زیارت مطلقه اول امام حسین (ع)

اللَّهُمَّ أرِنَا الرَّخاءَ وَالسُّرُورَ.۱

(به روایتِ شیخ کلینی در «الکافی» از حسین‌بن‌ثویر: در محضرِ امام صادق (ع) بودیم؛ یونس بن ظبیان پرسید هرگاه در مجلسِ بنی‌عباس حاضر شدم چه بگویم؟ فرمود: هرگاه ما را به یاد آوردی بگو:) خدایا آسایش و شادی را به ما نشان بده — که آنچه از ثواب و بازگشت به وطن خواهی، در هنگامِ بازگشت به آن نائل گردی.

صَلَّي اللّٰه عَلَيْكَ يَا أبَا عَبْدِاللّٰه.۲

(پرسیدم: هرگاه امام حسین (ع) را یاد کنم چه بگویم؟ فرمود سه مرتبه بگو:) درودِ خدا بر تو ای اباعبدالله. (سلام به آن حضرت از نزدیک و دور می‌رسد. آنگاه فرمود: زمانی که امام حسین شهید شد، آسمان‌های هفت‌گانه و زمین‌های هفت‌گانه و آنچه در آن‌هاست بر او گریست و همه‌ی آفریدگان جز سه چیز — بصره و دمشق و آلِ عثمان — بر او گریستند.)

اللّٰهُ أَكْبَرُ و لاإِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ و سُبْحانَ اللّٰهِ.۳

(پرسیدم: می‌خواهم به زیارتش بروم، چه کنم؟ فرمود: کنارِ فرات غسل کن، جامه‌ی پاک بپوش، پابرهنه روانه شو که در حرمی از حرم‌های خدا و رسولش هستی، و در راه بسیار بگو:) خدا بزرگ‌تر است و معبودی جز خدا نیست و منزّه است خدا؛ (و هر ذکرِ تمجیدِ دیگر و صلوات بر محمّد و اهل‌بیتش را بگو تا به درگاهِ حائر برسی، آنگاه بگو:)

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللّٰهِ وَابْنَ حُجَّتِهِ، اَلسَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا مَلائِكَةَ اللّٰهِ وَزُوَّارَ قَبْرِ ابْنِ نَبِيِّ اللّٰهِ.۴

سلام بر تو ای حجّتِ خدا و فرزندِ حجّت خدا، سلام بر شما ای فرشتگانِ خدا و زیارت‌کنندگانِ قبرِ فرزندِ پیامبرِ خدا. (سپس ده گام بردار، بایست و سی مرتبه «اللّٰه اکبر» بگو، سپس به سویِ قبر برو، پشت به قبله و روبه‌رویِ آن حضرت بایست و بگو:)

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللّٰهِ وَابْنَ حُجَّتِهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا قَتِيلَ اللّٰهِ وَابْنَ قَتِيلِهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ثَارَ اللّٰهِ وَابْنَ ثَارِهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وِتْرَ اللّٰهِ الْمَوْتُورَ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ، أَشْهَدُ أَنَّ دَمَكَ سَكَنَ فِي الْخُلْدِ، وَاقْشَعَرَّتْ لَهُ أَظِلَّةُ الْعَرْشِ، وَبَكيٰ لَهُ جَمِيْعُ الْخَلائِقِ، وَبَكَتْ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَالْأَرَضُونَ السَّبْعُ وَمَا فِيهِنَّ وَمَا بَيْنَهُنَّ، وَمَنْ يَتَقَلَّبُ فِي الْجَنَّةِ وَالنَّارِ مِنْ خَلْقِ رَبِّنا، وَمَا يُريٰ وَمَا لَايُريٰ، أَشْهَدُ أَنَّكَ حُجَّةُ اللّٰهِ وَابْنُ حُجَّتِهِ، وَأَشْهَدُ أَنَّكَ قَتِيلُ اللّٰهِ وَابْنُ قَتِيلِهِ، وَأَشْهَدُ أَنَّكَ ثارُ اللّٰهِ وَابْنُ ثارِهِ، وَأَشْهَدُ أَنَّكَ وِتْرُ اللّٰهِ الْمَوْتُورُ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ، وَأَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ بَلَّغْتَ وَنَصَحْتَ وَوَفَيْتَ وَأَوْفَيْتَ، وَجاهَدْتَ فِي سَبِيلِ اللّٰهِ، وَمَضَيْتَ لِلَّذِي كُنْتَ عَلَيْهِ شَهِيداً وَمُسْتَشْهِداً وَشاهِداً وَمَشْهُوداً.۵

