سوره نجم، پنجاه‌وسومین سوره از قرآن کریم و یکی از سوره‌های مکی است که با سوگند به ستاره آغاز می‌شود:
«وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَي»
این سوره با لحنی قدرتمند، آمیخته با شکوه آسمانی و جذبه وحی، به دفاع از پیامبر اسلام (ص) و وحی الهی می‌پردازد.
در ابتدای سوره، خداوند با قسم به ستاره‌ای که فرو می‌افتد، بر حقانیت پیامبر اکرم (ص) و صحت وحی تأکید می‌ورزد و ادعاهای مشرکان مبنی بر اینکه پیامبر سخنانی از خود می‌گوید را به‌شدت رد می‌کند. خداوند در این سوره تصریح می‌کند که آنچه پیامبر آورده، سخنی از روی هوا و هوس نیست؛ بلکه وحیی است نازل‌شده از سوی پروردگار جهان.
از دیگر محورهای برجسته این سوره، توصیف لحظات دیدار پیامبر با جبرئیل در معراج است؛ جایی که عظمت مقام نبوت و عظمت فرشتگان آشکار می‌شود. همچنین سوره نجم با زبانی هشداردهنده، سرنوشت امت‌های گذشته و عاقبت تکذیب‌کنندگان را یادآور می‌شود.
سوره نجم با فضایی پرشکوه و تأثیرگذار، دل مخاطب را به تأمل و تذکر فرا می‌خواند و با آیاتی تکان‌دهنده، به سجده ختم می‌شود؛ تا هم نشانه‌ای بر حقانیت سخن و هم دعوتی برای خضوع در برابر خداوند باشد.
سوره نجم صوتی
تلاوت روح‌نواز ترتیل سوره مبارکه نجم با صدای مجموعه‌ای از برجسته‌ترین قاریان جهان اسلام، همچون شهریار پرهیزکار، عبدالباسط عبدالصمد، محمدصدیق منشاوی، سعد الغامدی، حامد شاکرنژاد و استادان نام‌آشنای سبک تندخوانی و تحدیر از جمله معتز آقایی و قاری روشندل احمد دباغ، فراهم شده است تا در فضایی معنوی و الهام‌بخش، دل و جان خود را به آوای وحی بسپارید و از برکات آیات الهی بهره‌مند شوید.متن سوره نجم با ترجمه روان و خطی خوانا
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به‌نام خداوند رحمتگر مهربان
وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَي ﴿۱﴾
سوگند به اختر [= قرآن] چون فرود مى‌آيد
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَي ﴿۲﴾
[كه] يار شما نه گمراه‌شده و نه در نادانى مانده
وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَي ﴿۳﴾
و از سر هوس سخن نمىگويد
۲۸
إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَي ﴿۴﴾
اين سخن به‌جز وحيى كه وحى مىشود نيست
عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوَي ﴿۵﴾
آن را [فرشته] شديدالقوى به او فرا آموخت
ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَي ﴿۶﴾
[سروش] نيرومندى كه [مسلط] درايستاد
وَهُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلَي ﴿۷﴾
درحالى‌كه او در افق اعلى بود
ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّي ﴿۸﴾
سپس نزديك آمد و نزديكتر شد
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَي ﴿۹﴾
تا [فاصله اش] به قدر [طول] دو [انتهاى] كمان يا نزديكتر شد
فَأَوْحَي إِلَي عَبْدِهِ مَا أَوْحَي ﴿۱۰﴾
آنگاه به بنده اش آنچه را بايد وحى كند وحى فرمود
مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَي ﴿۱۱﴾
آنچه را دل ديد انكار[ش] نكرد
أَفَتُمَارُونَهُ عَلَي مَا يَرَي ﴿۱۲﴾
آيا در آنچه ديده است با او جدال مى‌كنيد
وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرَي ﴿۱۳﴾
و قطعا بار ديگرى هم او را ديده است
عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهَي ﴿۱۴﴾
نزديك سدرالمنتهى
عِنْدَهَا جَنَّةُ الْمَأْوَي ﴿۱۵﴾
در همان جا كه جنةالماوى است
إِذْ يَغْشَي السِّدْرَةَ مَا يَغْشَي ﴿۱۶﴾
