نامه به مُنذر بن جارود

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلَي الْمُنْذِرِ بْنِ الْجارُودِ الْعَبْدِيِّ، وَ قَدْ كانَ اسْتَعْمَلَهُ عَلي بَعْضِ النَّواحي، فَخان الاَْمانَةَ في بَعْضِ ما وَلاّهُ مِنْ اَعْمالِهِ اَمّا بَعْدُ، فَاِنَّ صَلاحَ اَبيكَ غَرَّني مِنْكَ، وَ ظَنَنْتُ اَنَّكَ تَتَّبِعُ هَدْيَهُ، وَ تَسْلُكُ سَبيلَهُ، فَاِذا اَنْتَ فيما رُقِّيَ اِلَيَّ عَنْكَ لا تَدَعُ لِهَواكَ انْقِياداً، وَ لاتُبْقي لاِخِرَتِكَ عَتاداً، تَعْمُرُ دُنْياكَ بِخَرابِ آخِرَتِكَ، وَ تَصِلُ عَشيرَتَكَ بِقَطيعَةِ دينِكَ. وَ لَئِنْ كانَ ما بَلَغَني عَنْكَ حَقّاً لَجَمَلُ اَهْلِكَ وَ شِسْعُ نَعْلِكَ خَيْرٌ مِنْكَ! وَ مَنْ كانَ بِصِفَتِكَ فَلَيْسَ بِاَهْلِ اَنْ يُسَدَّ بِهِ ثَغْرٌ، اَوْ يُنْفَذَ بِهِ اَمْرٌ، اَوْ يُعْلي لَهُ قَدْرٌ، اَوْ يُشْرَكَ في اَمانَة، اَوْ يُؤْمَنَ عَلي خِيانَة. فَاَقْبِلْ اِلَيَّ حينَ يَصِلُ اِلَيْكَ كِتابي هذا اِنْ شاءَ اللّهُ.۱

از نامه های‌ آن حضرت است به منذر بن جارود عبدی‌ که او را در بعضی‌ نواحی‌ به کار گمارد و او در امانت کارگزاریش خیانت کرد اما بعد، درستی‌ پدرت مرا نسبت به تو خوشبین نمود، و فکر کردم پیرو او هستی‌، و به روش او می‌ روی‌، ناگاه به من گزارش رسید که در تبعیت از هوای‌ نفس دست بردار نیستی‌، و ذخیره ای‌ برای‌ آخرتت باقی‌ نمی‌ گذاری‌، با ویران کردن آخرتت دنیایت را آباد می‌ کنی‌، و به قیمت جدا شدن از دینت به خویشانت می‌ پیوندی‌. اگر آنچه از تو به من گزارش شده درست باشد شتر خانواده ات و بند کفشت از تو بهتر است! کسی‌ که مانند تو باشد نه اهلیت دارد که مرزی‌ به وسیله او بسته شود، و نه برنامه ای‌ به توسط او اجرا گردد، و یا مقامش را بالا برند، یا در امانتی‌ شریکش نمایند، یا از خیانت او در امان باشند. زمانی‌ که این نامه به دستت رسد به طـرف من حـرکت کن ان شـاء اللّـه.