سخن به ابوذرِ غفاری هنگامِ تبعید

وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ لاَِبي ذَرٍّ رَحِمَهُ اللّهُ لَمّا اُخْرِجَ اِلَي الرَّبَذَةِ يا اَباذَرٍّ، اِنَّكَ غَضِبْتَ لِلّهِ فَارْجُ مَنْ غَضِبْتَ لَهُ. اِنَّ الْقَوْمَ خافُوكَ عَلي دُنْياهُمْ، وَ خِفْتَهُمْ عَلي دينِكَ، فَاتْرُكْ في اَيْديهِمْ ما خافُوكَ عَلَيْهِ، وَاهْرُبْ مِنْهُمْ بِما خِفْتَهُمْ عَلَيْهِ. فَما اَحْوَجَهُمْ اِلي ما مَنَعْتَهُمْ، وَ ما اَغْناكَ عَمّا مَنَعُوكَ، وَسَتَعْلَمُ مَنِ الرّابِحُ غَداً، وَ الاَْكْثَرُ حُسَّداً.۱

از سخنان آن حضرت است به ابوذر ـ رحمه اللّه ـ هنگامی‌ که او را به ربذه تبعید کردند ای‌ ابوذر، قطعاً تو برای‌ خدا غضب کردی‌، پس به همان خدایی‌ که برای‌ او غضب کردی‌ امیدوار باش. این مردم از تو بر دنیای‌ خود ترسیدند، و تو بر دین خود از آنان ترسیدی‌، پس آنچه را آنان ترسیدند در دستشان واگذار، و به خاطر دینت که بر آن می‌ ترسی‌ از ایشان بگریز. پس چه بسیار نیازمندند به آنچه آنان را از آن منع کردی‌، و چه بسیار است بی‌ نیازی‌ تو از آنچه آنان تو را منع کردند، به زودی‌ خواهید فهمید سودکننده در فردا کیست، و چه کسی‌ بیش از دیگران مورد غبطه قرار خواهد گرفت.

وَ لَوْ اَنَّ السَّمواتِ وَ الاَْرَضينَ كانَتا عَلي عَبْد رَتْقاً ثُمَّ اتَّقَي اللّهَ لَجَعَلَ اللّهُ لَهُ مِنْهُما مَخْرَجاً. وَ لايُونِسَنَّكَ اِلاَّ الْحَقُّ، وَ لايُوحِشَنَّكَ اِلاَّ الْباطِلُ. فَلَوْ قَبِلْتَ دُنْياهُمْ لاََحَبُّوكَ، وَ لَوْ قَرَضْتَ مِنْها لاََمَّنُوكَ.۲

اگر آسمانها و زمینها به روی‌ بنده ای‌ بسته شوند ولی‌ او تقوا بورزد، خداوند راهی‌ برای‌ نجات او باز می‌ کند. مبادا جز حق تو را مونس شود، و جز باطل تو را به وحشت اندازد. اگر دنیای‌ آنان را قبول می‌ کردی‌ دوستت می‌ داشتند، و اگر مقداری‌ از دنیا را به خود اختصاص می‌ دادی‌ تو را امان می‌ دادند.