ادعای زبیر دربارهٔ بیعت

وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ۱

از سخنان آن حضرت است

يَعْني بِـهِ الزُّبَيْرَ في حـال اقْتَضَـتْ ذلِك۲

در شرایطی‌ مقتضی‌ برای‌ برگرداندن زبیر به بیعت

يَزْعُمُ اَنَّهُ قَدْ بايَعَ بِيَدِهِ وَلَمْ يُبَايِعْ بِقَلْبِهِ. فَقَدْ اَقَرَّ بِالْبَيْعَةِ،۳

او گمان می‌ کند تنها با دست بیعت نموده نه با قلب. پس به بیعتش با من اقرار کرده،

وَ ادَّعَي الْوَليجَةَ، فَلْيَأْتِ عَلَيْها بِاَمْر يُعْرَفُ، وَ اِلاّ فَلْيَدْخُلْ فيما۴

و نسبت به امر باطنی‌ مدّعی‌ است، باید بر اثبات مدعایش دلیل مقبول بیاورد، وگرنه واجب است

خَــرَجَ مِـنْـهُ.۵

به همان بیعت اول بازگردد.