پیمان با کارگزارِ جمع‌آوریِ زکات

وَ مِنْ عَهْد لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلـي بَعْـضِ عُمّـالِهِ وَ قَدْ بَعَثَـهُ عَلَي الصَّدَقَـةِ آمُرُهُ بِتَقْوَي اللّهِ في سَرائِرِ اَمْرِهِ وَ خَفِيّاتِ عَمَلِهِ، حَيْثُ لا شَهيدَ غَيْرُهُ، وَ لا وَكيلَ دُونَهُ. وَ آمُرُهُ اَنْ لايَعْمَلَ بِشَيْء مِنْ طاعَةِ اللّهِ فيما ظَهَرَ فَيُخالِفَ اِلي غَيْرِهِ فيما اَسَرَّ. وَ مَنْ لَمْ يَخْتَلِفْ سِرُّهُ وَ عَلانِيَتُهُ، وَ فِعْلُهُ وَ مَقالَتُهُ فَقَدْ اَدَّي الاَْمانَةَ، وَ اَخْلَصَ الْعِبادَةَ.۱

از پیمانهای‌ آن حضرت است به یکی‌ از کارگزارانش زمانی‌ که او را برای‌ جمع آوری‌ زکات فرستاد او را به تقوای‌ الهی‌ در امور پنهانی‌ و کارهای‌ مخفی‌ دستور می‌ دهم، آنجا که احدی‌ جز خدا شاهد و کسی‌ غیر او وکیل نیست. و او را فرمان می‌ دهم که در آشکار چیزی‌ از طاعت حق را بجای‌ نیاورد که در پنهان خلاف آن را انجام دهد. کسی‌ که پنهان و آشکارش و گفتار و کردارش دوگونه نیست، امانت را ادا کرده، و عبادت خالصانه به جا آورده.

وَ آمُرُهُ اَنْ لايَجْبَهَهُمْ، وَ لا يَعْضَهَهُمْ، وَ لايَرْغَبَ عَنْهُمْ تَفَضُّلاً بِالاِْمارَةِ عَلَيْهِمْ، فَاِنَّهُمُ الاِْخْوانُ فِي الدِّينِ، وَ الاَْعْوانُ عَلَي اسْتِخْراجِ الْحُقُوقِ. وَ اِنَّ لَكَ في هذِهِ الصَّدَقَةِ نَصيباً مَفْرُوضاً، وَ حَقّاً مَعْلُوماً، وَ شُرَكاءَ اَهْلَ مَسْكَنَة وَ ضُعَفاءَ ذَوي فاقَة، وَ اِنّا مُوَفُّوكَ حَقَّكَ، فَوَفِّهِمْ حُقُوقَهُمْ، وَ اِلاّتَفْعَلْ فَاِنَّكَ مِنْ اَكْثَرِ النّاسِ خُصُوماً يَوْمَ الْقِيامَةِ; وَ بُؤْساً لِمَنْ خَصْمُهُ عِنْدَاللّهِ الْفُقَراءُ وَ الْمَساكينُ وَ السّائِلُونَ وَ الْمَدْفُوعُونَ وَ الْغارِمُ وَ ابْنُ السَّبيلِ! وَ مَنِ اسْتَهانَ بِالاَْمانَةِ وَ رَتَعَ فِي الْخِيانَةِ وَ لَمْ يُنَزِّهْ نَفْسَهُ وَ دينَهُ عَنْها فَقَدْ اَحَلَّ بِنَفْسِهِ فِي الدُّنْيَا الذُّلَّ وَ الْخِزْيَ، وَ هُوَ فِي الاْخِرَةِ اَذَلُّ وَ اَخْزي.۲

و به او امر می‌ کنم که مردم را نرنجاند، و آنان را دروغگو نشمارد، و محض اینکه امیر و حاکم است از آنان روی‌ نگرداند، چه اینکه آنان برادران دینی‌، و در استخراج حقوق یـار و مـددکـارنـد. تو را در این زکات سهمی‌ ثابت و حقّی‌ معلوم و شریکانی‌ از مستمندان و ناتوانانی‌ بینوا هست، ما حق تو را به طور کامل می‌ پردازیم، تو هم باید حق آنان را تمام و کمال به آنان برسانی‌، که اگر این کار را انجام ندهی‌ در قیامت بیشترین دشمن را خواهی‌ داشت; و بدا به حال کسی‌ که فقرا و مساکین و سائلان و محرومانِ از حق و ورشکستگان و از راه ماندگانْ در پیشگاه خداوند شاکی‌ و دشمن او باشند! و کسی‌ که امانت را سبک شمارد، و به آن خیانت ورزد، جان و دینش را از آن پاک نکند خود را در دنیا به ذلّت و خواری‌ انداخته، و در آخرت خوارتر و رسواتر خواهد بود.

وَ اِنَّ اَعْظَمَ الْخِيانَةِ خِيانَةُ الاُْمَّةِ، وَ اَفْظَعَ الْغِشِّ غِشُّ الاَْئِمَّةِ. والسَّلامُ.۳

و قطعاً بزرگترین خیانت، خیانت به ملّت، و رسواترین تقلّب تقلّب با پیشوایان اهل اسلام است. والســـلام .