌جای «چنین و چنان»، حاجت خویش را از خدا بخواهد.]