خطبهٔ اختصاصِ خود به پیامبر (ص)
خطبهٔ ۱۹۷ (در ترجمهٔ انصاریان: ۱۸۸) نهجالبلاغه — امام علی (ع) از فداکاریهای خود در کنارِ پیامبر (ص) و همراهیاش در واپسین لحظاتِ عمرِ او میگوید
دربارهی این دعا
امام علی (ع) به یاد میآورد که هرگز از فرمانِ خدا و پیامبر سرپیچی نکرد و در سختترین میدانهای نبرد از جانِ خود مایه گذاشت؛ سپس لحظهٔ رحلتِ پیامبر (ص) را توصیف میکند که سرِ او بر سینهاش بود و خود عهدهدارِ غسل و کفنِ او شد.
ترجمه: استاد حسین انصاریان
صوت این دعا بهزودی اضافه میشود.
وَ مِنْ خُطْبَة لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ
از خطبه های آن حضرت است درباره اختصاص خود به پیامبر
وَ لَقَدْ عَلِمَ الْمُسْتَحْفَظُونَ مِنْ اَصْحابِ مُحَمَّد صَلَّي اللّهُ عَلَيْهِ
حافظان دین و سنّت از اصحاب محمّد ـ صلّی اللّه علیه
وَ آلِهِ اَنّي لَمْ اَرُدَّ عَلَي اللّهِ وَ لا عَلي رَسُولِهِ ساعَةً قَطُّ، وَ لَقَدْ واسَيْتُهُ
و آله ـ می دانند که من هرگز لحظه ای از فرمان خدا و رسول او روی نگرداندم، و با جان خود پیامبر را
بِنَفْسي فِي الْمَواطِنِ الَّتي تَنْكُصُ فيهَا الاَْبْطالُ، وَ تَتَاَخَّرُ فيهَا
یاری دادم آن هم در میدانهایی که شجاعان فرار می کردند، و قدمها به عقب
الاَْقْدامُ، نَجْـدَةً اَكْرَمَنِي اللّهُ بِها.
برمی گشت، با شجاعتی که خداوند مرا به آن گرامی داشت.
وَ لَقَدْ قُبِضَ رَسُولُ اللّهِ صَلَّي اللّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ اِنَّ رَأْسَهُ لَعَلي
رسول خدا ـ صلّی اللّه علیه وآله ـ در حالی که سرش روی سینه من بود قبض
صَدْري، وَ لَقَدْ سَالَتْ نَفْسُهُ في كَفّي فَاَمْرَرْتُها عَلي وَجْهي. وَ لَقَدْ
روح شد، و جان آن حضرت در دستم روان گشت و آن را به چهره خود کشیدم. من عهده دار
وَليتُ غُسْلَهُ صَلَّي اللّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَالْمَلائِكَةُ اَعْواني، فَضَجَّتِ
غسل آن حضرت ـ صلّی اللّه علیه وآله ـ بودم وفرشتگان درآن امر مرا یاری می کردند، در ودیوارهای
الدّارُ وَ الاَْفْنِيَةُ، مَلاٌَ يَهْبِطُ، وَ مَلاٌَ يَعْرُجُ،
خانه فریاد می کشیدند، گروهی از ملائکه فرود می آمدند، و گروهی دیگر به آسمان می رفتند،
وَ ما فارَقَتْ سَمْعي هَيْنَمَةٌ مِنْهُمْ، يُصَلُّونَ عَلَيْهِ حَتّي وارَيْناهُ في
سر و صدای فرشتگان از گوشم جدا نمی شد، بر او درود می فرستادند تا او را در ضریحش
ضَريحِهِ. فَمَنْ ذا اَحَقُّ بِهِ مِنّي حَيّاً وَ مَيِّتاً؟! فَانْفُذُوا عَلي بَصائِرِكُمْ،
پوشانیدیم. پس چه کسی از من در حیات و مرگ به او سزاوارتر است؟! اینک با دیده بصیرت به راه افتید،
وَلْتَصْدُقْ نِيّاتُكُمْ في جِهادِ عَدُوِّكُمْ. فَوَالَّذي لا اِلهَ اِلاّ هُوَ اِنّي لَعَلي
و باید در جنگ با دشمنانتان نیّت شما صادق باشد. به خداوندی که جز او خدایی نیست من بر
جادَّةِ الْحَقِّ، وَ اِنَّهُمْ لَعَلي مَزَلَّةِ الْباطِلِ. اَقُولُ ما تَسْمَعُونَ،
راه حق هستم، و دشمنان بر لغزشگاه باطل. آنچه را می شنوید می گویم،
وَ اَسْـتَغْفِـرُاللّـهَ لـي وَ لَكُـمْ .
و برای خود و شما از خداوند آمرزش می طلبم.