خطبهٔ استسقاء (طلب باران)

وَ مِنْ خُطْبَة لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ في الاِسْتِسْقاءِ اللّهُمَّ، قَدِ انْصاحَتْ جِبالُنا، وَ اغْبَرَّتْ اَرْضُنا، وَ هامَتْ دَوابُّنا، وَتَحَيَّرَتْ في مَرابِضِها، وَ عَجَّتْ عَجيجَ الثَّكالي عَلي اَوْلادِها، وَ مَلَّتِ التَّرَدُّدَ في مَراتِعِها، وَ الْحَنينَ اِلي مَوارِدِها. اللّهُمَّ، فَارْحَمْ اَنينَ الاْنَّةِ، وَ حَنينَ الْحانَّةِ. اللّهُمَّ فَارْحَمْ حَيْرَتَها في مَذاهِبِها، وَ اَنينَها في مَوالِجِها.۱

از خطبه های‌ آن حضرت است در طلب باران بارخدایا، کوههای‌ ما از بی‌ آبی‌ شکافته، زمین ما را غبار گرفته، چهارپایان ما به شدّت تشنه اند، و در آغولهای‌ خود سرگشته، و چون مادران فرزند مرده ناله می‌ کنند، و از رفت و آمد به چراگاه ها و میل به آب گاههای‌ خود ملول و خسته اند. خداوندا، به ناله گوسپندان، و فریاد شتران رحم کن. الها، به سرگردانی‌ چهارپایان در گذرگاه ها، و فریاد آنان در خوابگاهشان ترحّم فرما.

اللّهُمَّ، خَرَجْنا اِلَيْكَ حينَ اعْتَكَرَتْ عَلَيْنا حَدابيرُ السِّنينَ، وَ اَخْلَفَتْنا مَخايِلُ الْجَوْدِ، فَكُنْتَ الرَّجاءَ لِلْمُبْتَئِسِ، وَ الْبَلاغَ لِلْمُلْتَمِسِ. نَدْعُوكَ حينَ قَنَطَ الاَْنامُ، وَ مُنِعَ الْغَمامُ، وَ هَلَكَ السَّوامُ، اَنْ لاتُؤاخِذَنا بِاَعْمالِنا، وَ لاتَأْخُذَنا بِذُنُوبِنا، وَانْشُرْ عَلَيْنا رَحْمَتَكَ بِالسَّحابِ الْمُنْبَعِقِ، وَالرَّبيعِ الْمُغْدِقِ، وَالنَّباتِ الْمُونِقِ، سَحّاً وابِلاً تُحْيي بِهِ ما قَدْ ماتَ، وَ تَرُدُّ بِهِ ما قَدْ فاتَ.۲

خداوندا، وقتی‌ به سوی‌ تو بیرون آمدیم که سالهای‌ قحطی‌ و خشکسالی‌ به ما رو آورده، و ابرهای‌ باران دار به ما پشت کرده، و تو امید هر غمزده ای‌، و برآورنده حاجت هر حاجتمند. در این زمان که مردم ما ناامیدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بین رفته اند، از تو می‌ خواهیم که ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نکنی‌، و به گناهانمان نگیری‌. الهی‌، با ابر پرباران، و بهار پر آب، و گیاه شادابْ سفره رحمتت را بر ما بگستران، از باران دانه درشت خود که زمین مرده را به آن زنده کنی‌، و آنچه را از بین رفته به ما برگردانی‌ بر ما بباران.

اللّهُمَّ سُقْياً مِنْكَ مُحْييَةً مُرْوِيَةً، تامَّةً عامَّةً، طَيِّبَةً مُبارَكَةً، هَنيئَةً مَريئَةً مَريعَةً. زاكِياً نَبْتُها، ثامِراً فَرْعُها، ناضِراً وَرَقُها، تَنْعَشُ بِهَا الضَّعيفَ مِنْ عِبادِكَ، وَ تُحْيي بِهَا الْمَيِّتَ مِنْ بِلادِكَ. اللّهُمَّ سُقْياً مِنْكَ تُعْشِبُ بِها نِجادُنا، وَ تَجْري بِها وِهادُنا، وَيُخْصِبُ بِها جَنابُنا، وَ تُقْبِلُ بِها ثِمارُنا، وَتَعيشُ بِها مَواشينا، وَ تَنْدي بِها اَقاصينا، وَ تَسْتَعينُ بِها ضَواحينا، مِنْ بَرَكاتِكَ الْواسِعَةِ، وَعَطاياكَ الْجَزيلَةِ عَلي بَرِيَّتِكَ الْمُرْمِلَةِ، وَ وَحْشِكَ الْمُهْمَلَةِ. وَ اَنْزِلْ عَلَيْنا سَماءً مُخْضِلَةً، مِدْراراً هاطِلَةً، يُدافِعُ الْوَدْقُ مِنْهَا الْوَدْقَ، وَ يَحْفِزُ الْقَطْرُ مِنْهَا الْقَطْرَ، غَيْرَ خُلَّب بَرْقُها، وَلا جَهام عارِضُها، وَلا قَزَع رَبابُها، وَلا شَفّان ذِهابُها، حَتّي يُخْصِبَ لاِِمْراعِهَا الْمُجْدِبُونَ، وَ يَحْيي بِبَرَكَتِهَا الْمُسْنِتُونَ، فَاِنَّكَ تُنْزِلُ الْغَيْثَ مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا، وَ تَنْشُرُ رَحْمَتَكَ، وَ اَنْتَ الْوَلِيُّ الْحَميدُ.۳

الهی‌، بارانی‌ زنده کننده و سیراب کننده، کامل و همگانی‌، پاکیزه و مبارک، خوش نوش و رویاننده بر ما فروفرست. بارانی‌ که گیاهش نمو کند، شاخه درختش میوه دهد، برگش شاداب باشد، که بندگان ناتوانت را بدان توان دهی‌، و شهرهای‌ مرده قحطی‌ زده ات را زنده گردانی‌. خداوندا، از تو آبی‌ می‌ خواهم که بهوسیله آن زمین های‌ بلند ما پر گیاه شود، و در زمین های‌ پست ما جاری‌ گردد، و اطراف و نواحی‌ ما به فراخ سالی‌ رسند، میوه های‌ ما فراوان گردند، و چهارپایان ما زندگی‌ خوشی‌ یابند، و خیرش به مردم دور از دسترس ما رسد، و جاهایی‌ که همیشه گرم وسوزان است از آن استفاده کنند، از برکات گسترده و عطای‌ بی‌ شمارت که بر جنبندگان نیازمند، و وحشی‌ های‌ رها شده در بیابان می‌ فرستی‌. و بر ما بارانی‌ درشت و بی‌وقفه فرست، بارانی‌ که دانه هایش یکدیگر را برانند، و به شدّت به هم برخورد کنند، نه رعد و برقی‌ بی‌ باران، و نه ابری‌ بی‌ نتیجه، و نه ابرهای‌ سپید پراکنده، و نه قطره های‌ ریز همراه با باد سرد، بلکه بارانی‌ که قحطی‌ زدگان از آن به نعمت بسیار رسند، و از برکت آن باران گرفتاران به خشکسالی‌ زنده شوند، که تویی‌ آن خداوندی‌ که پس ازنومیدی‌ مردم باران فرستی‌،و رحمتت را برهمه گسترش دهی‌، وتویی‌ سرپرست ستوده خصال.