آنگاه كه درخت سدر را آنچه پوشيده بود پوشيده بود
مَا زَاغَ الْبَصَرُ وَمَا طَغَي ﴿۱۷﴾
ديده [اش] منحرف نگشت و [از حد] در نگذشت
لَقَدْ رَأَي مِنْ آيَاتِ رَبِّهِ الْكُبْرَي ﴿۱۸﴾
به‌راستى كه [برخى] از آيات بزرگ پروردگار خود را بديد
أَفَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَالْعُزَّي ﴿۱۹﴾
به من خبر دهيد از لات و عزى
وَمَنَاةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرَي ﴿۲۰﴾
و منات آن سومين ديگر
أَلَكُمُ الذَّكَرُ وَلَهُ الْأُنْثَي ﴿۲۱﴾
آيا [به خيالتان] براى شما پسر است و براى او دختر
تِلْكَ إِذًا قِسْمَةٌ ضِيزَي ﴿۲۲﴾
در‌اين‌صورت اين تقسيم نادرستى است
إِنْ هِيَ إِلَّا أَسْمَاءٌ سَمَّيْتُمُوهَا أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمْ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ بِهَا مِنْ سُلْطَانٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَمَا تَهْوَي الْأَنْفُسُ وَلَقَدْ جَاءَهُمْ مِنْ رَبِّهِمُ الْهُدَي ﴿۲۳﴾
[اين بتان] جز نامهايى بيش نيستند كه شما و پدرانتان نامگذارى كردهايد [و] خدا بر [حقانيت] آنها هيچ دليلى نفرستاده است [آنان] جز گمان و آنچه را كه دلخواهشان است پيروى نمى‌كنند با آنكه قطعا از جانب پروردگارشان هدايت برايشان آمده است
أَمْ لِلْإِنْسَانِ مَا تَمَنَّي ﴿۲۴﴾
مگر انسان آنچه را آرزو كند دارد
فَلِلَّهِ الْآخِرَةُ وَالْأُولَي ﴿۲۵﴾
آن سرا و اين سرا از آن خداست
وَكَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّمَاوَاتِ لَا تُغْنِي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَرْضَي ﴿۲۶﴾
و بسا فرشتگانى كه در آسمان‌هايند [و] شفاعتشان به كارى نيايد مگر پس از آنكه خدا به هر كه خواهد و خشنود باشد اذن دهد
إِنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ لَيُسَمُّونَ الْمَلَائِكَةَ تَسْمِيَةَ الْأُنْثَي ﴿۲۷﴾
در حقيقت كسانى كه آخرت را باور ندارند فرشتگان را در نامگذارى به‌صورت مؤنث نام مى‌نهند
وَمَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا ﴿۲۸﴾
و ايشان را به اين [كار] معرفتى نيست جز گمان [خود] را پيروى نمى‌كنند و در واقع گمان در [وصول به] حقيقت هيچ سودى نمىرساند
فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّي عَنْ ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿۲۹﴾
پس از هر كس كه از ياد ما روى برتافته و جز زندگى دنيا را خواستار نبوده است روى برتاب
ذَلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدَي ﴿۳۰﴾
اين منت‌هاى دانش آنان است پروردگار تو خود به [حال] كسى كه از راه او منحرف شده داناتر و او به كسى كه راه يافته [نيز] آگاهتر است
۲۸
وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَسَاءُوا بِمَا عَمِلُوا وَيَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَي ﴿۳۱﴾
و هر چه در آسمان‌ها و هر چه در زمين است از آن خداست تا كسانى را كه بد كردهاند به [سزاى] آنچه انجام دادهاند كيفر دهد و آنان را كه نيكى كردهاند به نيكى پاداش دهد
الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ إِنَّ رَبَّكَ وَاسِعُ الْمَغْفِرَةِ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَإِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ فَلَا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقَي ﴿۳۲﴾
