زیارت مطلقه هفتم امام حسین (ع) — زیارت وارث

بِسْمِ اللّٰهِ وَبِاللّٰهِ، اللّٰهُمَّ اجْعَلْهُ نُوراً وَطَهُوراً وَحِرْزاً وَشِفاءً مِنْ كُلِّ داءٍ وَسُقْمٍ وآفَةٍ وَعاهَةٍ، اللّٰهُمَّ طَهِّرْ بِهِ قَلْبِي، وَاشْرَحْ بِهِ صَدْرِي، وَسَهِّلْ لِي بِهِ أَمْرِي.۱

(به روایتِ شیخ طوسی در «مصباح» از صفوانِ جمّال: از امام صادق (ع) دستورالعملِ زیارتِ امام حسین (ع) را خواستم؛ فرمود: سه روز پیش از حرکت روزه بگیر، روزِ سوم غسل کن، خانواده‌ات را جمع کن و دعای سپردن به خدا را بخوان؛ چون به فرات برسی، غسل کن — که رسولِ خدا فرموده هر که او را زیارت کند و از فرات غسل کند، گناهانش بریزد. در حالِ غسل بگو:) به نامِ خدا و با خدا؛ خدایا آن را قرار ده روشنی و پاک‌کننده و نگه‌دارنده و شفایِ از هر درد و بیماری و آفت و تباهی؛ خدایا دلم را با آن پاک کن و سینه‌ام را بگشای و کارم را با آن آسان گردان.

اللّٰهُ أَكْبَرُ كَبِيراً، وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ كَثِيراً، وَسُبْحانَ اللّٰهِ بُكْرَةً وَأَصِيلاً، الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِي هَدَانا لِهٰذا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللّٰهُ، لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنا بِالْحَقِّ.۲

(چون از غسل فارغ شدی، دو جامه‌ی پاک بپوش، در «مشرعه» دو رکعت نماز بخوان، سپس با آرامش و وقار به سویِ حائر حرکت کن، گام‌ها کوتاه بردار و بسیار تکبیر و تهلیل و صلوات بگو و بر قاتلانِ امام حسین لعنت فرست؛ چون به درگاهِ حائر رسیدی بایست و بگو:) خدا بزرگ‌تر است بزرگ‌تر، و خدا را بسیار سپاس، و منزّه است خدا هر صبح و شب؛ خدا را سپاس که ما را به این مسیر هدایت کرد و ما نبودیم کسانی که هدایت شویم اگر خدا هدایتمان نمی‌کرد؛ همانا رسولانِ پروردگارِ ما حق را آوردند.

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا نَبِيَّ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا خاتَمَ النَّبِيِّينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا سَيِّدَ الْمُرْسَلِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا حَبِيبَ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤمِنِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا سَيِّدَ الْوَصِيِّينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا قَائِدَ الْغُرِّ الْمُحَجَّلِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ فاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِساءِ الْعالَمِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَي الْأَئِمَّةِ مِنْ وُلْدِكَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وَصِيَّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الصِّدِّيقُ الشَّهِيدُ، السَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا مَلائِكَةَ اللّٰهِ الْمُقِيمِينَ فِي هٰذَا الْمَقامِ الشَّرِيفِ، السَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا مَلائِكَةَ رَبِّي الْمُحْدِقِينَ بِقَبْرِ الْحُسَيْنِ عليه السلام، السَّلامُ عَلَيْكُمْ مِنِّي أَبَداً مَا بَقِيتُ وَبَقِيَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ.۳

سلام بر تو ای رسولِ خدا، سلام بر تو ای پیامبرِ خدا، سلام بر تو ای خاتمِ پیامبران، سلام بر تو ای سرورِ رسولان، سلام بر تو ای محبوبِ خدا، سلام بر تو ای امیرمؤمنان، سلام بر تو ای آقایِ جانشینان، سلام بر تو ای پیشوایِ سپیدرویان، سلام بر تو ای فرزندِ فاطمه، سرورِ زنانِ جهانیان، سلام بر تو و بر امامان از فرزندانت، سلام بر تو ای جانشینِ امیرمؤمنان، سلام بر تو ای درست‌کردارِ راستگویِ شهید، سلام بر شما ای فرشتگانی که مقیمِ این مقامِ برجسته هستید، سلام بر شما ای فرشتگانِ پروردگارم که گردِ قبرِ حسین (درود بر او) هستید، سلام بر شما از سویِ من همیشه تا هستم و شب و روز برپاست.