سلام بر تو ای حجّتِ خدا و فرزندِ حجّتِ خدا، سلام بر تو ای کشته‌ی خدا و فرزندِ کشته‌ی خدا، سلام بر تو ای خونِ خدا و فرزندِ خونِ خدا، سلام بر تو ای ستم‌دیده در راهِ خدا که هنوز خونخواهی‌ات در آسمان‌ها و زمین انجام نگرفته؛ گواهی می‌دهم که خونت در بهشتِ جاوید جا گرفت و برایِ آن سقف‌هایِ عرش لرزید و برایش همه‌ی آفریدگان گریستند و آسمان‌هایِ هفت‌گانه و زمین‌هایِ هفت‌گانه و آنچه در آن‌ها و بینِ آن‌هاست و هرکه در بهشت و دوزخ از مخلوقاتِ پروردگارِ ماست گریست؛ گواهی می‌دهم که تو حجّتِ خدا و فرزندِ حجّتِ خدایی و کشته‌ی راهِ خدا و فرزندِ کشته‌ی راهِ خدایی و خونِ خدا و فرزندِ خونِ خدایی و ستم‌دیده‌ای که هنوز خونخواهی‌ات در آسمان‌ها و زمین صورت نگرفته؛ و گواهی می‌دهم که تو فرامینِ حق را رساندی و خیرخواهی کردی و وفا نمودی و در راهِ خدا جهاد کردی و شهید و شهادت‌جو و شاهد از این جهان گذشتی.

أَنَا عَبْدُاللّٰهِ وَمَوْلاكَ وَفِي طاعَتِكَ وَالْوافِدُ إِلَيْكَ أَلْتَمِسُ كَمالَ الْمَنْزِلَةِ عِنْدَ اللّٰهِ، وَثَباتَ الْقَدَمِ فِي الْهِجْرَةِ إِلَيْكَ، وَالسَّبِيلَ الَّذِي لَايَخْتَلِجُ دُونَكَ مِنَ الدُّخُولِ فِي كِفالَتِكَ الَّتِي أُمِرْتَ بِها مَنْ أَرادَ اللّٰهَ بَدَأ بِكُمْ، بِكُمْ يُبَيِّنُ اللّٰهُ الْكَذِبَ، وَبِكُمْ يُبَاعِدُ اللّٰهُ الزَّمَانَ الْكَلِبَ، وَبِكُمْ فَتَحَ اللّٰهُ، وَبِكُمْ يَخْتِمُ اللّٰهُ، وَبِكُمْ يَمْحُو مَا يَشاءُ وَيُثْبِتُ، وَبِكُمْ يَفُكُّ الذُّلَّ مِنْ رِقابِنا، وَبِكُمْ يُدْرِكُ اللّٰهُ تِرَةَ كُلِّ مُؤْمِنٍ يُطْلَبُ بِها، وَبِكُمْ تُنْبِتُ الْأَرْضُ أَشْجارَها، وَبِكُمْ تُخْرِجُ الْأَرْضُ ثِمارَها، وَبِكُمْ تُنْزِلُ السَّماءُ قَطْرَها وَرِزْقَها.۶

من بنده و دوستدارِ توأم و در قیدِ طاعتِ تو و واردشونده به درگاهت هستم؛ درخواست می‌کنم کمالِ منزلت نزدِ خدا را و استواریِ قدم در هجرت به سویت را و راهی که از رسیدن به تو قطع نمی‌گردد، از واردشدن در سایه‌ی سرپرستی‌ات که به آن مأمور شده‌ای؛ هرکه خدا را خواست از شما شروع کرد؛ خدا به‌وسیله‌ی شما دروغ را آشکار کند و به‌خاطرِ شما روزگارِ گزنده را دور سازد و به شما بگشاید و به شما ببندد و به شما آنچه بخواهد محو کند و پابرجا نماید و به شما رشته‌ی خواری را از گردنِ ما باز کند و انتقامِ خونِ هر مؤمنی را که موردِ مطالبه است به‌وسیله‌ی شما بگیرد؛ به شما زمین درختانش را برویاند و میوه‌هایش را بیرون آورد و آسمان به شما باران و روزی‌اش را نازل کند.

