نهج‌البلاغه
۸۷

نامه به معاویه — عاملِ انحرافِ مردم

نامهٔ ۳۲ نهج‌البلاغه — سرزنشِ معاویه به‌خاطرِ گمراه‌کردنِ گروهِ بزرگی از مردم

درباره‌ی این دعا

نامهٔ ۳۲ نهج‌البلاغه، خطاب به معاویه؛ سرزنشِ او به‌خاطرِ گمراه‌کردنِ گروهِ بزرگی از مردم، با اشاره به بازگشتِ برخی از اهلِ بصیرت پس از شناختِ حقیقتِ او.

ترجمه: استاد حسین انصاریان

صوت این دعا به‌زودی اضافه می‌شود.

۲۸

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلي مُعاوِيَةَ وَ اَرْدَيْتَ جيلاً مِنَ النّاسِ كَثيراً خَدَعْتَهُمْ بِغَيِّكَ، وَ اَلْقَيْتَهُمْ في مَوْجِ بَحْرِكَ، تَغْشاهُمُ الظُّلُماتُ، وَ تَتَلاطَمُ بِهِمُ الشُّبُهاتُ، فَجارُوا عَنْ وِجْهَتِهِمْ، وَ نَكَصُوا عَلي اَعْقابِهِمْ، وَ تَوَلَّوْا عَلي اَدْبارِهِمْ، وَ عَوَّلُوا عَلي اَحْسابِهِمْ، اِلاّ مَنْ فاءَ مِنْ اَهْلِ الْبَصائِرِ، فَاِنَّهُمْ فَارَقُوكَ بَعْدَ مَعْرِفَتِكَ، وَ هَرَبُوا اِلَي اللّهِ مِنْ مُوازَرَتِكَ، اِذْ حَمَلْتَهُمْ عَلَي الصَّعْبِ، وَ عَدَلْتَ بِهِمْ عَنِ الْقَصْدِ. فَاتَّقِ اللّهَ يا مُعاوِيَةُ في نَفْسِكَ، وَ جاذِبِ الشَّيْطانَ قِيادَكَ، فَاِنَّ الدُّنْيا مُنْقَطِعَةٌ عَنْكَ، وَ الاْخِرَةُ قَريبَةٌ مِنْكَ. وَالسَّلامُ.

از نامه های‌ آن حضرت است بـه معـاویه جمعیت زیادی‌ از مردم را هلاک نمودی‌، آنان را به گمراهیت فریفتی‌، و در موج دو رویی‌ خود انداختی‌، تاریکی‌ ها آنان را پوشانده، و شبهه ها آنان را به تلاطم افکنده، پس از راه حق منحرف شدند، به گذشته جاهلی‌ برگشتند، به حقیقت پشت کردند و تکیه بر حسب و نسب نمودند، جز گروهی‌ از بینایان که از مسیر بازگشتند، که پس از شناخت تو از تو جدا شدند، و از یاری‌ تو به سوی‌ حق گریختند، زیرا آنان را به کاری‌ دشوار واداشتی‌، و از راه راست منحرف نمودی‌. ای‌ معاویه، درباره خود از خدا پروا کن، و عنانت را از دست شیطان به در آر، که دنیا از تو جدا گشته، و آخرت به تو نزدیک شـده. والسلام.

منابع متن و ترجمه