تعقیبات مشترک نمازها

لَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ إِلٰهاً وَاحِداً وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ، لَاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ وَ لَا نَعْبُدُ إِلّا إِيَّاهُ، مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ، لَاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ رَبُّنَا وَ رَبُّ آبائِنَا الْأَوَّلِينَ، لَاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ، أَنْجَزَ وَعْدَهُ، وَنَصَرَ عَبْدَهُ، وَأَعَزَّ جُنْدَهُ، وَهَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَهُ، فَلَهُ الْمُلْكُ، وَلَهُ الْحَمْدُ، يُحْيِي وَيُمِيتُ، وَيُمِيتُ وَيُحْيِي، وَهُوَ حَيٌّ لَايَمُوتُ، بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَهُوَ عَلَيٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ.۱

(پس از سلام نماز، دست‌ها را تا برابرِ گوش بالا ببر، سه مرتبه «اللهُ اکبَر» بگو و سپس:) معبودی جز خدا نیست، معبودی یگانه و ما تسلیمِ او هستیم، معبودی غیر از خدا نیست و جز او را نمی‌پرستیم، درحالی‌که طاعتِ خود را برای او خالص می‌کنیم هرچند برای مشرکان ناخوشایند باشد. معبودی جز خدا، پروردگار ما و پروردگار پدرانِ نخستینِ ما نیست، معبودی غیر از خدا نیست، یگانه و یگانه و یگانه است، وعده‌اش را به انجام رساند، بنده‌اش را یاری داد و سپاهش را قدرت و عزت بخشید و به‌تنهایی لشکریان [کفر و شرک] را درهم شکست؛ پس فرمانروایی و ستایش فقط ویژه‌ی اوست. زنده می‌کند و می‌میراند و می‌میراند و زنده می‌کند و اوست زنده‌ای که نمی‌میرد، خیر و نیکی تنها به دستِ اوست و او بر هر چیز تواناست.

أَسْتَغْفِرُ اللّٰهَ الَّذي لَا إِلٰهَ إِلّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّوْمُ وَ أَتُوْبُ إِلَيْهِ.۲

آنگاه بگو: از خدا که جز او معبودی نیست، آن زنده و پاینده، آمرزش می‌خواهم و به‌سوی او بازمی‌گردم.

اللّٰهُمَّ اهْدِنِي مِنْ عِنْدِكَ، وَأَفِضْ عَلَيَّ مِنْ فَضْلِكَ، وَانْشُرْ عَلَيَّ مِنْ رَحْمَتِكَ، وَأَنْزِلْ عَلَيَّ مِنْ بَرَكاتِكَ، سُبْحانَكَ لَاإِلٰهَ إِلّا أَنْتَ اغْفِرْ لِي ذُنُوبِي كُلَّها جَمِيعاً، فَإِنَّهُ لا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ كُلَّها جَمِيعاً إِلّا أَنْتَ، اللّٰهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ مِنْ كُلِّ خَيْرٍ أَحَاطَ بِهِ عِلْمُكَ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ كُلِّ شَرٍّ أَحَاطَ بِهِ عِلْمُكَ؛ اللّٰهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ عَافِيَتَكَ فِي أُمُورِي كُلِّها، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْآخِرَةِ، وَأَعُوذُ بِوَجْهِكَ الكَرِيمِ، وَعِزَّتِكَ الَّتِي لَاتُرامُ، وَقُدْرَتِكَ الَّتِي لَايَمْتَنِعُ مِنْهَا شَيْءٌ، مِنْ شَرِّ الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ، وَمِنْ شَرِّ الْأَوْجاعِ كُلِّهَا، وَمِنْ شَرِّ كُلِّ دابَّةٍ أَنْتَ آخِذٌ بِنَاصِيَتِها، إِنَّ رَبِّي عَليٰ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ، وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلّا بِاللّٰهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ، تَوَكَّلْتُ عَلَي الْحَيِّ الَّذِي لَايَمُوتُ، وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً، وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ، وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ، وَكَبِّرْهُ تَكْبِيراً.۳

