زیارت مطلقه پنجم امام حسین (ع)

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَبا عَبْدِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ، أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ، وَآتَيْتَ الزَّكَاةَ، وَأَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ، وَنَهَيْتَ عَنِ الْمُنْكَرِ، وَدَعَوْتَ إِليٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ، وَأَشْهَدُ أَنَّ الَّذِينَ سَفَكُوا دَمَكَ وَاسْتَحَلُّوا حُرْمَتَكَ مَلْعُونُونَ مُعَذَّبُونَ عَلَيٰ لِسانِ داوُدَ وَعِيسَي ابْنِ مَرْيَمَ ذٰلِكَ بِما عَصَوْا وَكانُوا يَعْتَدُونَ.۱

(به سندِ معتبر: امام موسی‌بن‌جعفر (ع) از ابراهیم‌بن‌ابی‌البلاد پرسید هنگامی‌که به زیارتِ امام حسین (ع) می‌روی چه می‌گویی؟ گفت می‌گویم:) سلام بر تو ای اباعبدالله، سلام بر تو ای فرزندِ رسولِ خدا؛ گواهی می‌دهم که تو نماز بپا داشتی و زکات پرداختی و به خوبی امر کردی و از بدی نهی نمودی و به سویِ راهِ پروردگارت با حکمت و موعظه‌ی نیکو دعوت کردی؛ و گواهی می‌دهم آنان‌که خونت را ریختند و حرمتت را حلال شمردند، در لعنت و شکنجه بر زبانِ داود و عیسیِ پسرِ مریم‌اند، به‌خاطرِ گناهی که مرتکب شدند و همواره ستمکار و متجاوز بودند. (امام فرمود: آری چنین است.)