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَبا عَبْدِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، عَبْدُكَ وَابْنُ عَبْدِكَ، وَابْنُ أَمَتِكَ، الْمُقِرُّ بِالرِّقِّ، وَالتَّارِكُ لِلْخِلافِ عَلَيْكُمْ، وَالْمُوالِي لِوَلِيِّكُمْ، وَالْمُعَادِي لِعَدُوِّكُمْ، قَصَدَ حَرَمَكَ، وَاسْتَجارَ بِمَشْهَدِكَ، وَتَقَرَّبَ إِلَيْكَ بِقَصْدِكَ، أَأَدْخُلُ يَا رَسُولَ اللّٰهِ؟ أَأَدْخُلُ يَا نَبِيَّ اللّٰهِ؟ أَأَدْخُلُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ؟ أَأَدْخُلُ يَا سَيِّدَ الْوَصِيِّينَ؟ أَأَدْخُلُ يَا فاطِمَةُ سَيِّدَةَ نِساءِ الْعَالَمِينَ؟ أَأَدْخُلُ يَا مَوْلايَ يَا أَبا عَبْدِ اللّٰهِ؟ أَأَدْخُلُ يَا مَوْلايَ يَابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ؟۴

(سپس بگو:) سلام بر تو ای اباعبدالله، سلام بر تو ای فرزندِ رسولِ خدا، سلام بر تو ای فرزندِ امیرمؤمنان؛ بنده‌ات و فرزندِ بنده‌ات و فرزندِ کنیزت هستم، اقرار به غلامیِ شما دارم و ترک‌کننده‌ی مخالفت با شمایم، دوستدارِ دوستانتان و دشمنِ دشمنانتان می‌باشم، حرمت را قصد کرده و به زیارتگاهت پناه آورده و به سویِ تو با سببِ‌شدنت تقرّب جسته‌ام؛ آیا وارد شوم ای رسولِ خدا؟ آیا وارد شوم ای پیامبرِ خدا؟ آیا وارد شوم ای امیرمؤمنان؟ آیا وارد شوم ای سرورِ جانشینان؟ آیا وارد شوم ای فاطمه سرورِ زنانِ جهانیان؟ آیا وارد شوم ای مولایم ای اباعبدالله؟ آیا وارد شوم ای مولایم ای فرزندِ رسولِ خدا؟

الْحَمْدُ لِلّٰهِ الْواحِدِ الْأَحَدِ الْفَرْدِ الصَّمَدِ الَّذِي هَدانِي لِوِلايَتِكَ، وَخَصَّنِي بِزِيارَتِكَ، وَسَهَّلَ لِي قَصْدَكَ.۵

(پس اگر دلت فروتن و دیده‌ات گریان شد، نشانه‌ی اجازه‌ی ورود است؛ پس وارد شو و بگو:) خدا را سپاس، خدایِ یگانه و یکتا و فرد و بی‌نیاز که مرا به ولایتت هدایت کرد و به زیارتت اختصاصم داد و آهنگ به سویِ تو را برایم آسان نمود. (آنگاه تا درگاهِ قبّه‌ی مطهّره برو، برابرِ بالایِ سر بایست و بگو:)

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وَارِثَ آدَمَ صَفْوَةِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وارِثَ نُوحٍ نَبِيِّ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وارِثَ إِبْراهِيمَ خَلِيلِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وارِثَ مُوسيٰ كَلِيمِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وارِثَ عِيسيٰ رُوحِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وارِثَ مُحَمَّدٍ حَبِيبِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وارِثَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلامُ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ مُحَمَّدٍ الْمُصْطَفيٰ.۶

سلام بر تو ای وارثِ آدمِ برگزیده‌ی خدا، سلام بر تو ای وارثِ نوحِ پیامبرِ خدا، سلام بر تو ای وارثِ ابراهیمِ دوستِ خدا، سلام بر تو ای وارثِ موسیِ هم‌سخنِ خدا، سلام بر تو ای وارثِ عیسیِ روحِ خدا، سلام بر تو ای وارثِ محمّدِ محبوبِ خدا، سلام بر تو ای وارثِ امیرمؤمنان ولیِّ خدا، سلام بر تو ای فرزندِ محمّدِ مصطفی.

