کلامی دربارهٔ نیکی به نااهل

وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ۱

از سخنان آن حضرت است درباره نیکی‌ به نااهل

وَ لَيْسَ لِواضِعِ الْمَعْرُوفِ في غَيْرِ حَقِّهِ وَ عِنْدَ غَيْرِ اَهْلِهِ مِنَ الْحَظِّ۲

برای‌ کسی‌ که احسان را در غیر محلّش و در دست غیر مستحقّش قرار دهد

فيما اَتي اِلاّ مَحْمَدَةُ اللِّئامِ، وَ ثَناءُ الاَْشْرارِ، وَ مَقالَةُ الْجُهّالِ، مادامَ۳

سودی‌ جز ستایش مردم پست، و تعریف اشرار، و گفتار جاهلان نیست، آن هم تا وقتی‌ که به آنان

مُنْعِماً عَلَيْهِمْ: ما اَجْوَدَ يَدَهُ! وَ هُوَ عَنْ ذاتِ اللّهِ بَخيلٌ.۴

احسان می‌ کند، می‌ گویند: عجب دست بخشنده ای‌ دارد! در حالی‌ که این شخص از احسان در راه خدا بخیل است.

فَمَنْ آتاهُ اللّهُ مالاً فَلْيَصِلْ بِهِ الْقَرابَةَ، وَلْيُحْسِنُ مِنْهُ الضِّيافَةَ،۵

کسی‌ که خداوند مالی‌ به او عنایت کرد باید به اقوامش کمک کند، مهمانی‌ِ شایسته ای‌ برگزار نماید،

وَلْيَفُكَّ بِهِ الاَْسيرَ وَالْعانِيَ، وَلْيُعْطِ مِنْهُ الْفَقيرَ وَالْغارِمَ، وَلْيَصْبِرْ۶

اسیر و گرفتار را آزاد کند، به فقیر و بدهکار ببخشد، و بر ادای‌ حقوق

نَفْسَهُ عَلَي الْحُقُوقِ وَ النَّوائِبِ ابْتِغاءَ الثَّوابِ، فَاِنَّ فَوْزاً بِهذِهِ۷

واجبه و حوادث و بلاها جهت درخواست ثواب الهی‌ شکیبایی‌ ورزد، زیرا بدون تردید دستیابی‌ به این

الْخِصالِ شَرَفُ مَكارِمِ الدُّنْيا، وَ دَرْكَ فَضائِلِ الاْخِرَةِ اِنْ شاءَ اللّهُ.۸

خصلتها شرف و کرامت در دنیا، و دستیابی‌ به فضائل آخرت است اگر خدا بخواهد.