خدایا مرا از نزدِ خود راهنمایی کن و از بارانِ احسانت بر من ببار و از ابرِ رحمتت بر من بگستران و از نعمت‌های فراوانت بر من فرود آر، پاک و منزّهی، معبودی جز تو نیست، همه‌ی گناهانم را بیامرز، زیرا جملگیِ گناهان را کسی جز تو نمی‌آمرزد، خدایا از تو درخواست می‌کنم از هر خیری که دانشت بر آن احاطه یافته و به تو پناه می‌آورم از هر گزندی که علمِ تو به آن احاطه دارد؛ خدایا! در همه‌ی کارهایم تندرستی و سلامتی از تو می‌خواهم و به تو پناه می‌آورم از خواریِ دنیا و عذابِ آخرت و پناه می‌برم به ذاتِ بزرگ‌منش و توانمندیِ دست‌نایافتنی‌ات و قدرتِ سرپیچی‌ناپذیرت، از شرِّ دنیا و آخرت و از شرِّ همه‌ی دردها و از شرِّ هر حیوانی که زمامِ وجودش به دستِ توست، همانا پروردگارم بر راهِ راست است، هیچ توان و نیرویی نیست جز از سوی خدای بلندمرتبه‌ی بزرگ. توکل می‌کنم بر آن زنده‌ای که نمی‌میرد، ستایشِ ویژه‌ی خدا را که فرزندی نگرفته و در فرمانروایی شریکی برای او نیست و نه سرپرستی تا از پستی و فرومایگی رهایش سازد و او را بسیار بزرگ شمار.

تكبير «اَللهُ اَكبَرُ» (۳۴ مرتبه)، تحميد «اَلحَمدُ لِلّه» (۳۳ مرتبه)، تسبيح «سُبحانَ اللهِ» (۳۳ مرتبه)۴

سپس تسبیح حضرت زهرا (س) گفته می‌شود — متن کامل و جداگانه‌ی آن در صفحه‌ی مستقل «تسبیح حضرت زهرا» آمده است — و پیش از آنکه از جای خود حرکت کنی، ده مرتبه:

أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ وَحْدَهُ لَاشَرِيكَ لَهُ إِلٰهاً وَاحِداً أَحَداً فَرْداً صَمَداً، لَمْ يَتَّخِذْ صاحِبَةً وَلا وَلَداً.۵

گواهی می‌دهم که معبودی جز خدای یکتا نیست، برای او شریکی وجود ندارد، معبودی است یگانه و یکتا، بی‌همتا و بی‌نیاز است و هرگز همسر و فرزندی نگرفته است. (نویسنده‌ی مفاتیح‌الجنان می‌افزاید: فضیلتِ فراوانی برای همین ذکر — «أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلهَ إِلّا اللّه...» — در روایت آمده، به‌ویژه پس از نمازِ صبح و شام و هنگامِ طلوع و غروبِ آفتاب.) آنگاه بگو:

