زیارت مخصوص امام جواد (ع)

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا وَلِيَّ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يا نُورَ اللّٰهِ فِي ظُلُماتِ الْأَرْضِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَيٰ آبائِكَ، السَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَيٰ أَبْنائِكَ، السَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَيٰ أَوْلِيائِكَ، أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ، وَآتَيْتَ الزَّكَاةَ، وَأَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ، وَنَهَيْتَ عَنِ الْمُنْكَرِ، وَتَلَوْتَ الْكِتابَ حَقَّ تِلاوَتِهِ، وَجاهَدْتَ فِي اللّٰهِ حَقَّ جِهادِهِ، وَصَبَرْتَ عَلَي الْأَذيٰ فِي جَنْبِهِ حَتَّيٰ أَتَاكَ الْيَقِينُ، أَتَيْتُكَ زائِراً، عارِفاً بِحَقِّكَ، مُوالِياً لِأَوْلِيائِكَ، مُعادِياً لِأَعْدائِكَ، فَاشْفَعْ لِي عِنْدَ رَبِّكَ.۱

(همان سه بزرگوار — شیخ مفید، شیخ شهید و محمّد بن مشهدی — فرموده‌اند: رو به سوی قبر ابوجعفر محمّد بن علی الجواد (ع) کن، که پشتِ سرِ جدّ بزرگوار خود مدفون است؛ همین‌که نزد قبرِ آن حضرت ایستادی بگو:) سلام بر تو ای ولی خدا، سلام بر تو ای حجّت خدا، سلام بر تو ای نور خدا در تاریکی‌های روی زمین، سلام بر تو ای فرزند رسول خدا، سلام بر تو و بر پدرانت، سلام بر تو و بر فرزندانت، سلام بر تو و بر دوستانت؛ گواهی می‌دهم که نماز بپا داشتی و زکات پرداختی و امر به معروف و نهی از منکر نمودی و کتاب خدا را آن‌گونه که باید تلاوت کردی و در راه خدا جهاد کردی جهادی شایسته و در راه او بر آزار صبر نمودی تا آن‌که مرگ به سویت آمد، زائر به حرمت آمده‌ام و به حقّت عارفم، دوستدار دوستانت و دشمن دشمنانت هستم، مرا نزد پروردگارت شفاعت کن.

ارْحَمْ مَنْ أَساءَ وَاقْتَرَفَ وَاسْتَكانَ وَاعْتَرَفَ.۲

(آنگاه قبر را ببوس و صورت خود را بر آن بگذار، سپس دو رکعت نماز زیارت بخوان و بعد از آن هر نمازی که خواهی قرائت کن، پس به سجده رو و بگو:) به کسی که بد کرده و مرتکب گناه شده و درمانده گشته و اقرار نموده رحم کن.

إِنْ كُنْتُ بِئْسَ الْعَبْدُ فَأَنْتَ نِعْمَ الرَّبُّ.۳

(آنگاه طرف راست صورت را بر زمین بگذار و بگو:) اگر من بد بنده‌ای بودم، تو نیکو پروردگاری هستی.

عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ يَا كَرِيمُ.۴

(سپس طرف چپ صورت را روی زمین بگذارد و بگو:) بزرگ شد گناه از بنده‌ات، پس گذشت نیکو باشد از نزد تو ای مهمان‌نواز.

شُكْراً شُكْراً.۵

(آنگاه به سجده بازگرد و «صد مرتبه» بگو:) «شکراً شکراً» [سپاس، سپاس].