نامه به معاویه — هشدار دربارهٔ عاقبتِ وخیم

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلي مُعاوِيَةَ فَاتَّقِ اللّهَ فيما لَدَيْكَ، وَ انْظُرْ في حَقِّهِ عَلَيْكَ، وَ ارْجِعْ اِلي مَعْرِفَةِ ما لاتُعْذَرُ بِجَهالَتِهِ، فَاِنَّ لِلطَّاعَةِ اَعْلاماً واضِحَةً، وَ سُبُلاً نَيِّرَةً، وَ مَحَجَّةً نَهْجَةً، وَ غايَةً مَطْلُوبَةً يَرِدُهَا الاَْكْياسُ، وَ يُخالِفُهَا الاَْنْكاسُ. مَنْ نَكَبَ عَنْها جارَ عَنِ الْحَقِّ، وَ خَبَطَ فِي التِّيهِ، وَ غَيَّرَ اللّهُ نِعْمَتَهُ، وَ اَحَلَّ بِهِ نِقْمَتَهُ. فَنَفْسَكَ! نَفْسَكَ!۱

از نامه های‌ آن حضرت است بـه معـاویه خدا را در آنچه نزد توست بپرهیز، و در حق پروردگار بر خود دقّت کن، و به شناخت آنچه که از جهلِ به آن معذور نیستی‌ بازگرد، که حقّاً برای‌ طاعت نشانه های‌ آشکار، و راههای‌ روشن، و جادّه آشکار و هدفی‌ مطلوب است، که زیرکان بر آن وارد می‌ شوند، و مردم پست با آن مخالفت می‌ورزند. کسی‌ که از طاعت روی‌ بگرداند از حق روی‌ گردانده، و قدم در وادی‌ گمراهی‌ گذاشته، و خداوند نعمتش را بر او دگرگون می‌ کند، و عذابش را بر او جاری‌ می‌ سازد. خود را بپای‌، خود را بپای‌،

فَقَدْ بَيَّنَ اللّهُ لَكَ سَبيلَكَ، وَ حَيْثُ تَناهَتْ بِكَ اُمُورُكَ، فَقَدْ اَجْرَيْتَ اِلي غايَةِ خُسْر، وَ مَحَلَّةِ كُفْر، وَ اِنَّ نَفْسَكَ قَدْ اَوْلَجَتْكَ شَرّاً، وَ اَقْحَمَتْكَ غَيّاً، وَاَوْرَدَتْكَ الْمَهالِكَ، وَ اَوْعَرَتْ عَلَيْكَ الْمَسالِكَ.۲

که خداوند راهت را برای‌ تو روشن کرده، و به تو وانموده است که عاقبت کارهایت به کجا می‌ رسد، که مرکب زندگی‌ را به منتهای‌ خسارت و محلّ کفر رانده ای‌، نفس تو وجودت را به عرصه ضرر افکنده، و در پرتگاه گمراهی‌ انداخته، و در مهالک وارد نموده، و راهها را بر تو دشوار کرده است.