نامه به دو امیرِ لشکر دربارهٔ مالک اشتر

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلي اَميرَيْنِ مِنْ اُمَراءِ جَيْشِهِ وَ قَدْ اَمَّرْتُ عَلَيْكُما وَ عَلي مَنْ في حَيِّزِكُما مالِكَ بْنَ الْحارِثِ الاَْشْتَرَ، فَاسْمَعا لَهُ وَ اَطيعا، وَ اجْعَلاهُ دِرْعاً وَ مِجَنًّا، فَاِنَّهُ مِمَّنْ لايُخافُ وَهْنُهُ وَ لا سَقْطَتُهُ وَ لا بُطْؤُهُ عَمَّا الاِْسْراعُ اِلَيْهِ اَحْزَمُ، وَ لا اِسْراعُهُ اِلي مَا الْبُطْءُ عَنْهُ اَمْثَلُ.۱

از نامه های‌ آن حضرت است به دو نفر از امیران لشگرش مالک بن حارث اشتر را بر شما دو نفر و کسانی‌ که تحت فرمان شما هستند فرمانروا کردم، دستورش را بشنوید و از او اطاعت کنید، و او را زره و سپر خویش قرار دهید، چرا که او از افرادی‌ نیست که سستی‌ نماید و به خطا و لغزش افتد و کندی‌ کند جایی‌ که شتاب دوراندیشانه تر اسـت، و شتاب نماید جایی‌ که کنـدی‌ لازم تر است.