سُبْحانَ اللّٰهِ كُلَّما سَبَّحَ اللّٰهَ شَيْءٌ، وَكَمَا يُحِبُّ اللّٰهُ أَنْ يُسَبَّحَ، وَكَمَا هُوَ أَهْلُهُ، وَكَمَا يَنْبَغِي لِكَرَمِ وَجْهِهِ وَعِزِّ جَلالِهِ، وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ كُلَّما حَمِدَ اللّٰهَ شَيْءٌ، وَكَمَا يُحِبُّ اللّٰهُ أَنْ يُحْمَدَ، وَكَمَا هُوَ أَهْلُهُ، وَ كَمَا يَنْبَغِي لِكَرَمِ وَجْهِهِ وَعِزِّ جَلَالِهِ، وَلَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ كُلَّما هَلَّلَ اللّٰهَ شَيْءٌ، وَكَمَا يُحِبُّ اللّٰهُ أَنْ يُهَلَّلَ، وَكَمَا هُوَ أَهْلُهُ، وَكَمَا يَنْبَغِي لِكَرَمِ وَجْهِهِ وَعِزِّ جَلَالِهِ؛ وَاللّٰهُ أَكْبَرُ كُلَّما كَبَّرَ اللّٰهَ شَيْءٌ، وَكَمَا يُحِبُّ اللّٰهُ أَنْ يُكَبَّرَ، وَكَمَا هُوَ أَهْلُهُ، وَكَمَا يَنْبَغِي لِكَرَمِ وَجْهِهِ وَعِزِّ جَلالِهِ، سُبْحانَ اللّٰهِ، وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ، وَلَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ، وَاللّٰهُ أَكْبَرُ عَلَيٰ كُلِّ نِعمَةٍ أَنْعَمَ بِهَا عَلَيَّ وَعَلَيٰ كُلِّ أَحَدٍ مِنْ خَلْقِهِ مِمَّنْ كَانَ أَوْ يَكُونُ إِلَيٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ. اللّٰهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَيٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَأَسْأَلُكَ مِنْ خَيْرِ مَا أَرْجُو وَ خَيْرِ مَا لَا أَرْجُو، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا أَحْذَرُ وَمِنْ شَرِّ مَا لَاأَحْذَرُ.۶

پاک و منزه است خداوند، هرگاه چیزی او را به پاکی بستاید و آن‌چنان‌که دوست دارد به پاکی ستوده شود و آن‌گونه که او شایسته‌ی آن است و آن‌سان که برای ذاتِ بزرگوارش و قدرتِ عظمتش سزاوار است؛ و خداوند را ستایش، هرگاه چیزی او را ستایش کند و به همان صورت که دوست دارد ستایش شود و آن‌گونه که شایسته‌ی آن است و آن‌سان که برای ذاتِ بزرگوارش و قدرتِ عظمتش سزاوار است؛ معبودی جز خدا نیست، هرگاه چیزی به یگانگی‌اش بانگ بردارد و به همان صورت که دوست دارد یگانه‌اش بدانند و آن‌چنان‌که او شایسته‌ی آن است و آن‌سان که برای ذاتِ بزرگوارش و قدرتِ عظمتش سزاوار است؛ و خداوند بزرگ‌تر از توصیف‌شدن است، هرگاه چیزی او را به بزرگی یاد کند و همان‌طور که دوست دارد به بزرگی یاد شود و آن‌چنان‌که او شایسته‌ی آن است و آن‌سان که برای ذاتِ بزرگوارش و قدرتِ عظمتش سزاوار است. پاک و منزه است خداوند و ستایش ویژه‌ی اوست و معبودی جز خدا نیست و الله اکبر، بر هر نعمتی که به من و به هر یک از مخلوقاتش عطا کرده، چه آنان‌که بوده‌اند و چه آنان‌که تا روزِ قیامت خواهند آمد. خداوندا از تو می‌خواهم که بر محمّد و خاندانِ محمّد درود فرستی و از تو بهترین چیزی را که امید دارم و بهترین چیزی را که امید ندارم درخواست می‌کنم و به تو پناه می‌آورم از شرِّ آنچه پرهیز می‌کنم و از شرِّ آنچه نمی‌پرهیزم.

سوره‌ي «حمد»، «آيت‌الكرسي» (بقره: ۲۵۵)، «شَهِدَ اللَّهُ» (آل‌عمران: ۱۸)، «قُلِ اللّٰهُمَّ مٰالِكَ الْمُلْكِ» (آل‌عمران: ۲۶) و آيه‌ي «سَخره» (سه آيه از سوره‌ي اعراف، ۵۴ تا ۵۶، از «إِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ» تا «مِنَ الْمُحْسِنِينَ»)۷

این سوره‌ها و آیات نیز بخشی از تعقیباتِ مشترک‌اند (متنِ کاملِ «آیت‌الکرسی» در صفحه‌ی مستقلِ آن در بادیار موجود است). سپس سه مرتبه بگو:

سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ وَسَلَامٌ عَلَي الْمُرْسَلِينَ وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعالَمِينَ.۸

(سه مرتبه) منزّه است پروردگارت، پروردگارِ دارنده‌ی توانمندی، از آنچه مشرکان او را وصف می‌کنند و درود بر فرستادگانِ او؛ و ستایش فقط ویژه‌ی پروردگارِ جهانیان است.

اللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَيٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَاجْعَلْ لِي مِنْ أَمْرِيَ فَرَجاً وَمَخْرَجاً، وَارْزُقْنِي مِنْ حَيْثُ أَحْتَسِبُ وَمِنْ حَيْثُ لَاأَحْتَسِبُ.۹

(سه مرتبه) خدایا! درود فرست بر محمّد و خاندانِ محمّد و در کارم برای من گشایش و راهِ نجات قرار ده و مرا از آنجا که گمان می‌برم و از آنجا که گمان نمی‌برم، روزی عطا کن — همان دعایی که، به روایت، جبرئیل به حضرت یوسف (ع) در زندان آموخت (متنِ مستقلِ آن در صفحه‌ی «دعای حضرت یوسف در زندان» نیز آمده است).

يَا رَبَّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، صَلِّ عَليٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَعَجِّلْ فَرَجَ آلِ مُحَمَّدٍ.۱۰

(هفت مرتبه؛ در همان حال که با دستِ راست محاسن را می‌گیری و کفِ دستِ چپ را به‌سوی آسمان می‌گشایی) ای پروردگارِ محمّد و خاندانِ محمّد، درود فرست بر محمّد و خاندانِ محمّد و گشایشِ کارِ خاندانِ محمّد را نزدیک کن.

يَا ذَاالْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ، صَلِّ عَليٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَارْحَمْنِي وَ أَجِرْنِي مِنَ النَّارِ.۱۱

(سه مرتبه) ای دارنده‌ی بزرگی و محبت! بر محمّد و خاندانِ محمّد درود فرست و به من رحم کن و از آتشِ دوزخ پناهم ده.

سوره‌ي «توحيد» (۱۲ مرتبه)؛ سپس: اللّٰهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الْمَكْنُونِ الْمَخْزُونِ، الطَّاهِرِ الطُّهْرِ الْمُبَارَكِ، وَأَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظِيمِ وَسُلْطَانِكَ الْقَدِيمِ، يَا وَاهِبَ الْعَطَايَا، وَيَا مُطْلِقَ الْأُسَارَيٰ، وَيَا فَكَّاكَ الرِّقابِ مِنَ النَّارِ، أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَيٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَأَنْ تُعْتِقَ رَقَبَتِي مِنَ النَّارِ وَأَنْ تُخْرِجَنِي مِنَ الدُّنْيَا سَالِماً، وَتُدْخِلَنِي الْجَنَّةَ آمِناً، وَأَنْ تَجْعَلَ دُعَائِي أَوَّلَهُ فَلَاحاً، وَ أَوْسَطَهُ نَجاحَاً، وَآخِرَهُ صَلَاحاً، إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ.۱۲

خدایا، از تو می‌خواهم به‌حقِّ نامِ پوشیده و پنهان و پاکیزه و پاکی‌بخش و خجسته‌ات و نیز به نامِ بزرگ و سلطنتِ دیرینه‌ات، ای بخشنده‌ی عطاها و ای آزادی‌بخشِ اسیران و ای رهاننده‌ی انسان‌ها از آتش، از تو می‌خواهم که بر محمد و خاندانِ محمد درود فرستی و مرا از آتشِ دوزخ رهایی بخشی و از سرای دنیا همراه با سلامتِ ایمان بیرون بری و در امنیت وارد بهشت کنی و آغازِ دعایم را رستگاری و میانش را موفقیت و پایانش را صلاح قرار دهی، همانا تویی دانای نهان‌ها.

