نماز امام محمدباقر (ع) در شب جمعه

سُبْحَانَ اللّهِ وَ الْحَمْدُ لِلّهِ وَ لا إِلهَ إِلّا اللّهُ وَ اللّهُ أَكْبَرُ.۱

[نماز آن حضرت دو رکعت است که در هر رکعت «یک مرتبه» سوره‌ی «حمد» و «صد مرتبه» این ذکر خوانده می‌شود:] پاک و منزه است خدا، و ستایش تنها او را سزاست، و شایسته پرستشی جز خدا نیست، و خداوند بزرگ‌تر از آن است که وصف شود. دعای آن حضرت:

اللّٰهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ يَا حَلِيمٌ ذُو أَنَاةٍ غَفُورٌ وَدُودٌ أَنْ تَتَجاوَزَ عَنْ سَيِّئَاتِي وَمَا عِنْدِي بِحُسْنِ مَا عِنْدَكَ، وَأَنْ تُعْطِيَنِي مِنْ عَطَائِكَ مَا يَسَعُنِي، وَتُلْهِمَنِي فِيمَا أَعْطَيْتَنِي الْعَمَلَ فِيهِ بِطَاعَتِكَ وَطَاعَةِ رَسُولِكَ، وَأَنْ تُعْطِيَنِي مِنْ عَفْوِكَ مَا أَسْتَوْجِبُ بِهِ كَرَامَتَكَ.۲

خدایا! از تو خواستارم، ای بردبارِ دارای رفق و مدارا و ای آمرزنده‌ی مهربان، که از گناهانم و آنچه از زشتی‌ها نزدِ من است به خوبیِ آنچه نزدِ خود داری درگذری، و از عطای خود به‌اندازه‌ای که مرا فروگیرد به من بدهی، و در آنچه به من بخشیدی، عمل‌کردن در آن را به‌سببِ فرمانبرداری از خودت و فرمانبرداری از پیامبرت به من الهام کنی، و از گذشتِ خویش به‌قدری به من ببخشی که در پرتوِ آن سزاوارِ سخاوت و بخششت شوم.

اللّٰهُمَّ أَعْطِنِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَلَا تَفْعَلْ بِي مَا أَنَا أَهْلُهُ، فَإنَّمَا أَنَا بِكَ، وَلَمْ أُصِبْ خَيْراً قَطُّ إِلّا مِنْكَ، يَا أَبْصَرَ الْأَبْصَرِينَ، وَيَا أَسْمَعَ السَّامِعِينَ، وَيَا أَحْكَمَ الْحَاكِمِينَ، وَيَا جَارَ الْمُسْتَجِيرِينَ، وَيَا مُجِيبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّينَ، صَلِّ عَليٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ.۳

خدایا! چنانچه شایسته‌ی توست به من عطا کن، و با من آنچه را سزاوارِ آنم مکن، چه هستیِ من تنها به مددِ توست و جز از سویِ تو به خیری دست نیافته‌ام؛ ای بیناترینِ بینایان، و ای شنواترینِ شنوایان، و ای دادگرترینِ داوران، و ای پناهِ پناه‌جویان، و ای اجابت‌کننده‌ی دعای درماندگان، بر محمد و خاندانِ محمد درود فرست.