نماز امام حسین (ع) در شب جمعه

۱

نماز امام حسین (ع) چهار رکعت است: در هر رکعت سوره‌ی «فاتحه» پنجاه‌بار و «توحید» پنجاه‌بار؛ و در رکوع، هر یک از سوره‌های «فاتحه» و «توحید» ده‌بار؛ و پس از سربرداشتن از رکوع نیز هر یک ده‌بار؛ و در سجده‌ی اول و پس از سربرداشتن از سجده و هم در سجده‌ی دوم، هر کدام ده‌بار خوانده می‌شود. چون از نماز فارغ شد، این دعا را بخواند:

اَللّهُمَّ اَنْتَ الَّذِي اسْتَجَبْتَ لِآدَمَ وَحَوّا، اِذْ قالا: رَبَّنا ظَلَمْنا اَنْفُسَنا وَاِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَتَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرينَ، وَناداكَ نُوحٌ فَاسْتَجَبْتَ لَهُ، وَنَجَّيْتَهُ وَاَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظيمِ، وَاَطْفَاْتَ نارَ نُمْرُودَ عَنْ خَليلِكَ اِبْراهيمَ، فَجَعَلْتَها بَرْداً وَسَلاماً.۲

خدایا! تویی که دعای آدم و حوا را به اجابت رساندی، آنگاه که گفتند: پروردگارا، ما به خود ستم کردیم و اگر ما را نیامرزی و به ما رحم نکنی، حتماً از زیانکاران خواهیم بود؛ و نوح تو را ندا کرد و تو اجابتش کردی و او و کسانش را از گرفتاریِ بزرگ نجات دادی؛ و خاموش کردی آتشِ نمرود را از خلیلت ابراهیم و آن را سرد و سلامت کردی.

وَاَنْتَ الَّذِي اسْتَجَبْتَ لاَِيُّوبَ، اِذْ نادي: رَبِّ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّاحِمينَ، فَكَشَفْتَ ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ، وَآتَيْتَهُ اَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِكَ، وَذِكْري لاُِولِي الاَْلْبابِ؛ وَاَنْتَ الَّذِي اسْتَجَبْتَ لِذِي النُّونِ، حينَ ناداكَ فِي الظُّلُماتِ اَنْ لا اِلـهَ اِلاّ اَنْتَ، سُبْحانَكَ اِنّي كُنْتُ مِنَ الظّالِمينَ، فَنَجَّيْتَهُ مِنَ الْغَمِّ.۳

و تویی که دعای ایوب را به اجابت رساندی، آنگاه که ندا کرد: پروردگارا، من به محنت دچارم و تو مهربان‌ترینِ مهربانانی؛ و تو محنتش را برطرف کردی و کسانش را -و مانندشان را همراهشان- از روی مرحمتی از خودت به او دادی، و اندرزی برای خردمندان؛ و تویی که دعای ذوالنون (یونس) را اجابت کردی، آنگاه که در تاریکی‌ها تو را ندا کرد که «معبودی جز تو نیست، منزهی تو و من از ستمکارانم»، پس او را از اندوه نجات دادی.

وَاَنْتَ الَّذِي اسْتَجَبْتَ لِمُوسي وَهرُونَ دَعْوَتَهُما، حينَ قُلْتَ: قَدْ اُجيبَتْ دَعْوَتُكُما فَاسْتَقيما. وَاَغْرَقْتَ فِرْعَوْنَ وَقَوْمَهُ، وَغَفَرْتَ لِداوُدَ ذَنْبَهُ، وَتُبْتَ عَلَيْهِ رَحْمَةً مِنْكَ وَذِكْري، وَفَدَيْتَ اِسْماعيلَ بِذِبْح عَظيم بَعْدَما اَسْلَمَ، وَتَلَّهُ لِلْجَبينِ، فَنادَيْتَهُ بِالْفَرَجِ وَالرَّوْحِ.۴

و تویی که دعای موسی و هارون را اجابت کردی، آنگاه که فرمودی: دعایتان به اجابت رسید، پس استقامت ورزید؛ و غرق کردی فرعون و قومش را، و آمرزیدی برای داوود گناهش را و توبه‌اش را پذیرفتی از روی مرحمت و برای اندرزِ دیگران؛ و فدا کردی برای اسماعیل قربانیِ بزرگی -پس از آنکه تسلیم شد و پدرش پیشانی‌اش را بر خاک نهاد- و تو او را به گشایش و آرامش ندا کردی.

