دعای امام علی هنگام رویارویی با دشمن

وَ كانَ عَلَيْهِ السَّلامُ يَقُولُ اِذا لَقِيَ الْعَدُوَّ مُحارِباً: اللّهُمَّ اِلَيْكَ اَفْضَتِ الْقُلُوبُ، وَ مُدَّتِ الاَْعْناقُ، وَ شَخَصَتِ الاَْبْصارُ، وَ نُقِلَتِ الاَْقْدامُ، وَ اُنْضِيَتِ الاَْبْدانُ. اللّهُمَّ قَدْ صَرَّحَ مَكْنُونُ الشَّنَـآنِ، وَ جاشَتْ مَراجِلُ الاَْضْغَانِ. اَللّهُمَّ اِنّا نَشْكُو اِلَيْكَ غَيْبَةَ نَبِيِّنا، وَ كَثْرَةَ عَدُوِّنا، وَ تَشَتُّتَ اَهْوائِنا، «ربَّنا افْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ اَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحينَ».۱

هنگام برخورد با دشمن در وقت جنگ می‌ فرمود: خداوندا، دلهایمان به سوی‌ تو کشیده، گردنمان به جانب تو دراز شده، چشمهامان به تو خیره شده، قدمها به سوی‌ تو به راه افتاده، و بدنها در راه تو به لاغری‌ رسیده است. خداوندا، دشمنی‌ِ نهان ظاهر شده، و دیگهای‌ کینه به جوش افتاده است. خداوندا، از نبود پیامبرمان، و زیادی‌ دشمنان، و خواسته های‌ پراکنده مان به تو شکایت می‌ آوریم. «پروردگارا، بین ما و دشمنانمان به حق حکم فرما، که تو بهترین حکم کنندگانی‌».