خطبهٔ تعریف زهد

وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اَيُّهَا النّاسُ، الزَّهادَةُ قِصَرُ الاَْمَلِ، وَالشُّكْرُ عِنْدَ النِّعَمِ، وَالْوَرَعُ عِنْدَ الْمَحارِمِ. فَاِنْ عَزَبَ ذلِكَ عَنْكُمْ فَلايَغْلِبِ الْحَرامُ صَبْرَكُمْ، وَلاتَنْسَوْا عِنْدَ النِّعَمِ شُكْرَكُمْ، فَقَدْ اَعْذَرَ اللّهُ اِلَيْكُمْ بِحُجَج مُسْفِرَة ظـاهِـرَة، وَ كُـتُـب بـارِزَةِ الْـعُـذْرِ واضِـحَـة.۱

از سخنان آن حضرت است درباره زهـد ای‌ مردم، زهد عبارت از کوتاهی‌ آرزو، شکر نزد نعمت، و کناره گیری‌ از محرمات است. اگر (جمعِ) این سه واقعیت از شما دور شد حداقل اینکه حرام بر صبر شما غلبه نکند، و به فراموشی‌ شکر نعمت دچار نشوید، زیرا خداوند به وسیله حجت های‌ آشکار و روشن، و کتابهایی‌ که عذر بیّن و واضح خدا بر بندگان است جای‌ عذری‌ برای‌ شما باقی‌ نگذارده است.