زیارت سرّ امام حسین (ع) نزد قبر امیرالمومنین (ع)

السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ الصِّدِّيقَةِ الطَّاهِرَةِ سَيِّدةِ نِساءِ الْعالَمِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا مَوْلايَ يَا أَبا عَبْدِ اللّٰهِ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكاتُهُ، أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ، وَآتَيْتَ الزَّكاةَ، وَأَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ، وَنَهَيْتَ عَنِ الْمُنْكَرِ، وَتَلَوْتَ الْكِتابَ حَقَّ تِلاوَتِهِ، وَجاهَدْتَ فِي اللّٰهِ حَقَّ جِهادِهِ، وَصَبَرْتَ عَلَي الْأَذيٰ فِي جَنْبِهِ مُحْتَسِباً حَتَّيٰ أَتَاكَ الْيَقِينُ.۱

(به روایتِ محمدبن‌مشهدی در «المزار»: امام صادق (ع) سرِ مبارکِ امام حسین (ع) را نزدِ سرِ امیرمؤمنان زیارت کرد و چهار رکعت نماز خواند؛ آن زیارت این است:) سلام بر تو ای پسرِ رسولِ خدا، سلام بر تو ای پسرِ امیرمؤمنان، سلام بر تو ای پسرِ صدّیقه‌ی طاهره، سرورِ زنانِ جهانیان، سلام بر تو ای مولای من، ای اباعبدالله، و رحمت و برکاتِ خدا بر تو باد؛ گواهی می‌دهم که نماز را برپا داشتی و زکات را پرداختی و به معروف امر کردی و از زشتی نهی نمودی و قرآن را تلاوت کردی و حقِّ تلاوتش را بجا آوردی و در راهِ خدا جهاد کردی و حقِّ جهاد را ادا نمودی و در جنبِ خدا، بر آزارِ دشمنان صبر کردی، درحالی‌که عملت را به حسابِ حق گذاشتی تا مرگت فرا رسید.

وَأَشْهَدُ أَنَّ الَّذِينَ خالَفُوكَ وَحارَبُوكَ، وَأَنَّ الَّذِينَ خَذَلُوكَ، وَالَّذِينَ قَتَلُوكَ مَلْعُونُونَ عَلَيٰ لِسانِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ، وَقَدْ خابَ مَنِ افْتَريٰ، لَعَنَ اللّٰهُ الظَّالِمِينَ لَكُمْ مِنَ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ وَضاعَفَ عَلَيْهِمُ الْعَذابَ الْأَلِيمَ، أَتَيْتُكَ يَا مَوْلايَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللّٰهِ زائِراً عارِفاً بِحَقِّكَ مُوالِياً لِأَوْلِيائِكَ مُعادِياً لِأَعْدائِكَ مُسْتَبْصِراً بِالْهُدَيٰ الَّذِي أَنْتَ عَلَيْهِ عارِفاً بِضَلالَةِ مَنْ خالَفَكَ فَاشْفَعْ لِي عِنْدَ رَبِّكَ.۲

و شهادت می‌دهم کسانی که با تو مخالفت ورزیدند و با تو جنگیدند و آنان‌که از یاری‌ات دریغ نمودند و آنان‌که تو را کشتند، بر زبانِ پیامبرِ امّی ملعون‌اند و زیانکار شد کسی که افترا بست؛ خدا ستمکاران بر شما را از گذشتگان و آیندگان لعنت کند و عذابِ دردناک را بر آنان دوچندان سازد؛ ای مولایم، به محضرت آمدم ای پسرِ رسولِ خدا، در حالِ زیارت و عارف به حقّت، دوستدارِ دوستانت و دشمنِ دشمنانت می‌باشم، به هدایتی که بر آن هستی بینایم و به گمراهیِ کسانی که با تو مخالفت کردند آشنایم؛ پس مرا نزدِ پروردگارت شفاعت کن.

اللّٰهُمَّ إِنَّكَ تَريٰ مَكَانِي، وَتَسْمَعُ كَلامِي، وَلَا يَخْفيٰ عَلَيْكَ شَيْءٌ مِنْ أَمْرِي، وَكَيْفَ يَخْفيٰ عَلَيْكَ مَا أَنْتَ مُكَوِّنُهُ وَبارِئُهُ، وَقَدْ جِئْتُكَ مُسْتَشْفِعاً بِنَبِيِّكَ نَبِيِّ الرَّحْمَةِ، وَمُتَوَسِّلاً بِوَصِيِّ رَسُولِكَ، فَأَسْأَلُكَ بِهِما ثَباتَ الْقَدَمِ، وَالْهُدَيٰ وَالْمَغْفِرَةَ فِي الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ.۳

(نویسنده می‌گوید: خواندنِ همین زیارت در مسجدِ حنّانه نیز مناسب است، زیرا به روایتِ محمدبن‌مشهدی امام صادق (ع) امام حسین (ع) را در مسجدِ حنّانه به همین صورت زیارت کرد و چهار رکعت نماز خواند؛ آنجا سرِ منوّرِ امام حسین (ع) پس از بازگشتِ لشکر از کربلا نهاده شد. در روایتی، در آنجا این دعا نیز خوانده می‌شود:) خدایا جایم را می‌بینی و کلامم را می‌شنوی و چیزی از کارم بر تو پوشیده نیست — و چگونه پوشیده بماند، آنچه تو ایجادکننده و پدیدآورنده‌اش هستی؛ اینک به پیشگاهت آمده‌ام، از پیامبرت، پیامبرِ رحمت، شفاعت می‌جویم و به جانشینِ رسولت متوسّل هستم؛ به حقِّ آن دو پیشوا از تو درخواستِ ثباتِ قدم و هدایت و آمرزش در دنیا و آخرت را دارم.