زیارت مطلقه سوم امیرالمومنین علی (ع)

إِنَّا لِلّٰهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ.۱

(به روایتِ صفوان جمّال: با امام صادق (ع) در راهِ دیدارِ ابوجعفرِ دوانیقی وارد کوفه شدیم؛ فرمود: «ای صفوان، شتر را بخوابان که این نزدیکِ قبرِ جدّم امیرالمؤمنین است»؛ غسل کرد، جامه را عوض کرد، پابرهنه به سویِ نجف روانه شد و فرمود گام‌ها را کوتاه و سر به زیر بردار. چون به تل‌ها رسیدند، با چوبی که در دست داشت خطی کشید و فرمود «جستجو کن»؛ اثرِ قبری یافتم؛ اشک بر چهره‌ی مبارکش جاری شد و گفت:) ما از آنِ خداییم و به سویِ او بازمی‌گردیم.

السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْوَصِيُّ الْبَرُّ التَّقِيُّ، السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبَأُ الْعَظِيمُ، السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الصِّدِّيقُ الرَّشِيدُ، السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْبَرُّ الزَّكِيُّ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وَصِيَّ رَسُولِ رَبِّ الْعالَمِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا خِيَرَةَ اللّٰهِ عَلَي الْخَلْقِ أَجْمَعِينَ، أَشْهَدُ أَنَّكَ حَبِيبُ اللّٰهِ وَخاصَّةُ اللّٰهِ وَخالِصَتُهُ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وَلِيَّ اللّٰهِ، وَمَوْضِعَ سِرِّهِ، وَعَيْبَةَ عِلْمِهِ، وَخازِنَ وَحْيِهِ.۲

سلام بر تو ای جانشینِ نیکوکارِ باتقوا، سلام بر تو ای خبرِ بزرگ، سلام بر تو ای صدّیقِ رشید، سلام بر تو ای نیکوکارِ پاک، سلام بر تو ای جانشینِ رسولِ پروردگارِ جهانیان، سلام بر تو ای برگزیده‌ی خدا بر همه‌ی خلق، گواهی می‌دهم که تو محبوب و بنده‌ی خاص و خالصِ خدایی، سلام بر تو ای ولیِّ خدا و جایگاهِ راز و گنجینه‌ی علم و خزانه‌دارِ وحیِ خدا.

بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي يَا حُجَّةَ الْخِصامِ، بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي يَا بَابَ الْمَقَامِ، بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي يَا نُورَ اللّٰهِ التَّامَّ، أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ عَنِ اللّٰهِ وَعَنْ رَسُولِ اللّٰهِ صَلَّي اللّٰهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ مَا حُمِّلْتَ، وَرَعَيْتَ مَا اسْتُحْفِظْتَ، وَحَفِظْتَ مَا اسْتُودِعْتَ، وَحَلَّلْتَ حَلالَ اللّٰهِ، وَحَرَّمْتَ حَرامَ اللّٰهِ، وَأَقَمْتَ أَحْكامَ اللّٰهِ، وَلَمْ تَتَعَدَّ حُدُودَ اللّٰهِ، وَعَبَدْتَ اللّٰهَ مُخْلِصاً حَتَّيٰ أَتَاكَ الْيَقِينُ، صَلَّي اللّٰهُ عَلَيْكَ وَعَلَي الْأَئِمَّةِ مِنْ بَعْدِكَ.۳

(پس خود را به قبر چسباند و گفت:) پدر و مادرم فدایت ای امیرمؤمنان، پدر و مادرم فدایت ای حجّتِ قاطع بر دشمنان، پدر و مادرم فدایت ای دروازه‌ی مقام، پدر و مادرم فدایت ای نورِ کاملِ خدا؛ گواهی می‌دهم که تو آنچه را از خدا و رسولِ خدا (درود خدا بر او و خاندانش) بر عهده داشتی به‌طورِ کامل رساندی و آنچه نگهداری‌اش از تو خواسته شده بود رعایت کردی و آنچه به تو سپرده شده بود حفظ نمودی و حلالِ خدا را حلال کردی و حرامِ خدا را حرام ساختی و احکامِ خدا را بپا داشتی و از حدودِ خدا تجاوز نکردی و خدا را خالصانه بندگی کردی تا مرگت فرا رسید؛ درودِ خدا بر تو و بر امامانِ بعد از تو.

يَا جَدَّاهُ يَا سَيِّداهُ يَا طَيِّباهُ يَا طاهِراهُ لَاجَعَلَهُ اللّٰهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنْكَ، وَرَزَقَنِي الْعَوْدَ إِلَيْكَ، وَالْمَقامَ فِي حَرَمِكَ، وَالْكَوْنَ مَعَكَ وَمَعَ الْأَبْرارِ مِنْ وُلْدِكَ، صَلَّي اللّٰهُ عَلَيْكَ وَعَلَي الْمَلائِكَةِ الْمُحْدِقِينَ بِكَ.۴

(سپس امام صادق (ع) برخاست و بالای سرِ آن حضرت چند رکعت نماز خواند و به صفوان فرمود: هر که این زیارت و نماز را بجا آورد، با گناهانی آمرزیده و عملی پذیرفته بازمی‌گردد و ثوابِ زیارتِ هفتاد قبیله از فرشتگان که هر شب به زیارتِ آن حضرت می‌آیند برایش نوشته می‌شود. آنگاه پشت به قبر بیرون آمد و گفت:) ای جدّم، ای آقایم، ای پاکیزه‌ام، ای پاکِ من، خدا این زیارت را آخرین دیدارم از تو قرار ندهد؛ بازگشت به سویت و ماندن در حرمت و بودن با تو و با نیکان از فرزندانت را روزیِ من کند؛ درودِ خدا بر تو و بر فرشتگانی که تو را دربر گرفته‌اند.