نامه به سهل بن حُنَیف

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلي سَهْلِ بْنِ حُنَيْف الاَْنْصارِيِّ، وَ هُوَ عامِلُهُ عَلَي الْمَدينَةِ، في مَعْني قَوْم مِنْ اَهْلِها لَحِقُوا بِمُعاوِيَةَ اَمّا بَعْدُ، فَقَدْ بَلَغَني اَنَّ رِجالاً مِمَّنْ قِبَلَكَ يَتَسَلَّلُونَ اِلي مُعاوِيَةَ، فَلاتَأْسَفْ عَلي ما يَفُوتُكَ مِنْ عَدَدِهِمْ، وَ يَذْهَبُ عَنْكَ مِنْ مَدَدِهِمْ، فَكَفي لَهُمْ غَيّاً وَ لَكَ مِنْهُمْ شافِياً فِرارُهُمْ مِنَ الْهُدي وَ الْحَقِّ، وَ ايضاعُهُمْ اِلَي الْعَمي وَ الْجَهْلِ، وَ اِنَّما هُمْ اَهْلُ دُنْيا، مُقْبِلُونَ عَلَيْها، وَ مُهْطِعُونَ اِلَيْها، قَدْ عَرَفُوا الْعَدْلَ وَ رَاَوْهُ، وَ سَمِعُوهُ وَ وَعَوْهُ، وَ عَلِمُوا اَنَّ النّاسَ عِنْدَنا فِي الْحَقِّ اُسْوَةٌ، فَهَرَبُوا اِلَي الاَْثَرَةِ; فَبُعْداً لَهُمْ وَ سُحْقاً!۱

از نامه های‌ آن حضرت است به سهل بن حُنَیف انصاری‌ که کارگزار حضرت در مدینه بود، در رابطه با گروهی‌ از اهل مدینه که به معاویه پیوستند اما بعد، به من خبر رسیده که مردمی‌ که نزد تواَند به پنهانی‌ به جانب معاویه می‌ روند، بر آنچه که از عدد ایشان کم می‌ شود، و از کمکشان کاسته می‌ گردد افسوس به خود راه مده، در ضلالت آنان و آرامش خاطر تو همین بس که از هدایت و حق گریختند، و به طرف کوردلی‌ و نادانی‌ شتافتند، اینان اهل دنیایند، به آن روی‌ آورده و به دنبالش افتاده اند، عدالت را شناختند و دیدند و شنیدند و فهمیدند، و دانستند که مردم در پیشگاه ما در حق با هم مساویند، و در عین حال گریختند تا خود را به نان و نوایی‌ برسانند; از رحمت خدا دور باشند و دور!

اِنَّهُمْ وَاللّهِ لَمْ يَفِرُّوا مِنْ جَوْر، وَ لَمْ يَلْحَقُوا بِعَدْل. وَ اِنّا لَنَطْمَعُ في هَذا الاَْمْرِ اَنْ يُذَلِّلَ اللّهُ لَنا صَعْبَهُ، وَ يُسَهِّلَ لَنا حَزْنَهُ، اِنْ شاءَ اللّهُ. والسَّلامُ عَلَيْكَ.۲

به خدا قسم آنان از ستم فرار نکرده، و به عدالت روی‌ ننموده اند. امیدواریم خداوند در این مسأله خلافت دشواریش را بر ما آسان و ناهمواریش را بر ما هموار نماید، ان شـاء اللّـه . و سـلام بـر تـو .