تأسفِ امام بر کشتگانِ جنگِ جمل

وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ۱

از سخنان آن حضرت است

لَمّا مَرَّ بِطَلْحَةَ وَ عَبْدِ الرَّحْمنِ بْنِ عَتّابِ بْنِ اُسَيْد وَ هُما قَتيلانِ يَوْمَ الْجَمَلِ۲

وقتی‌ که در جمـل از کنار کشته طلحه و عبدالرّحمن بن عتّـاب بن اُسَید عبـور کرد

لَقَدْ اَصْبَحَ اَبُومُحَمَّد بِهذَا الْمَكانِ غَريباً. اَما وَاللّهِ لَقَدْ كُنْتُ اَكْرَهُ۳

ابومحمّد در اینجا غریب افتاده. به خدا قسم میل نداشتم ببینم

اَنْ تَكُونَ قُرَيْشٌ قَتْلي تَحْتَ بُطُونِ الْكَواكِبِ. اَدْرَكْتُ وَتْري مِنْ۴

افراد قریش کشته شده در زیر ستارگان افتاده باشند. انتقامم را از فرزندان

بَني عَبْدِ مَناف، وَ اَفْلَتَتْني اَعْيانُ بَني جُمَحَ، لَقَدْ اَتْلَعُوا اَعْناقَهُمْ اِلي۵

عبدمناف گرفتم، و سران قبیله جُمَح از چنگ من گریختند، آنان برای‌ چیزی‌ که لیاقت

اَمْر لَمْ  يَكُونُوا اَهْلَهُ ، فَوُقِصُوا دُونَهُ.۶

نداشتند گردن کشیدند، و به آن نرسیده گردنهایشان شکست.