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ عَلِيٍّ الْمُرْتَضيٰ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ فاطِمَةَ الزَّهْراءِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ خَدِيجَةَ الْكُبْريٰ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ثارَ اللّٰهِ وَابْنَ ثارِهِ وَالْوِتْرَ الْمَوْتُورَ، أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ، وَآتَيْتَ الزَّكَاةَ، وَأَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَيْتَ عَنِ الْمُنْكَرِ، وَأَطَعْتَ اللّٰهَ وَرَسُولَهُ حَتَّيٰ أَتَاكَ الْيَقِينُ، فَلَعَنَ اللّٰهُ أُمَّةً قَتَلَتْكَ، وَلَعَنَ اللّٰهُ أُمَّةً ظَلَمَتْكَ وَلَعَنَ اللّٰهُ أُمَّةً سَمِعَتْ بِذٰلِكَ فَرَضِيَتْ بِهِ.۷

سلام بر تو ای فرزندِ علیِ مرتضی، سلام بر تو ای فرزندِ فاطمه‌ی زهرا، سلام بر تو ای فرزندِ خدیجه‌ی کبری، سلام بر تو ای خونِ خدا و فرزندِ خونِ خدا و تنهایِ به‌خون‌آغشته‌ای که نتوانستی خونخواهی کنی؛ گواهی می‌دهم که تو نماز بپا داشتی و زکات پرداختی و امر به معروف و نهی از منکر کردی و خدا و رسولش را پیروی نمودی تا آن‌که مرگ به سویت آمد؛ خدا لعنت کند ملّتی را که تو را کشتند و لعنت کند مردمی را که به تو ستم روا داشتند و لعنت کند ملّتی را که این واقعه را شنیدند و به آن راضی شدند.

يَا مَوْلايَ يَا أَبا عَبْدِ اللّٰهِ، أَشْهَدُ أَنَّكَ كُنْتَ نُوراً فِي الْأَصْلابِ الشَّامِخَةِ وَالْأَرْحامِ الْمُطَهَّرَةِ، لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِها، وَلَمْ تُلْبِسْكَ مِنْ مُدْلَهِمَّاتِ ثِيَابِها، وَأَشْهَدُ أَنَّكَ مِنْ دَعائِمِ الدِّينِ، وَأَرْكانِ الْمُؤْمِنِينَ، وَأَشْهَدُ أَنَّكَ الْإِمامُ الْبَرُّ التَّقِيُّ الرَّضِيُّ الزَّكِيُّ الْهادِي الْمَهْدِيُّ، وَأَشْهَدُ أَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ وُلْدِكَ كَلِمَةُ التَّقْويٰ، وَأَعْلامُ الْهُديٰ، وَالْعُرْوَةُ الْوُثْقيٰ، وَالْحُجَّةُ عَلَيٰ أَهْلِ الدُّنْيا.۸

ای مولای من ای اباعبدالله، گواهی می‌دهم که تو نوری بودی در صلب‌های بارفعت و رحم‌های پاکیزه؛ جاهلیت با ناپاکی‌هایش آلوده‌ات نکرد و از جامه‌های تیره‌وتارش به تو نپوشاند؛ و گواهی می‌دهم که تو از ستون‌های دین و پایه‌های مردمِ باایمانی؛ و گواهی می‌دهم که تویی پیشوایِ نیکوکارِ باتقوایِ پسندیده‌ی پاکیزه‌ی هدایتگرِ ره‌یافته؛ و گواهی می‌دهم که امامان از فرزندانت ریشه‌ی تقوا و نشانه‌های هدایت و دستاویزِ محکم و حجّت بر اهلِ دنیا هستند.

وَأُشْهِدُ اللّٰهَ وَمَلائِكَتَهُ وَأَنْبِياءَهُ وَرُسُلَهُ أَنِّي بِكُمْ مُؤْمِنٌ وَبِإِيَابِكُمْ مُوقِنٌ، بِشَرايِعِ دِينِي، وَخَواتِيمِ عَمَلِي، وَقَلْبِي لِقَلْبِكُمْ سِلْمٌ، وَأَمْرِي لِأَمْرِكُمْ مُتَّبِعٌ، صَلَواتُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ، وَعَلَيٰ أَرْواحِكُمْ، وَعَلَيٰ أَجْسادِكُمْ، وَعَلَيٰ أَجْسامِكُمْ، وَعَلَيٰ شاهِدِكُمْ، وَعَلَيٰ غائِبكُمْ، وَعَلَيٰ ظاهِرِكُمْ وَعَلَيٰ باطِنِكُمْ.۹

و گواه می‌گیرم خدا و فرشتگان و پیامبران و رسولانش را که من به شما ایمان دارم و بر یقین به بازگشتِ شمایم، براساسِ قوانینِ دینم و پایان‌های عملم، و دلم تسلیمِ دلِ شما و کارم پیرو کارِ شماست؛ درودِ خدا بر شما و بر ارواح و اجساد و پیکرهایتان و بر حاضر و غایب و آشکار و باطنتان.

بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي يَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ، بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي يَا أَبا عَبْدِ اللّٰهِ، لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ، وَجَلَّتِ الْمُصِيبَةُ بِكَ عَلَيْنا وَعَلَيٰ جَمِيعِ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ، فَلَعَنَ اللّٰهُ أُمَّةً أَسْرَجَتْ وَأَلْجَمَتْ وَتَهَيَّأَتْ لِقِتالِكَ، يا مَوْلايَ يَا أَبا عَبْدِ اللّٰهِ، قَصَدْتُ حَرَمَكَ، وَأَتَيْتُ إِليٰ مَشْهَدِكَ، أَسْأَلُ اللّٰهَ بِالشَّأْنِ الَّذِي لَكَ عِنْدَهُ، وَبِالْمَحَلِّ الَّذِي لَكَ لَدَيْهِ أَنْ يُصَلِّيَ عَلَيٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَأَنْ يَجْعَلَنِي مَعَكُمْ فِي الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ.۱۰

(پس خود را به رویِ قبر بینداز، آن را ببوس و بگو:) پدر و مادرم فدایت ای فرزندِ رسولِ خدا، پدر و مادرم فدایت ای اباعبدالله؛ بزرگ شد عزا و مصیبتِ تو بر ما و بر همه‌ی اهلِ آسمان‌ها و زمین؛ خدا لعنت کند قومی که اسب‌ها را زین کردند و دهانه زدند و آماده‌ی پیکار با تو شدند؛ ای مولایم ای اباعبدالله، آهنگِ حرمت نمودم و به زیارتگاهت آمدم، از خدا درخواست می‌کنم به مقامی که برایِ تو نزدِ اوست و جایگاهی که برایِ تو پیشِ اوست، که درود فرستد بر محمّد و خاندانِ محمّد و مرا در دنیا و آخرت همراهِ شما قرار دهد.

اللّٰهُمَّ إِنِّي صَلَّيْتُ وَرَكَعْتُ وَسَجَدْتُ لَكَ وَحْدَكَ لَاشَرِيكَ لَكَ، لِأَنَّ الصَّلاةَ وَالرُّكُوعَ وَالسُّجُودَ لَاتَكُونُ إِلّا لَكَ، لِأَنَّكَ أَنْتَ اللّٰهُ لَاإِلٰهَ إِلّا أَنْتَ. اللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَيٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَأَبْلِغْهُمْ عَنِّي أَفْضَلَ السَّلامِ وَالتَّحِيَّةِ، وَارْدُدْ عَلَيَّ مِنْهُمُ السَّلامَ. اللّٰهُمَّ وَهَاتَانِ الرَّكْعَتانِ هَدِيَّةٌ مِنِّي إِليٰ مَوْلايَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَلَيْهِمَا السَّلامُ. اللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَيٰ مُحَمَّدٍ وَعَلَيْهِ وَتَقَبَّلْ مِنِّي وَأْجُرْنِي عَلَيٰ ذٰلِكَ بِأَفْضَلِ أَمَلِي وَرَجائِي فِيكَ وَفِي وَلِيِّكَ يَا وَلِيَّ الْمُؤْمِنِينَ.۱۱

(آنگاه برخیز و بالای سر دو رکعت نماز بخوان — پس از حمد، هر سوره که خواهی — و پس از نماز بگو:) خدایا نماز خواندم و برایِ تو که یگانه و بی‌شریکی رکوع و سجود کردم، زیرا نماز و رکوع و سجود نمی‌باشد مگر برایِ تو، همانا تویی خدا که معبودی جز تو نیست؛ خدایا درود فرست بر محمّد و خاندانِ محمّد و از سویِ من به آنان بهترین سلام و تحیت را برسان و بر من بازگردان از سویِ آنان سلام را؛ خدایا این دو رکعت نماز هدیه‌ای است از سویِ من به مولایم حسین‌بن‌علی (درودِ خدا بر آنان باد)؛ خدایا بر محمّد و آن حضرت درود فرست و از من بپذیر و بر آن پاداشم ده، براساسِ بهترین آرزو و امیدم درباره‌ی تو و ولی‌ات ای سرپرستِ مؤمنان.

