زیارت مطلقه چهارم امام حسین (ع)

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَبا عَبْدِاللّٰهِ، صَلَّي اللّٰهُ عَلَيْكَ يَا أَبا عَبْدِاللّٰهِ، رَحِمَكَ اللّٰهُ يَا أَبا عَبْدِاللّٰهِ، لَعَنَ اللّٰهُ مَنْ قَتَلَكَ، وَلَعَنَ اللّٰهُ مَنْ شَرِكَ فِي دَمِكَ، وَلَعَنَ اللّٰهُ مَنْ بَلَغَهُ ذٰلِكَ فَرَضِيَ بِهِ، أَنَا إِلَي اللّٰهِ مِنْ ذٰلِكَ بَرِيءٌ.۱

(به روایتِ معاویةبن‌عمار: به امام صادق (ع) عرض کردم چون به زیارتِ امام حسین (ع) بروم چه بگویم؟ فرمود بگو:) سلام بر تو ای اباعبدالله، درودِ خدا بر تو ای اباعبدالله، خدا رحمتت کند ای اباعبدالله؛ خدا لعنت کند کسی که تو را کشت و خدا لعنت کند کسی که در خونت شریک شد و خدا لعنت کند کسی را که این وضعِ تو به او رسید و با آن خشنود شد؛ من به سویِ خدا از این وضعِ هولناک بیزارم.