نامه به زیاد بن اَبیه

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ اِلي زِيادِ بْنِ اَبيهِ وَ هُوَ خَليفَةُ عامِلِهِ عَبْدِاللّهِ بْنِ عَبَّاس عَلَي الْبَصْرَةِ. وَ عَبْدُاللّهِ عامِلُ اَميرِالْمُؤْمِنينَ يَوْمَئِذ عَلَيْها وَ عَلي كُوَرِ الاَْهْوازِ وَ فارِسَ وَ كِرْمانَ۱

از نامه های‌ آن حضرت است به زیاد بن ابیه زمانی‌ که در حکومت بصره جانشین عبداللّه بن عباس بود، و عبداللّه در آن وقت از جانب حضرت بر بصره و نواحی‌ اهواز و فارس و کرمان حکمران بود.

وَ اِنّي اُقْسِمُ بِاللّهِ قَسَماً صادِقاً، لَئِنْ بَلَغَني اَنَّكَ خُنْتَ مِنْ فَيْءِ الْمُسْلِمينَ شَيْئاً صَغيراً اَوْ كَبيراً، لاََشُدَّنَّ عَلَيْكَ شَدَّةً تَدَعُكَ قَليلَ الْوَفْرِ، ثَقيلَ الظَّهْرِ، ضَئيلَ الاَْمْرِ. وَالسَّلامُ.۲

به خدا قسم می‌ خورم قسم صادقانه، اگر به من خبر رسد که در بیت المال مسلمانان در مالی‌ اندک یا زیاد خیانت ورزیده ای‌، چنان بر تو سخت گیری‌ کنم که تو را تهیدسـت و سنگین بـار و ذلیـل و پسـت کنـد! والسّـلام.