آنان كه از گناهان بزرگ و زشتكاري‌ها جز لغزش‌هاى كوچك خوددارى مى‌ورزند پروردگارت [نسبت‌به آنها] فراخ آمرزش است وى از آن دم كه شما را از زمين پديد آورد و از همانگاه كه در شكم‌هاى مادرانتان [در زهدان] نهفته بوديد به [حال] شما داناتر است پس خودتان را پاك مشماريد او به [حال] كسى كه پرهيزگارى نموده داناتر است
أَفَرَأَيْتَ الَّذِي تَوَلَّي ﴿۳۳﴾
پس آيا آن كسى را كه [از جهاد] روى برتافت ديدى
وَأَعْطَي قَلِيلًا وَأَكْدَي ﴿۳۴﴾
و اندكى بخشيد و [از باقى] امتناع ورزيد
أَعِنْدَهُ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرَي ﴿۳۵﴾
آيا علم غيب پيش اوست و او مىبيند
أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِي صُحُفِ مُوسَي ﴿۳۶﴾
يا بدانچه در صحيفه‌هاى موسى [آمده] خبر نيافته است
وَإِبْرَاهِيمَ الَّذِي وَفَّي ﴿۳۷﴾
و [نيز در نوشتههاى] همان ابراهيمى كه وفا كرد
أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَي ﴿۳۸﴾
كه هيچ بردارندهاى بار گناه ديگرى را بر نمى‌دارد
وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَي ﴿۳۹﴾
و اينكه براى انسان جز حاصل تلاش او نيست
وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَي ﴿۴۰﴾
و [نتيجه] كوشش او به‌زودى ديده خواهد شد
ثُمَّ يُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفَي ﴿۴۱﴾
سپس هر چه تمام‌تر وى را پاداش دهند
وَأَنَّ إِلَي رَبِّكَ الْمُنْتَهَي ﴿۴۲﴾
و اينكه پايان [كار] به‌سوى پروردگار توست
وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَي ﴿۴۳﴾
و هم اوست كه مىخنداند و مىگرياند
وَأَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا ﴿۴۴﴾
و هم اوست كه مىميراند و زنده مىگرداند
وَأَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَي ﴿۴۵﴾
و هم اوست كه دو نوع مىآفريند نر و ماده
مِنْ نُطْفَةٍ إِذَا تُمْنَي ﴿۴۶﴾
از نطفهاى چون فرو ريخته شود
وَأَنَّ عَلَيْهِ النَّشْأَةَ الْأُخْرَي ﴿۴۷﴾
و هم پديدآوردن [عالم] ديگر بر [عهده] اوست
وَأَنَّهُ هُوَ أَغْنَي وَأَقْنَي ﴿۴۸﴾
و هم اوست كه [شما را] بى نياز كرد و سرمايه بخشيد
۲۸
وَأَنَّهُ هُوَ رَبُّ الشِّعْرَي ﴿۴۹﴾
و هم اوست پروردگار ستاره شعرى
وَأَنَّهُ أَهْلَكَ عَادًا الْأُولَي ﴿۵۰﴾
و هم اوست كه عاديان قديم را هلاك كرد
وَثَمُودَ فَمَا أَبْقَي ﴿۵۱﴾
و ثمود را [نيز هلاك كرد] و [كسى را] باقى نگذاشت
وَقَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَي ﴿۵۲﴾
و پيشتر [از همه آنها] قوم نوح را زيرا كه آنان ستمگرتر و سركشتر بودند
وَالْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَي ﴿۵۳﴾
و شهرها[ى س دوم و عاموره] را فرو افكند
فَغَشَّاهَا مَا غَشَّي ﴿۵۴﴾
پوشاند بر آن [دو شهر از باران گوگردى] آنچه را پوشاند
فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكَ تَتَمَارَي ﴿۵۵﴾
پس به كدام يك از نعمت‌هاى پروردگارت ترديد روا مى‌دارى
هَذَا نَذِيرٌ مِنَ النُّذُرِ الْأُولَي ﴿۵۶﴾
اين [پيامبر نيز] بيمدهندهاى از [جمله] بيمدهندگان نخستين است
أَزِفَتِ الْآزِفَةُ ﴿۵۷﴾
[وه چه] نزديك گشت قيامت
لَيْسَ لَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ كَاشِفَةٌ ﴿۵۸﴾
جز خدا كسى آشكاركننده آن نيست
أَفَمِنْ هَذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ ﴿۵۹﴾
آيا از اين سخن عجب داريد
وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ ﴿۶۰﴾
و مىخنديد و نمىگرييد
وَأَنْتُمْ سَامِدُونَ ﴿۶۱﴾
و شما در غفلتيد
فَاسْجُدُوا لِلَّهِ وَاعْبُدُوا ﴿۶۲﴾
پس خدا را سجده كنيد و بپرستيد
نظرات (۰)
هنوز نظری ثبت نشده است.