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ نَبِيِّ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ الْحُسَيْنِ الشَّهِيدِ، السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الشَّهِيدُ وَابْنُ الشَّهيدِ، السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْمَظْلُومُ وَابْنُ الْمَظْلُومِ، لَعَنَ اللّٰهُ أُمَّةً قَتَلَتْكَ، وَلَعَنَ اللّٰهُ أُمَّةً ظَلَمَتْكَ، وَلَعَنَ اللّٰهُ أُمَّةً سَمِعَتْ بِذٰلِكَ فَرَضِيَتْ بِهِ.۱۲

(پس برخیز، به طرفِ پایینِ قبرِ آن حضرت برو، نزدِ سرِ علی‌بن‌الحسین (ع) بایست و بگو:) سلام بر تو ای فرزندِ رسولِ خدا، سلام بر تو ای فرزندِ پیامبرِ خدا، سلام بر تو ای فرزندِ امیرمؤمنان، سلام بر تو ای فرزندِ حسینِ شهید، سلام بر تو ای شهید و فرزندِ شهید، سلام بر تو ای ستمدیده و پسرِ ستمدیده؛ خدا لعنت کند امّتی که تو را کشت و خدا لعنت کند امّتی که به تو ستم روا داشت و خدا لعنت کند امّتی که این واقعه را شنید و به آن رضایت داد.

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وَلِيَّ اللّٰهِ وَابْنَ وَلِيِّهِ، لَقَدْ عَظُمَتِ الْمُصِيبَةُ وَجَلَّتِ الرَّزِيَّةُ بِكَ عَلَيْنا وَعَلَيٰ جَمِيعِ الْمُسْلِمِينَ، فَلَعَنَ اللّٰهُ أُمَّةً قَتَلَتْكَ، وَأَبْرَأُ إِلَي اللّٰهِ وَإِلَيْكَ مِنْهُمْ.۱۳

(پس خود را بر قبرش بینداز، آن را ببوس و بگو:) سلام بر تو ای ولیِّ خدا و پسرِ ولیِّ خدا، همانا مصیبت و عزایِ تو بر ما و بر همه‌ی مسلمانان بزرگ شد؛ پس خدا لعنت کند امّتی را که تو را کشت و من به سویِ خدا و به سویِ تو از آنان بیزاری می‌جویم.

السَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا أَوْلِياءَ اللّٰهِ وَأَحِبَّاءَهُ، السَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا أَصْفِياءَ اللّٰهِ وَأَوِدَّاءَهُ، السَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا أَنْصارَ دِينِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا أَنْصارَ رَسُولِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا أَنْصارَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، السَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا أَنْصارَ فاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِساءِ الْعالَمِينَ، السَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا أَنْصارَ أَبِي مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الْوَلِيِّ النَّاصِحِ، السَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا أَنْصارَ أَبِي عَبْدِ اللّٰهِ، بِأَبِي أَنْتُمْ وَأُمِّي طِبْتُمْ وَطابَتِ الْأَرْضُ الَّتِي فِيها دُفِنْتُمْ وَفُزْتُمْ فَوْزاً عَظِيماً، فَيالَيْتَنِي كُنْتُ مَعَكُمْ فَأَفُوزَ مَعَكُمْ.۱۴

(سپس از دری که پایینِ پایِ علی‌بن‌الحسین (ع) است بیرون بیا، رو به سویِ شهدا کن و بگو:) سلام بر شما ای اولیایِ خدا و عاشقانش، سلام بر شما ای برگزیدگانِ خدا و دوستدارانش، سلام بر شما ای یارانِ دینِ خدا، سلام بر شما ای یارانِ رسولِ خدا، سلام بر شما ای یارانِ امیرمؤمنان، سلام بر شما ای یارانِ فاطمه سرورِ زنانِ جهانیان، سلام بر شما ای یارانِ ابی‌محمّد حسن‌بن‌علی آن ولیِّ خیرخواه، سلام بر شما ای یارانِ اباعبدالله، پدر و مادرم فدایِ شما، پاکیزه شدید و پاکیزه شد زمینی که شما در آن دفن شدید و به رستگاریِ بزرگی رسیدید؛ ای کاش من هم با شما بودم تا همراهِ شما به رستگاری برسم.