وَاَنْتَ الَّذي ناداكَ زَكَرِيّا نِدآءً خَفِيّاً، فَقالَ: رَبِّ اِنّي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنّي، وَاشْتَعَلَ الرَّاْسُ شَيْباً، وَلَمْ اَكُنْ بِدُعآئِكَ رَبِّ شَقِيّاً، وَقُلْتَ: يَدْعُونَنا رَغَباً وَرَهَباً وَكانُوا لَنا خاشِعينَ.۵

و تویی آن خدایی که زکریا در پنهانی تو را ندا کرد و گفت: پروردگارا، همانا استخوانم سست شده و موی سرم سپید گشته، و در دعای تو -پروردگارا- (پیش از این) محروم نبوده‌ام؛ و تو فرمودی: «ما را از روی شوق و بیم می‌خوانند و برای ما فروتن‌اند».

وَاَنْتَ الَّذِي اسْتَجَبْتَ لِلَّذينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ، لِتَزيدَهُمْ مِنْ فَضْلِكَ، فَلا تَجْعَلْني مِنْ اَهْوَنِ الدّاعينَ لَكَ، وَالرّاغِبينَ اِلَيْكَ، وَاسْتَجِبْ لي كَمَا اسْتَجَبْتَ لَهُمْ بِحَقِّهِمْ عَلَيْكَ، فَطَهِّرْني بِتَطْهيرِكَ، وَتَقَبَّلْ صَلاتي وَدُعآئي بِقَبُول حَسَن، وَطَيِّبْ بَقِيَّةَ حَياتي، وَطَيِّبْ وَفاتي، وَاخْلُفْني فيمَنْ اَخْلُفُ، وَاحْفَظْني يا رَبِّ بِدُعآئي، وَاجْعَلْ ذُرِّيَّتي ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً، تَحُوطُها بِحِياطَتِكَ، بِكُلِّ ما حُطْتَ بِهِ ذُرِّيَّةَ اَحَد مِنْ اَوْلِيآئِكَ وَاَهْلِ طـاعَتِكَ، بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ.۶

و تویی خدایی که برای آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام دادند اجابت کردی تا بر آنان از فضل خود بیفزایی؛ پس مرا از خوارترین و پست‌ترینِ دعاکنندگان و مشتاقانِ درگاهت قرار مده، و دعایم را اجابت کن چنان‌که دعای آنان را به‌حقِ ایشان بر خودت اجابت کردی؛ پس مرا به پاک‌کردنِ خودت پاک گردان، و نماز و دعایم را به پذیرشی نیکو بپذیر، و باقیمانده‌ی زندگی‌ام را خوش و خرم کن، و وفاتم را نیکو گردان، و در میانِ آنان که به‌جا می‌گذارم جانشینِ من باش، و مرا -پروردگارا- به دعایم نگاه‌دار، و فرزندانم را فرزندانی پاکیزه قرار ده که به حمایتِ خود در برشان گیری، به همان‌گونه که فرزندانِ هر یک از دوستان و فرمانبردارانت را در برگرفتی، به رحمتت ای مهربان‌ترینِ مهربانان.

يا مَنْ هُوَ عَلي كُلِّ شَيْء رَقيبٌ، وَلِكُلِّ داع مِنْ خَلْقِكَ مُجيبٌ، وَمِنْ كُلِّ سآئِل قَريبٌ، اَسْئَلُكَ يا لا اِلـهَ اِلاَّ اَنْتَ، اَلْحَيُّ الْقَيُّومُ، اَلاَْحَدُ الصَّمَدُ الَّذي لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ، وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً اَحَدٌ، وَبِكُلِّ اسْم رَفَعْتَ بِهِ سَمآئَكَ، وَفَرَشْتَ بِهِ اَرْضَكَ، وَاَرْسَيْتَ بِهِ الْجِبالَ، وَاَجْرَيْتَ بِهِ الْمآءَ، وَسَخَّرْتَ بِهِ السَّحابَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ وَاللَّيْلَ وَالنَّهارَ، وَخَلَقْتَ الْخَلائِقَ كُلَّها.۷

ای که بر هر چیز نگهبانی، و بر هر که از آفریدگانت که تو را بخواند اجابت‌کننده‌ای، و به هر خواستاری نزدیکی! از تو می‌خواهم -ای که معبودی جز تو نیست، زنده‌ی پاینده، یکتای بی‌همتایی که نزاده و زاییده نشده و برایش هیچ همتایی نیست- و به‌حق هر نامی که بلند کردی بدان آسمانت را، و فرش کردی بدان زمینت را، و استوار کردی بدان کوه‌ها را، و روان کردی بدان آب را، و مسخر کردی بدان ابرها و خورشید و ماه و ستارگان و شب و روز را، و آفریدی بدان همه‌ی آفریدگان را.

