سخن به یاران هنگام جنگ

وَ كانَ يَقُولُ عَلَيْهِ السَّلامُ لاَِصْحابِهِ عِنْدَ الْحَرْبِ: لاتَشْتَدَّنَّ عَلَيْكُمْ فَرَّةٌ بَعْدَها كَرَّةٌ، وَ لا جَوْلَةٌ بَعْدَها حَمْلَةٌ، وَ اَعْطُوا السُّيُوفَ حَقُوقَها. وَ وَطِّئُوا لِلْجُنُوبِ مَصارِعَها، وَ اذْمُرُوا اَنْفُسَكُمْ عَلَي الطَّعْنِ الدَّعْسِيِّ، وَ الضَّرْبِ الطِّلَحْفِيِّ، وَ اَميتُوا الاَْصْواتَ فَاِنَّهُ اَطْرَدُ لِلْفَشَلِ. فَوَ الَّذي فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَاَ النَّسَمَةَ، ما اَسْلَمُوا وَلكِنِ اسْتَسْلَمُوا وَ اَسَرُّوا الْكُفْرَ، فَلَمّا وَجَدُوا اَعْواناً عَلَيْهِ اَظْهَرُوهُ.۱

با یارانش وقـت جنـگ می‌ فرمـود: گریزی‌ که از پی‌ِ آن برگشتن، و گردشی‌ که به دنبال آن حمله است شما را سخت نیاید، حقّ شمشیرها را ادا کنید، پهلوی‌ دشمن را به خاک رسانید، نفوس خود را برای‌ زدن نیزه کاری‌، و ضربت شدید شمشیر تشویق کنید، صداها را در سینه خاموش نمایید، که برای‌ دور کردن ترس و بددلی‌ مؤثر است. به خدایی‌ که دانه را شکافت و انسان را بهوجود آورد، اینان از روی‌ حقیقت اسلام نیاوردند، اسلامشان از روی‌ ترس بوده و کفر را در درون خود پنهان داشتند، و چون یار و یاور یافتند آن را ظاهر نمودند!