نامه به اهل مصر — معرفیِ مالک اشتر بهعنوانِ زمامدار
نامهٔ ۳۸ نهجالبلاغه — شمشیری از شمشیرهای خدا که جز به فرمانِ امام گام برنمیدارد
دربارهی این دعا
نامهٔ ۳۸ نهجالبلاغه، از امام علی (ع) به اهل مصر، هنگامِ زمامدارکردنِ مالک اشتر بر آنان.
ترجمه: استاد حسین انصاریان
صوت این دعا بهزودی اضافه میشود.
وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلي اَهْلِ مِصْرَ، لَمّا وَلّي عَلَيْهِمُ الاَْشْتَرَ رَحِمَهُ اللّهُ
از نامه های آن حضرت است به اهـل مصر، زمانی که اشـتر را زمامـدار آنان نمـود
مِنْ عَبْدِ اللّهِ عَليٍّ اَميرِالْمُؤْمِنينَ، اِلي الْقَوْمِ الَّذينَ غَضِبُوا لِلّهِ حينَ عُصِيَ في اَرْضِهِ، وَ ذُهِبَ بِحَقِّهِ،
از بنده خدا علی امیر المؤمنین، به مردمی که برای خدا غضبناک شدند وقتی که خدا در زمینش معصیت شد و حق او از بین رفت،
فَضَرَبَ الْجَوْرُ سُرادِقَهُ عَلي الْبَرِّ وَ الْفاجِرِ، وَ الْمُقيمِ وَ الظّاعِنِ، فَلا مَعْرُوفٌ يُسْتَراحُ اِلَيْهِ، وَ لامُنْكَرٌ يُتَناهي عَنْـهُ.
ستم سراپرده خود را بر سر نیک و بد، و مقیم و مسافر زد، در نتیجه نه معروفی بود که در پناهش بیاسایند، و نه منکَری که از آن بازداشته شود.
اَمَّا بَعْدُ، فَقَدْ بَعَثْتُ اِلَيْكُمْ عَبْداً مِنْ عِبادِ اللّهِ، لايَنامُ اَيّامَ الْخَوْفِ، وَ لايَنْكُلُ عَنِ الاَْعْداءِ ساعاتِ الرَّوْعِ،
اما بعد، بنده ای از بندگان خدا را به سوی شما گسیل داشتم، که هنگام جوّ وحشت نخوابد، و ساعات هولناک از دشمنان نهراسد و عقب ننشیند،
اَشَدَّ عَلي الْفُجّارِ مِنْ حَريقِ النّارِ، وَ هُوَ مالِكُ بْنُ الْحارِثِ اَخُو مَذْحِج.
از آتش سوزان بر بدکاران سوزنده تر است، و او مالک بن حارث از قبیله مَذحِج است.
فَاسْمَعُوا لَهُ، وَ اَطيعُوا اَمْرَهُ فيما طابَقَ الْحَقَّ، فَاِنَّهُ سَيْفٌ مِنْ سُيُوفِ اللّهِ، لا كَليلُ الظُّبَةِ، وَ لانابِي الضَّريبَةِ،
سخنش را بشنوید، و امرش را در آنچه مطابق حق است اطاعت نمایید، که او شمشیری از شمشیرهای خداست، که تیزیش کنْد نگردد، و ضربتش بی اثر نشود،
فَاِنْ اَمَرَكُمْ اَنْ تَنْفِرُوا فَانْفِرُوا، وَ اِنْ اَمَرَكُمْ اَنْ تُقيمُوا فَاَقيمُوا،
اگر شما را دستور به حرکت داد حرکت کنید، و اگر فرمان توقف داد بازایستید،
فَاِنَّهُ لايُقْدِمُ وَ لا يُحْجِمُ، وَ لا يُؤَخِّرُ وَ لا يُقَدِّمُ اِلاّ عَنْ اَمْري.
که او قدم برنمی دارد و بازپس نمی نهد، و به تأخیر نمی اندازد و پیش نمی برد مگر به فرمان من.
وَ قَدْ آثَرْتُكُمْ بِهِ عَلي نَفْسي لِنَصيحَتِهِ لَكُمْ، وَ شِدَّةِ شَكيمَتِهِ عَلي عَدُوِّكُمْ.
شما را در فرستادن او بر خود مقدّم داشتم چون او را خیرخواه شما، و نسبت به دشمنتـان سـرسـخت تر یافتـم.