نامه به فرماندهانِ ارتش — رفتار با مطیع و سرکش

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلي بَعْضِ اُمَراءِ جَيْشِهِ فَاِنْ عادُوا اِلي ظِلِّ الطّاعَهِ فَذاكَ الَّذي نُحِبُّ، وَ اِنْ تَوافَتِ الاُْمُورُ بِالْقَوْمِ اِلَي الشِّقاقِ وَ الْعِصْيانِ فَانْهَدْ بِمَنْ اَطاعَكَ اِلي مَنْ عَصاكَ، وَ اسْتَغْنِ بِمَنِ انْقادَ مَعَكَ عَمَّنْ تَقاعَسَ عَنْكَ، فَاِنَّ الْمُتَكارِهَ مَغيبُهُ خَيْرٌ مِنْ مَشْهَدِهِ، وَ قُعُودُهُ اَغْني مِنْ نُهُوضِهِ.۱

از نامه های‌ آن حضرت است به بعضی‌ از فرماندهان ارتش خود اگر به سایه اطاعت ما بازگشتند این همان است که ما دوست داریم، و اگر اوضاع و احوال آنان را به اختلاف و سرپیچی‌ کشاند، تو با یاری‌ کسی‌ که تو را اطاعت می‌ کند با اهل عصیان به جنگ برخیز، و با کسی‌ که فرمانت را می‌ برد از کسی‌ که به یاریت اقدام نمی‌ کند بی‌ نیاز باش، مسلّماً آنان که از جنگ با دشمن کراهت دارند نبودشان از بودنشان بهتر، و نشستنشان از قیامشان بی‌ نیازکننده تر است.