نامهٔ کوتاه به اهل کوفه، هنگام حرکت به سوی بصره

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ۱

از نامه های‌ آن حضرت است

اِلي اَهْلِ الْكُوفَةِ، عِنْدَ مَسيرِهِ مِنَ الْمَدينَةِ اِلَي الْبَصْرَةِ۲

بـه اهـل کوفه، زمانی‌ که از مدینـه عـازم بصـره بـود

اَمّا بَعْدُ، فَاِنّي خَرَجَتُ مِنْ حَيّي هذا، اِمّا ظالِماً وَ اِمّا مَظْلُوماً،۳

اما بعد، من از جایگاه قبیله ام بیرون شدم، و از دو حال بیرون نیست یا ستمگرم یا ستمدیده،

وَ اِمّا باغِياً وَ اِمّا مَبْغِيّاً عَلَيْهِ، وَ اَنَا اُذَكِّرُ اللّهَ مَنْ بَلَغَهُ كِتابي هذا لَمّا۴

یا متجاوزم یا بر من تجاوز شده، در هر صورت من خدا را به یاد کسانی‌ می‌ آورم که نامه ام به آنان می‌ رسد

نَفَرَ اِلَيَّ، فَاِنْ كُنْتُ مُحْسِناً اَعانَني، وَ اِنْ كُنْتُ مُسيئاً اسْتَعْتَبَني.۵

که به جانب من بیایند، تا اگر نیکوکارم یاریم دهند، و اگر بدکارم مرا به بازگشت به راه حق وادارند.