يَا مَنْ لَايَشْغَلُهُ سَمْعٌ عَنْ سَمْعٍ، وَ يَا مَنْ لَايُغَلِّطُهُ السَّائِلُونَ، وَ يَا مَنْ لَايُبْرِمُهُ إِلْحَاحُ الْمُلِحِّينَ، أَذِقْنِي بَرْدَ عَفْوِكَ، وَ حَلَاوَةَ رَحْمَتِكَ وَمَغْفِرَتِكَ.۱۳

(از «صحیفه‌ی علویه»؛ در پیِ هر نمازِ واجب) ای کسی که گوش‌دادن به سخنی از گوش‌دادن به سخنی دیگر او را بازنمی‌دارد و درخواستِ بی‌شمارِ خواهندگان به اشتباهش نمی‌اندازد، ای آنکه التماسِ التماس‌کنندگان آزرده و خسته‌اش نمی‌کند، مرا از خنکیِ گذشت و شیرینیِ رحمت و آمرزشت بچشان.

إِلٰهِي هٰذِهِ صَلاتِي صَلَّيْتُها لَالِحاجَةٍ مِنْكَ إِلَيْهَا، وَلَا رَغْبَةٍ مِنْكَ فِيهَا، إِلّا تَعْظِيماً وَطَاعَةً وَ إِجَابَةً لَكَ إِلَيٰ مَا أَمَرْتَنِي بِهِ، إِلٰهِي إِنْ كَانَ فِيها خَلَلٌ أَوْ نَقْصٌ مِنْ رُكُوعِها أَوْ سُجُودِها فَلَا تُؤاخِذْنِي، وَ تَفَضَّلْ عَلَيَّ بِالْقَبُولِ وَالْغُفْرانِ.۱۴

معبودا! این است نمازِ من، آن را به‌جا آوردم نه به‌خاطرِ نیاز و رغبتی از سوی تو به آن، بلکه فقط به‌خاطرِ تعظیم و اطاعتِ دستور و اجابتِ آنچه مرا به آن فرمان دادی؛ معبودا اگر عیب و نقصی در رکوع و سجودش بود، مرا سرزنش مکن و بر من با پذیرشِ عبادات و آمرزشِ کاستی‌ها لطف کن.

سُبْحَانَ مَنْ لَايَعْتَدِي عَليٰ أَهْلِ مَمْلَكَتِهِ، سُبْحانَ مَنْ لَايَأْخُذُ أَهْلَ الْأَرْضِ بِأَلْوانِ الْعَذَابِ، سُبْحانَ الرَّؤُوُفِ الرَّحِيمِ. اللّٰهُمَّ اجْعَلْ لِي فِي قَلْبِي نُوراً وَ بَصَرَاً وَ فَهْماً وَ عِلْماً، إِنَّكَ عَليٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ.۱۵

(دعای حفظ از فراموشی، که به روایت پیامبر ص برای تقویتِ حافظه به امیرالمؤمنین ع آموخت) منزه است پادشاهی که به زیردستانش ستم نمی‌کند، منزه است خدایی که اهلِ زمین را به عذاب‌های رنگارنگ گرفتار نکند، منزه است آن خدای بسیار مهرورز و مهربان. خدایا در دلم نور و فراست و بینش و فهم و دانش قرار ده، مسلّماً تو بر هر کاری توانایی. (متنِ مستقلِ آن در صفحه‌ی «دعای حفظ از فراموشی» نیز آمده است.)

أُعِيذُ نَفْسِي وَ دِينِي وَأَهْلِي وَمَالِي وَ وَلَدِي وَ إِخْوانِي فِي دِينِي، وَمَا رَزَقَنِي رَبِّي، وَخَواتَِيمَ عَمَلِي، وَمَنْ يَعْنِينِي أَمْرُهُ، بِاللّٰهِ الْوَاحِدِ الْأَحَدِ الصَّمَدِ الَّذِي لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ، وَبِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ، وَمِنْ شرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ، وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ في الْعُقَدِ، وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ، وَبِرَبِّ النَّاسِ، مَلِكِ النَّاسِ، إِلٰهِ النَّاسِ، مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الخَنَّاسِ الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ.۱۶

