خطبه در بیانِ خوشرفتاریِ امام (ع) با مردم

وَ مِنْ خُطْبَة لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ۱

از خطبه های‌ آن حضرت است درباره خوشرفتاری‌ خود با مردم

وَ لَقَدْ اَحْسَنْتُ جِوارَكُمْ، وَ اَحَطْتُ بِجُهْدي مِنْ وَرائِكُمْ،۲

من برای‌ شما همنشین خوبی‌ بودم، با کوشش همه جانبه ام شما را از هر سو حفظ کردم،

وَاَعْتَقْتُكُمْ مِنْ رِبَقِ الذُّلِّ، وَ حَلَقِ الضَّيْمِ، شُكْراً مِنّي لِلْبِرِّ الْقَليلِ،۳

و از بند ذلّت و حلقه های‌ ستم رهایی‌ دادم، به جهت سپاسگزاری‌ در برابر خوبی‌ اندک شما،

وَ اِطْراقاً عَمّا اَدْرَكَهُ الْبَصَرُ، وَ شَهِدَهُ الْبَدَنُ مِنَ الْمُنْكَرِ الْكَثيرِ.۴

و چشم پوشی‌ از زشتی‌ بسیارتان که دیده آن را می‌ بیند، و بدن آن را لمس می‌ کند.