نامه به مَصقلة بن هُبَیره

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْه السَّلام اِلي مَصْقَلَةَ بْنِ هُبَيْرَةَ الشَّيْبانِيِّ، وَ هُوَ عامِلُهُ عَلي اَرْدَشيرَ خُرَّةَ بَلَغَني عَنْكَ اَمْرٌ اِنْ كُنْتَ فَعَلْتَهُ فَقَدْ اَسْخَطْتَ اِلهَكَ، وَ اَغْضَبْتَ اِمامَكَ: اَنَّكَ تَقْسِمُ فَيْءَ الْمُسْلِمينَ الَّذي حازَتْهُ رِماحُهُمْ وَ خُيُولُهُمْ، وَ اُرْيقَتْ عَلَيْهِ دِماؤُهُمْ، فيمَنِ اعْتامَكَ مِنْ اَعْرابِ قَوْمِكَ! فَوَ الَّذي فَلَقَ الْحَبَّةَ، وَ بَرَاَ النَّسَمَةً، لَئِنْ كانَ ذلِكَ حَقّاً لَتَجِدَنَّ بِكَ عَلَيَّ هَواناً، وَ لَتَخِفَّنَّ عِنْدي ميزاناً. فَلاتَسْتَهِنْ بِحَقِّ رَبِّكَ، وَ لاتُصْلِحْ دُنْياكَ بِمَحْقِ دينِكَ، فَتَكُونَ مِنَ الاَْخْسَرينَ اَعْـمالاً.۱

از نامه های‌ آن حضرت است بـه مَصقلة بن هُبَیـره شـیبانی‌ کـه عامـل حضـرت در اردشـیرخُـرّه بـود خبر انجام کاری‌ از تو به من رسیده که اگر آن را به جا آورده باشی‌ خدایت را به خشم آورده، و امام خود را غضبناک کرده ای‌. خبر این است که غنائمی‌ که نیزه ها و اسبهای‌ اهل اسلام گرد آورده، و خونشان در این راه به زمین ریخته در میان بادیه نشینان قبیله ات که تو را انتخاب نموده اند تقسیم می‌ کنی‌! به حق کسی‌ که دانه را شکافت، و انسان را آفرید، اگر این برنامه حقیقت داشته باشد خود را نزد من خوار و بی‌ اعتبار خواهی‌ یافت. پس حق خداوندت را سبک مشمار، و دنیای‌ خود را با نابودی‌ دین خویش آباد مکن، که از زیانکارترین مردم خواهی‌ بود.

اَلا وَ اِنَّ حَقَّ مَنْ قِبَلَكَ وَ قِبَلَنا مِنَ الْمُسْلِمينَ في قِسْمَةِ هذَا الْفَيْءِ سَواءٌ، يَرِدُونَ عِنْدي عَلَيْهِ، وَ يَصْدُرُونَ عَنْهُ.۲

معلومت باد که حقّ مسلمانانی‌ که نزد تو و ما هستند در سهم بری‌ از بیت المال برابر است، برای‌ گرفتن سهمیه نزد من می‌ آیند و می‌ روند.