خطبهٔ شکایت از قریش

وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ۱

از سخنان آن حضرت است در شکایت از قریش

اللّهُمَّ اِنّي اَسْتَعْديكَ عَلي قُرَيْش وَ مَنْ اَعانَهُمْ، فَاِنَّهُمْ قَدْ قَطَعُوا۲

خداوندا، از تو بر قریش و کمک دهندگانشان یاری‌ می‌ خواهم، زیرا قریش با من قطع

رَحِمي، وَ اَكْفَأُوا اِنائي، وَاَجْمَعُوا عَلي مُنازَعَتي حَقّاً كُنْتُ۳

رحم کردند، و پیمانه حکومتم را واژگون نمودند، و برای‌ نزاع با من در حقّی‌ که از دیگران به آن

اَوْلي بِهِ مِنْ غَيْري، وَ قالُوا: اَلا اِنَّ فِي الْحَقِّ اَنْ تَأْخُذَهُ، وَ فِي الْحَقِّ۴

سزاوارتر بودم اجتماع کردند، و گفتند: آگاه باش، حق آن است که آن را بگیری‌، و حق آن است

اَنْ تُمْنَعَهُ، فَاصْبِرْ مَغْمُوماً، اَوْ مُتْ مُتَاَسِّفاً. فَنَظَرْتُ فَاِذا لَيْسَ لي۵

که از آن ممنوع شوی‌، پس بر غصه و اندوه صبر کن، یا با تأسّف بمیر! در آن هنگام دیدم

رافِدٌ، وَ لا ذابٌّ وَ لا مُساعِدٌ، اِلاّ اَهْلَ بَيْتي، فَضَنَنْتُ بِهِمْ عَنِ الْمَنِيَّةِ،۶

مرا جز اهل بیتم یار و مدافع و همیاری‌ نیست، که روا نداشتم آنان را به ورطه مرگ اندازم،

فَاَغْضَيْتُ عَلَي الْقَذي، وَ جَرِعْتُ ريقي عَلَي الشَّجي، وَ صَبَرْتُ۷

پس چشم خاشاک رفته را برهم گذاشتم، و با استخوان مانده در گلو آب دهن فرو دادم، و برای‌ فرو بردن

مِنْ كَظْمِ الْغَيْظِ عَلي اَمَرَّ مِنَ الْعَلْقَمِ، وَ آلَمَ لِلْقَلْبِ مِنْ وَخْزِ الشِّفارِ.۸

خشم بر چیزی‌ صبر کردم که از حنظل تلخ تر، و دردش برای‌ قلب از بریدن کاردهای‌ بزرگ سخت تر بود.

- وَ قَدْ مَضي هذَا الْكَلامُ في اَثْناءِ خُطْبَة مُتَقَدِّمَة اِلاّ اَنّي كَرَّرْتُهُ۹

این سخن بین خطبه ای‌ که پیشتر گذشت (خطبه 171) آمده بود، ولی‌ من برای‌ اختلافی‌ که

ههُنا لاِخْتِلافِ الرِّوايَتَيْنِ.-۱۰

در دو روایت بود دوباره آوردم.