نماز حضرت رسول (ص) در شب جمعه

۱

[سید بن طاووس به سند معتبر از امام رضا (ع) روایت کرده: از آن حضرت درباره‌ی نماز حضرت جعفر طیار پرسیدند؛ فرمود: «چرا به نماز رسول خدا (ص) بی‌توجهی؟» پرسش‌کننده عرضه داشت: نماز پیامبر را به من بیاموز؛ حضرت فرمود:] دو رکعت نماز می‌خوانی؛ در هر رکعت یک‌بار سوره‌ی «حمد» و پانزده‌بار سوره‌ی «إِنّا أَنْزَلْناهُ» [قدر]؛ و در رکوع، و پس از سربرداشتن از رکوع، و در سجده‌ی اول، و پس از آن، و در سجده‌ی دوم، و پس از آن، در هر یک «پانزده‌بار» سوره‌ی قدر می‌خوانی؛ آنگاه تشهد خوانده و سلام می‌دهی. چون نماز را به پایان بری، بین تو و خداوند گناهی نمی‌ماند جز آنکه آمرزیده شود و هر حاجتی که بخواهی روا خواهد شد؛ و پس از آن این دعا را می‌خوانی:

لَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ رَبُّنا وَرَبُّ آبائِنَا الْأَوَّلِينَ، لَاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ إِلٰهاً واحِداً وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ، لَاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ لَانَعْبُدُ إِلّا إِيَّاهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ، لَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ، أَنْجَزَ وَعْدَهُ، وَنَصَرَ عَبْدَهُ، وَأَعَزَّ جُنْدَهُ، وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ، فَلَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَليٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، اللّٰهُمَّ أَنْتَ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ فَلَكَ الْحَمْدُ، وَأَنْتَ قَيَّامُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَنْ فِيهِنَّ فَلَكَ الْحَمْدُ.۲

شایسته‌ی پرستشی جز خدا نیست، پروردگار ما و پروردگار پدران نخستین ما؛ شایسته پرستشی جز خدا نیست، پرستیده‌شده‌ی یکتا و ما فقط تسلیم او هستیم؛ شایسته پرستشی جز خدا نیست، جز او را نمی‌پرستیم و دینمان را برای او خالص می‌کنیم، گرچه مشرکان را خوش نیاید؛ معبودی جز خدا نیست، یکتا و یگانه و بی‌همتاست، به وعده‌ی خویش وفا کرد و بنده‌اش را یاری داد و سپاهش را نیرومند ساخت و به‌تنهایی همه دشمنان را تارومار ساخت؛ فرمانروایی و ستایش تنها شایسته‌ی اوست و او بر هر کاری تواناست؛ خدایا تویی نور آسمان‌ها و زمین و هر که در آن‌هاست، پس ستایش تنها برای توست، و تویی برپادارنده‌ی آسمان‌ها و زمین و هر که در آن‌هاست، پس ستایش تنها برای توست.

وَأَنْتَ الْحَقُّ، وَ وَعْدُكَ الْحَقُّ، وَقَوْلُكَ حَقٌّ، وَ إِنْجَازُكَ حَقٌّ، وَالْجَنَّةُ حَقٌّ، وَالنَّارُ حَقٌّ، اللّٰهُمَّ لَكَ أَسْلَمْتُ، وَبِكَ آمَنْتُ، وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ، وَبِكَ خَاصَمْتُ، وَ إِلَيْكَ حَاكَمْتُ، يَا رَبِّ يَا رَبِّ يَا رَبِّ اغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَأَخَّرْتُ، وَأَسْرَرْتُ وَأَعْلَنْتُ، أَنْتَ إِلٰهِي لَاإِلٰهَ إِلّا أَنْتَ صَلِّ عَلَيٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَاغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي وَتُبْ عَلَيَّ إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ.۳

و تو حقی، و وعده‌ات حق، و گفتارت حق، و کردارت حق، و بهشتت حق، و دوزخت حق است؛ خدایا تنها تسلیم توام و به تو ایمان آوردم و بر تو توکل کردم و به خاطر تو (با بدان) دشمنی کردم و تنها به‌سوی تو دادخواهی نمودم؛ پروردگارا، پروردگارا، پروردگارا، ببخش گناهانی را که پیش از این مرتکب شده‌ام و پس از این مرتکب می‌شوم و آنچه پنهان و آشکار کرده‌ام، همه را؛ خدای من، شایسته پرستشی جز تو نیست؛ درود فرست بر محمد و خاندان محمد، و مرا بیامرز و به من رحمت آر و توبه‌ام را بپذیر که همانا تنها تویی بسیار توبه‌پذیرِ مهربان. [علامه مجلسی فرموده: این نماز از نمازهای مشهور است که سنی و شیعه در کتاب‌های خود روایت کرده‌اند؛ برخی آن را از نمازهای روز جمعه شمرده‌اند، ولی از روایت این نکته به‌دست نمی‌آید و ظاهراً در دیگر روزها هم می‌توان آن را خواند. نویسنده (شیخ عباس قمی) می‌گوید: احادیث بسیاری در فضیلت خواندن این چهار رکعت نماز در شب و روز جمعه وارد شده و اگر پس از نماز بگوید «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى النَّبِیِّ الْعَرَبِیِّ وَ آلِهِ»، در حدیث آمده که گناهان گذشته و آینده‌اش آمرزیده شود و مانند کسی شود که دوازده‌بار قرآن را ختم کرده باشد.]