اَسْئَلُكَ بِعَظَمَةِ وَجْهِكَ الْعَظيمِ، اَلَّذي اَشْرَقَتْ لَهُ السَّمواتُ وَالاَْرْضُ، فَاَضائَتْ بِهِ الظُّلُماتُ، اِلاّ صَلَّيْتَ عَلي مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد، وَكَفَيْتَني اَمْرَ مَعاشي وَمَعادي، وَاَصْلَحْتَ لي شَاْني كُلَّهُ، وَلَمْ تَكِلْني اِلي نَفْسي طَرْفَةَ عَيْن، وَاَصْلَحْتَ اَمْري وَاَمْرَ عِيالي، وَكَفَيْتَني هَمَّهُمْ، وَاَغْنَيْتَني وَاِيّاهُمْ مِنْ كَنْزِكَ وَخَزآئِنِكَ، وَسَعَةِ فَضْلِكَ الَّذي لا يَنْفَدُ اَبَداً، وَاَثْبِتْ في قَلْبي يَنابيعَ الْحِكْمَةِ الَّتي تَنْفَعُني بِها، وَتَنْفَعُ بِها مَنِ ارْتَضَيْتَ مِنْ عِبادِكَ.۸

از تو می‌خواهم به بزرگیِ ذاتِ بزرگت -که آسمان‌ها و زمین برایش تابناک شد و تاریکی‌ها به آن روشن گشت- که (نخست) بر محمد و آل محمد درود فرستی و (سپس) کارِ معاش و معادم را کفایت کنی، و همه‌ی کارهایم را اصلاح کنی، و چشم‌برهم‌زدنی مرا به خودم وامگذاری، و کارِ من و کارِ خانواده‌ام را اصلاح کنی، و اندوهِ آنان را از من کفایت کنی، و مرا و ایشان را از گنج و خزانه‌هایت و فراخیِ فضلِ بی‌پایانت بی‌نیاز کنی، و در دلم چشمه‌های حکمتی را پابرجا کنی که سودم دهد و به هرکه از بندگانت که بپسندی سود دهد.

وَاجْعَلْ لي مِنَ الْمُتَّقينَ في آخِرِ الزَّمانِ اِماماً، كَما جَعَلْتَ اِبْراهيمَ الْخَليلَ اِماماً، فَاِنَّ بِتَوْفيقِكَ يَفُوزُ الْفآئِزُونَ، وَيَتُوبُ التّآئِبُونَ، وَيَعْبُدُكَ الْعابِدُونَ، وَبِتَسْديدِكَ يَصْلُحُ الصّالِحُونَ الْمُحْسِنُونَ الْمُخْبِتُونَ، اَلْعابِدُونَ لَكَ، اَلْخائِفُونَ مِنْكَ، وَبِاِرْشادِكَ نَجَا النّاجُونَ مِنْ نارِكَ، وَاَشْفَقَ مِنْهَا الْمُشْفِقُونَ مِنْ خَلْقِكَ، وَ بِخِذْلانِكَ خَسِرَ الْمُبْطِلُونَ، وَهَلَكَ الظّالِمُونَ، وَغَفَلَ الْغافِلُونَ.۹

و برایم از پرهیزکاران در آخرالزمان امامی قرار ده، چنان‌که ابراهیمِ خلیل را امام گردانیدی؛ زیرا به توفیقِ تو رستگاران رستگار شوند، و توبه‌کنندگان توبه کنند، و عبادت‌کنندگان تو را عبادت کنند؛ و به تأییدِ تو شایسته گردند صالحانِ نیکوکارِ فروتن، عبادت‌کنندگانِ تو، ترسندگان از تو؛ و به ارشادِ تو نجات یابند نجات‌یافتگان از آتشت، و بهراسند از آن هراسناکانِ آفریدگانت؛ و به خوارکردنِ تو زیانکار شوند اهلِ باطل، و هلاک شدند ستمکاران، و غافل شدند بی‌خبران.

اَللّهُمَّ آتِ نَفْسي تَقْويها، فَاَنْتَ وَلِيُّها وَمَوْليها، وَاَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكّيها، اَللّهُمَّ بَيِّنْ لَها هُداها، وَاَلْهِمْها تَقْويها، وَبَشِّرْها بِرَحْمَتِكَ حينَ تَتَوَفّاها، وَنَزِّلْها مِنَ الْجِنانِ عُلْياها، وَطَيِّبْ وَفاتَها وَمَحْياها، وَاَكْرِمْ مُنْقَلَبَها وَمَثْويها، وَمُسْتَقَرَّها وَمَاْويها، فَاَنْتَ وَلِيُّها وَمَوْليها.۱۰

خدایا! به جانم پرهیزکاری‌اش را عطا کن که تو سرپرست و مولای آنی، و تویی بهترین کسی که پاکیزه‌اش سازد؛ خدایا راهنماییِ آن را برایش آشکار کن، و پرهیزکاری‌اش را به او الهام کن، و به رحمتت -آنگاه که او را می‌میرانی- نویدش ده، و در بلندترینِ جای‌های بهشت فرودش آور، و وفات و زندگی‌اش را نیکو گردان، و بازگشتگاه و منزل و قرارگاه و مأوایش را گرامی‌دار، که تویی سرپرست و مولای آن.