وَبِكُمْ يَكْشِفُ اللّٰهُ الْكَرْبَ، وَبِكُمْ يُنَزِّلُ اللّٰهُ الْغَيْثَ، وَبِكُمْ تُسَبِّحُ الْأَرْضُ الَّتِي تَحْمِلُ أَبْدانَكُمْ وَتَسْتَقِرُّ جِبَالُها عَنْ مَراسِيها، إِرادَةُ الرَّبِّ فِي مَقادِيرِ أُمُورِهِ تَهْبِطُ إِلَيْكُمْ وَتَصْدُرُ مِنْ بُيُوتِكُمْ وَالصَّادِرُ عَمَّا فُصِّلَ مِنْ أَحْكامِ الْعِبادِ، لُعِنَتْ أُمَّةٌ قَتَلَتْكُمْ، وَأُمَّةٌ خالَفَتْكُمْ، وَأُمَّةٌ جَحَدَتْ وِلايَتَكُمْ، وَأُمَّةٌ ظَاهَرَتْ عَلَيْكُمْ، وَأُمَّةٌ شَهِدَتْ وَلَمْ تُسْتَشْهَدْ، الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي جَعَلَ النَّارَ مَأْوَاهُمْ، وَبِئْسَ وِرْدُ الْوَارِدِينَ، وَبِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ، وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعالَمِينَ.۷

خدا به شما ناراحتی‌ها را برطرف کند و به شما باران فرو بارد و زمینی که حاملِ بدن‌های شماست و کوه‌هایش به‌وسیله‌ی لنگرهایش استوار می‌گردد، به شما تسبیح می‌گوید؛ خواستِ پروردگار در اندازه‌گیریِ امورش به سویِ شما فرود می‌آید و از خانه‌های شما صادر می‌گردد و آنچه از احکامِ بندگان مشروح بیان شده صادرشونده از شماست؛ ملعون باد امّتی که شما را کشت و امّتی که با شما مخالفت کرد و امّتی که ولایتِ شما را انکار کرد و امّتی که ضدِّ شما یکدیگر را پشتیبانی نمود و امّتی که حاضر بود و شهادت در کنارِ شما را نخواست؛ خدای را سپاس که آتش را جایگاهشان قرار داد و بد جایی است برایِ واردشوندگان و بد است آن ورودگاهِ واردشده، و خدای را سپاس، پروردگارِ جهانیان.

وَصَلَّي اللّٰهُ عَلَيْكَ يَا أَبا عَبْدِ اللّٰهِ. أَنَا إِلَي اللّٰهِ مِمَّنْ خالَفَكَ بَرِيءٌ.۸

(سپس سه مرتبه بگو:) و درودِ خدا بر تو ای اباعبدالله. (سپس سه مرتبه بگو:) من به سویِ خدا از کسانی که با تو مخالفت کردند بیزاری می‌جویم. (سپس نزدِ قبرِ فرزندِ آن حضرت، علی‌بن‌الحسین (ع)، که پایینِ پایِ پدر مدفون است برو و بگو:)

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ الْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ خَدِيجَةَ وَفاطِمَةَ، صَلَّي اللّٰهُ عَلَيْكَ، صَلَّي اللّٰهُ عَلَيْكَ، صَلَّي اللّٰهُ عَلَيْكَ، لَعَنَ اللّٰهُ مَنْ قَتَلَكَ. إِنّا إِلَي اللّٰهِ مِنْهُمْ بَرِيءٌ.۹

سلام بر تو ای فرزندِ رسولِ خدا، سلام بر تو ای فرزندِ امیرمؤمنان، سلام بر تو ای فرزندِ حسن و حسین، سلام بر تو ای فرزندِ خدیجه و فاطمه، درودِ خدا بر تو، درودِ خدا بر تو، درودِ خدا بر تو، خدا لعنت کند کسانی را که تو را کشتند (سه مرتبه). ما در پیشگاهِ خدا از آنان بیزاریم (سه مرتبه). (آنگاه برخیز و به دستِ خود به جانبِ شهدا اشاره کن و بگو:)

السَّلامُ عَلَيْكُمْ، السَّلامُ عَلَيْكُمْ، السَّلامُ عَلَيْكُمْ، فُزْتُمْ وَاللّٰهِ، فُزْتُمْ وَاللّٰهِ، فُزْتُمْ وَاللّٰهِ، فَلَيْتَ أَنِّي مَعَكُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً.۱۰

سلام بر شما، سلام بر شما، سلام بر شما، به خدا رستگار شدید، به خدا رستگار شدید، به خدا رستگار شدید، ای کاش من هم با شما بودم و به رستگاریِ بزرگ نائل می‌شدم. (سپس برگرد، قبرِ اباعبدالله (ع) را روبه‌رویِ خود قرار بده — یعنی پشتِ قبرِ مطهّر بایست — و شش رکعت نماز بخوان؛ با این کار زیارتت تمام است.)