(از «مصباح» کفعمی؛ سه مرتبه بعد از نمازها) خودم و دینم و خانواده و ثروتم و فرزند و برادرانِ دینی‌ام و آنچه را پروردگارم روزیم کرده و سرانجامِ کارم و هرکس که سرپرستیِ او به‌دستِ من است، همه و همه را در پناهِ خدای یگانه و یکتای بی‌نیاز قرار می‌دهم، خدایی که نزاده است و زاییده نشده است و کسی همتای او نیست؛ و پناه می‌برم به آفریدگارِ سپیده‌دم از شرِّ آنچه آفرید و از شرِّ شبِ تاریک آنگاه که درآید و از شرِّ زنانِ ساحرِ دمنده در گره‌ها و از شرِّ حسود، زمانی که حسد ورزد؛ و پناه می‌برم به پروردگارِ آدمیان، فرمانروای آدمیان، معبودِ آدمیان، از شرِّ شیطانِ مرموزی که در سینه‌های مردمان وسوسه می‌کند، چه شیطانِ جنی و چه شیطانِ انسی.

اللّٰهُمَّ إِنَّ مَغْفِرَتَكَ أَرْجَيٰ مِنْ عَمَلِي، وَ إِنَّ رَحْمَتَكَ أَوْسَعُ مِنْ ذَنْبِي، اللّٰهُمَّ إِنْ كَانَ ذَنْبِي عِنْدَكَ عَظِيماً، فعَفْوُكَ أَعْظَمُ مِنْ ذَنْبِي، اللّٰهُمَّ إِنْ لَمْ أَكُنْ أَهْلاً أَنْ أَبْلُغَ رَحْمَتَكَ، فَرَحْمَتُكَ أَهْلٌ أَنْ تَبْلُغَنِي وَتَسَعَنِي، لِأَنَّهَا وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ، بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.۱۷

(به‌روایت از دست‌نوشته‌ی شیخ شهید، از پیامبر ص، برای آنکه خداوند اعمالِ زشتش را در قیامت بر او عرضه نکند) خدایا! همانا آمرزشِ تو از عملِ من امیدوارکننده‌تر و مهربانیِ تو از گناهِ من گسترده‌تر است، خدایا! اگر گناهانم نزدِ تو بزرگ است، گذشتِ تو از گناهِ من بزرگ‌تر است، خدایا! اگرچه شایسته‌ی دست‌یابی به رحمتِ تو نیستم، امّا رحمتِ تو سزاوار است که به من برسد و مرا فراگیرد، زیرا رحمتت همه‌چیز را فراگرفته است، به‌حقِّ مهربانی‌ات، ای مهربان‌ترینِ مهربانان.

اللّٰهُمَّ أَنْتَ السَّلَامُ، وَمِنْكَ السَّلَامُ، وَلَكَ السَّلَامُ، وَ إِلَيْكَ يَعُودُ السَّلَامُ، سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ، وَسَلَامٌ عَلَي الْمُرْسَلِينَ، وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ. السَّلَامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبِيُّ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكاتُهُ، السَّلامُ عَلَي الْأَئِمَّةِ الْهَادِينَ الْمَهْدِيِّينَ، السَّلَامُ عَليٰ جَمِيعِ أَنْبِياءِ اللّٰهِ وَرُسُلِهِ وَمَلَائِكَتِهِ، السَّلامُ عَلَيْنا وَعَلَيٰ عِبادِ اللّٰهِ الصَّالِحِينَ؛ السَّلامُ عَلَيٰ عَلِيٍّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، السَّلامُ عَلَي الْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ سَيِّدَيْ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ أَجْمَعِينَ، السَّلَامُ عَلَيٰ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ زَيْنِ الْعَابِدِينَ، السَّلامُ عَليٰ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ باقِرِ عِلْمِ النَّبِيِّينَ، السَّلامُ عَلَيٰ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ، السَّلامُ عَلَيٰ مُوسَي بْنِ جَعْفَرٍ الْكَاظِمِ، السَّلامُ عَليٰ عَلِيِّ بْنِ مُوسَي الرِّضَا، السَّلامُ عَليٰ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الْجَوادِ، السَّلامُ عَليٰ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ الْهادِي، السَّلامُ عَلَي الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الزَّكِيِّ الْعَسْكَرِيِّ، السَّلامُ عَلَي الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ الْقائِمِ الْمَهْدِيِّ، صَلَواتُ اللّٰهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ.۱۸

