خطبهٔ سحرگاهِ روزی که ضربت خورد

وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ۱

و گفتار آن حضرت است

في سُحْرَةِ الْيَوْمِ الَّذي ضُرِبَ فيهِ۲

سحرگاه روزی‌ که ضربت به فرق مبارکش رسید

مَلَكَتْني عَيْني وَ اَنَا جالِسٌ، فَسَنَحَ لي رَسُولُ اللّهِ صَلَّي اللّهُ عَلَيْهِ۳

نشسته بودم که خواب مرا گرفت، و رسول خدا صلّی‌ اللّه علیه وآله

وَآلِهِ، فَقُلْتُ: يا رَسُولَ اللّهِ، ماذا لَقيتُ مِنْ اُمَّتِكَ مِنَ الاَْوَدِ وَاللَّدَدِ!۴

بر من آشکار شد، گفتم: ای‌ پیامبر خدا، چه کجی‌ ها و دشمنی‌ ها از امت تو دیدم!

فَقالَ: ادْعُ عَلَيْهِمْ. فَقُلْتُ: اَبْدَلَنِي اللّهُ بِهِمْ خَيْراً مِنْهُمْ، وَ اَبْدَلَهُمْ۵

فرمود: به آنان نفرین کن. گفتم: خداوند بهتر از آنان را به من عنایت کند، و به جای‌ من

بي شَرّاً لَهُمْ مِنّي.۶

شری‌ را بر آنان گمـارد.

- يَعْني بِالاَْوَدِ الاِْعْوِجاجَ، وَ بِاللَّدَدِ الْخِصامَ، وَ هذا مِنْ اَفْصَحِ الْكَلامِ.-۷

منظـور از «اَوَد» کجـی‌ و «لَـدَد» دشمنی‌ است، و این از فصیح ترین سخنان اسـت.