خطبهٔ عیدِ فطر در نکوهشِ دنیا

وَ مِنْ خُطْبَة لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ۱

از خطبه های‌ آن حضرت است که در روز فطر در نکوهش دنیا ایراد کرده است

الْحَمْدُ لِلّهِ غَيْرَ مَقْنُوط مِنْ رَحْمَتِهِ، وَ لا مَخْلُوٍّ مِنْ نِعْمَتِهِ،۲

خدای‌ را سپاس که رحمتش را جای‌ نومیدی‌ نیست، و نعمتش فراگیر است،

وَ لا مَأْيُوس مِنْ مَغْفِرَتِهِ، وَلا مُسْتَنْكَف عَنْ عِبادَتِهِ. الَّذي لاتَبْرَحُ۳

به آمرزشش یأس راه ندارد، و در بندگیش عار و ننگ نمی‌ باشد. خدایی‌ که رحمتش

مِنْهُ رَحْمَةٌ، وَ لا تُفْقَدُ لَهُ نِعْمَةٌ. وَالدُّنْيا دارٌ مُنِيَ لَها الْفَناءُ، وَلاَِهْلِها۴

زایل نمی‌ گردد، و نعمتش مفقود نمی‌ شود. دنیا خانه ای‌ است که فنا بر آن مقدر شده، و بر اهلش

مِنْهَا الْجَلاءُ، وَ هِيَ حُلْوَةٌ خَضْراءُ، وَ قَدْ عَجِلَتْ لِلطّالِبِ،۵

کوچیدن حتم گشته، در کامها شیرین و در نظرها سبز و خرّم است، به سوی‌ خواهانش شتابان می‌ آید،

وَالْتَبَسَتْ بِقَلْبِ النّاظِرِ. فَارْتَحِلُوا مِنْها بِاَحْسَنِ ما بِحَضْرَتِكُمْ مِنَ۶

و در دل نظرکننده اش عشق خود را جا می‌ کند. از این دنیا با بهترین توشه ای‌ که فراهم نموده اید کوچ

الزّادِ، وَ لا تَسْأَلُوا فيها فَوْقَ الْكَفافِ، وَ لا تَطْلُبُوا مِنْها اَكْثَرَ مِنَ۷

کنید، و فوق اندازه کفاف در آن نخواهید، و بیش از آنچه برای‌ زندگی‌ لازم است از آن

الْبَلاغِ.۸

نطلبیــد.