(به‌روایت از ابن‌بابویه، چون از تسبیحِ حضرت فاطمه سلام‌الله‌علیها فارغ شدی، بگو) خدایا! تویی خدای سلامت [بی‌عیب] و تندرستی، تنها از تو سرچشمه می‌گیرد و تنها ویژه‌ی توست و به‌سوی تو بازمی‌گردد؛ منزه است پروردگارت، پروردگارِ دارنده‌ی توانمندی، از صفاتی که مشرکان او را به آن وصف می‌کنند و سلام بر فرستادگانِ او؛ ستایش ویژه‌ی خداست، پروردگارِ جهانیان. سلام و برکاتِ خدا بر تو ای پیامبر، سلام بر امامانِ هدایت‌گرِ هدایت‌یافته، درود و سلام بر همه‌ی پیامبرانِ خدا و فرستادگان و فرشتگانش، سلام بر ما و بر بندگانِ شایسته‌ی خدا؛ سلام بر علی (ع) امیرِ اهلِ ایمان، سلام بر حسن و حسین، دو سرورِ همه‌ی جوانانِ اهلِ بهشت، سلام بر علی‌بن‌حسین زینت‌بخشِ عابدان، سلام بر محمدبن‌علی شکافنده‌ی دانشِ انبیاء، سلام بر جعفربن‌محمّد آن امامِ راست‌گو، سلام بر موسی‌بن‌جعفر آن امامِ فروخورنده‌ی خشم، سلام بر علی‌بن‌موسی آن امامِ قانع و خشنود، سلام بر محمدبن‌علی آن امامِ بخشنده، سلام بر علی‌بن‌محمد آن امامِ هدایتگر، سلام بر حسن‌بن‌علی آن پاکیزه، سلام بر حجت‌بن‌الحسن آن امامِ قیام‌کننده‌ی هدایت‌شده، درود و سلامِ خدا بر همه‌ی آنان باد.

رَضِيتُ بِاللّٰهِ رَبّاً، وَبِالْإِسْلامِ دِيناً، وَبِمُحَمَّدٍ صَلَّي اللّٰهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ نَبِيّاً، وَبِعَلِيٍّ إِمَاماً، وَ بِالْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ وَ عَلِيٍّ وَ مُحَمَّدٍ وَجَعْفَرٍ وَ مُوسيٰ وَعَلِيٍّ وَمُحَمَّدٍ وَ عَلِيٍّ وَ الْحَسَنِ وَ الْخَلَفِ الصَّالِحِ عَلَيْهِمُ السَّلامُ، أَئِمَّةً وَسَادَةً وَقادَةً، بِهِمْ أَتَوَلَّيٰ، وَمِنْ أَعْدائِهِمْ أَتَبَرَّأُ.۱۹

(به‌روایت از شیخ کفعمی، پس از هر نمازی) خشنودم به اینکه خداوند پروردگارم باشد و اسلام آیینم و محمد (ص) پیامبرم و علی امامم، و حسن و حسین و علی و محمد و جعفر و موسی و علی و محمد و علی و حسن و یادگارِ شایسته [حضرت مهدی] — که درود بر آنان باد — امامان و سروران و پیشوایانم باشند؛ به آنان دوستی می‌ورزم و از دشمنانشان بیزاری می‌جویم.

اللّٰهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَ الْعافِيَةَ وَ الْمُعافاةَ فِي الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ.۲۰

(سه مرتبه) خدایا، از تو بخشش و تندرستی و سلامت در دنیا و آخرت را خواستارم.