نامه به اهلِ بصره — عفو پس از جمل و هشدارِ سرکشی

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلي اَهْلِ الْبَصْرَةِ وَ قَدْ كانَ مِنِ انْتِشارِ حَبْلِكُمْ وَ شِقاقِكُمْ ما لَمْ تَغْبُوا عَنْهُ، فَعَفَوْتُ عَنْ مُجْرِمِكُمْ، وَ رَفَعْتُ السَّيْفَ عَنْ مُدْبِرِكُمْ، وَ قَبِلْتُ مِنْ مُقْبِلِكُمْ. فَاِنْ خَطَتْ بِكُمُ الاُْمُورُ الْمُرْدِيَةُ وَ سَفَهُ الاْراءِ الْجائِرَةِ اِلي مُنابَذَتي وَ خِلافي، فَها اَنَا ذا قَدْ قَرَّبْتُ جِيادي وَ رَحَلْتُ رِكابي، وَ لَئِنْ اَلْجَأْتُمُوني اِلَي الْمَسيرِ اِلَيْكُمْ لاَُوقِعَنَّ بِكُمْ وَقْعَةً لايَكُونُ يَوْمُ الْجَمَلِ اِلَيْها اِلاّ كَلَعْقَةِ لاعِق، مَعَ اَنّي عارِفٌ لِذِي الطّاعَةِ مِنْكُمْ.۱

از نامه های‌ آن حضرت است به اهل بصره رشته طاعتی‌ که گسستید و اختلافی‌ که ایجاد کردید بر شما پوشیده نیست، از گناهکارتان گذشتم، و از رویگردانتان شمشیر را برداشتم، و روی‌ آورنده شما را پذیرفتم. از این پس اگر کارهای‌ تباه کننده، و آراء احمقانه و امور انحراف دهنده شما را به دشمنی‌ و مخالفت با من وادارد، هان این منم که اسبان سواری‌ را آماده نموده، و شتران را مجهز کرده، آماده جنگم، و اگر مرا به آمدن نزد خود ناچار کنید با شما چنان جنگی‌ کنم که جنگ جَمَل در برابرش مانند لیسیدن ظرف غذا آسان نماید، با اینکه به فضیلت مطیعان شما آگاهم.