نامه به معاویه — دورویی در خون‌خواهیِ عثمان

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلي مُعاوِيَةَ فَسُبْحانَ اللّهِ! ما اَشَدَّ لُزُومَكَ لِلاَْهْواءِ الْمُبْتَدَعَةِ وَ الْحَيْرَةِ الْمُتَّبَعَةِ، مَعَ تَضْييعِ الْحَقائِقِ، وَ اطِّراحِ الْوَثائِقِ الَّتي هِيَ لِلّهِ طِلْبَةٌ، وَ عَلي عِبادِهِ حُجَّةٌ! فَاَمّا اِكْثارُكَ الْحِجاجَ في عُثْمانَ وَ قَتَلَتِهِ: فَاِنَّكَ اِنَّما نَصَرْتَ عُثْمانَ حَيْثُ كانَ النَّصْرُ لَكَ، وَ خَذَلْتَهُ حَيْثُ كانَ النَّصْرُ لَهُ. وَالسَّلامُ.۱

از نامه های‌ آن حضرت است به معاویه سبحان اللّه! چه سخت دچار هواهای‌ بدعت آمیزی‌، و گرفتار حیرانی‌ متابعت شده، آن هم همراه ضایع کردن حقایق، و به کنار انداختن پیمانهایی‌ که خداوند خواهان آنهاست، و بر بندگانش دلیل و حجّت است! اما بحثهای‌ زیادت نسبت به عثمان و کشندگانش: تو وقتی‌ به یاری‌ او برخاستی‌ که سود آن یاری‌ متوجه تو بود، و زمانی‌ که یاریت برای‌ او سودمند بود به یاریش اقدام نکردی‌. والسلام.