نامه به کارگزاری دربارهٔ شکایتِ دهقانان

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلي بَعْضِ عُمّالِهِ اَمَّا بَعْدُ، فَاِنَّ دَهاقينَ اَهْلِ بَلَدِكَ شَكَوْا مِنْكَ غِلْظَةً وَ قَسْوَةً، وَاحْتِقاراً وَ جَفْوَةً. وَ نَظَرْتُ فَلَمْ اَرَهُمْ اَهْلاً لاَِنْ يُدْنَوْا لِشِرْكِهِمْ، وَ لا اَنْ يُقْصَوْا وَ يُجْفَوْا لِعَهْدِهِمْ. فَالْبَسْ لَهُمْ جِلْباباً مِنَ اللِّينِ تَشُوبُهُ بِطَرَف مِنَ الشِّدَّةِ، وَ داوِلْ لَهُمْ بَيْنَ الْقَسْوَةِ وَالرَّأْفَةِ، وَ امْزُجْ لَهُمْ بَيْنَ التَّقْريبِ وَ الاِْدْناءِ، وَ الاِْبْعادِ وَ الاِْقْصاءِ، اِنْ شاءَ اللّهُ.۱

از نامه های‌ آن حضرت است به بعضی‌ از کارگزارانش اما بعد، دهقانان محدوده ات شکایت کرده اند که با آنان به خشونت و قساوت رفتار می‌ کنی‌، و خوارشان شمرده و بر آنها ستم روا می‌ داری‌. در کارشان اندیشه کردم آنان را سزاوار نزدیک کردن ندیدم چون مشرکند، و شایسته دور شدن و جفا نیافتم چون با ما پیمان بسته اند. پس برای‌ آنان جامه ای‌ از مدارا همراه با اندکی‌ سختی‌ بپوش، و رفتاری‌ مخلوط از نرمی‌ و شدت با آنان داشته باش، نه آنان را بسیار قریب و نزدیک آر، و نه بسیار بعید و دور گردان، اگر خـدا بخواهـد.