خطبهٔ توصیفِ بیعتِ مردم با امام علی (ع)

وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ۱

از سخنان آن حضرت است

فـي وَصْـفِ بَيْعَتِـهِ بِالْخِـلافَـةِ. وَ قَـدْ تَقَـدَّمَ مِثْلُـهُ بِاَلْفـاظ مُخْتَلِفَـة۲

درتوصیف بیعت مردم باآن جناب بر خلافت. و که فبلاً سخنی‌ شبیه این با الفاظی‌ دیگر گذشت (کلام 53)

وَ بَسَطْتُمْ يَدي فَكَفَفْتُها، وَ مَدَدْتُمُوها فَقَبَضْتُها، ثُمَّ تَداكَكْتُمْ۳

دستم را باز کردید و من بستم، آن را کشیدید ولی‌ من جمع کردم، آن گاه همچون شتران

عَلَيَّ تَداكَّ الاِْبِلِ الْهيمِ عَلي حِياضِها يَوْمَ وُرُودِها، حَتَّي انْقَطَعَتِ۴

تشنه به وقتی‌ که به آبشخورهایشان وارد می‌ شوند بر من هجوم آوردید، تا جایی‌ که بند کفش

النَّعْلُ، وَسَقَطَ الرِّداءُ، وَ وُطِيءَ الضَّعيفُ، وَ بَلَغَ مِنْ سُرُورِ النّاسِ۵

پاره شد، و عبا از دوش افتاد، و ضعیف زیر پا ماند، و مردم به خاطر بیعتشان با من

بِبَيْعَتِهِمْ اِيّايَ اَنِ ابْتَهَجَ بِهَا الصَّغيرُ، وَ هَدَجَ اِلَيْهَا الْكَبيرُ،۶

آنچنان خوشحال شدند که کودکان هم از این معنی‌ بهوجد آمدند، و پیران ناتوان با گامهای‌ لرزان،

وَ تَحامَـلَ نَحْوَها الْعَليـلُ، وَ حَسَرَتْ اِلَيْهَا الْكَعـابُ.۷

و بیماران با مشقّت فراوان، و دختران نورسیده بی‌ نقاب برای‌ تماشای‌ این منظره روی‌ آوردند.