زیارت امام حسن مجتبی (ع) در بقیع

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، وَابْنَ أَوَّلِ الْمُسْلِمِينَ.۱

سلام بر تو اى فرزند امير مؤمنان و فرزند اوّلين نفر از مسلمين،

وَكَيْفَ لَا تَكُونُ كَذَلِكَ، وَأَنْتَ سَلِيلُ الْهُدَي، وَحَلِيفُ التَّقْوَي، وَخَامِسُ أَهْلِ الْكِسَاءِ.۲

و چگونه اين‏طور نباشد و حال آنكه تو فرزند هدايت و هم‌قسم با تقوى و پنجمين نفر از اصحاب كساء مى‏باشى،

غَذَّتْكَ يَدُ الرَّحْمَةِ، وَرُبِّيتَ فِي حَجْرِ الْإِسْلَامِ، وَرَضَعْتَ مِنْ ثَدْيِ الْإِيمَانِ.۳

دست رحمت خدا تو را پرورش داده، و در دامان اسلام رشد نموده‏اى و از پستان ايمان شير خورده‏اى،

فَطِبْتَ حَيّاً، وَطِبْتَ مَيِّتاً، غَيْرَ أَنَّ النَّفْسَ غَيْرُ رَاضِيَةٍ بِفِرَاقِكَ، وَلَا شَاكَّةٍ فِي حَيَاتِكَ، يَرْحَمُكَ اللَّهُ.۴

پس در حال حيات و ممات خوشا به حالت؛ جز آنكه دل از فراق و جدايى تو خشنود نيست و در حيات (جاودان) تو ترديدى ندارد؛ خدايت رحمت كند.

ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَي الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فَقَالَ: يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ، فَعَلَي أَبِي مُحَمَّدٍ السَّلَامُ.۵

سپس توجّه به امام حسين عليه السّلام نمود و گفت: اى ابا عبدالله، پس بر ابومحمد عليه السّلام سلام باد.