نامه به زیاد بن ابیه دربارهٔ ادعای برادرخواندگی با معاویه

وَ مِنْ كِتاب لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ۱

از نامه های‌ آن حضرت است

اِلي زيادِ بْنِ اَبيهِ وَ قَدْ بَلَغَهُ اَنَّ مُعاوِيَةَ۲

به زیاد بن ابیه، وقتی‌ به حضرت خبر رسید معاویه به زیاد

كَتَبَ اِلَيْهِ يُريدُ خَديعَتَهُ بِاسْتِلْحاقِهِ۳

نامه نوشته می‌ خواهد او را با ملحق کردن به نسب خود بفریبد

وَ قَدْ عَرَفْتُ اَنَّ مُعاوِيَةَ كَتَبَ اِلَيْكَ يَسْتَزِلُّ لُبَّكَ، وَ يَسْتَفِلُّ غَرْبَكَ،۴

آگاه شدم که معاویه برای‌ لغزاندن خردَت و سست کردن عزمت نامه ای‌ برایت فرستاده،

فَاحْذَرْهُ، فَاِنَّما هُوَ الشَّيْطانُ، يَأْتِي الْمَرْءَ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ۵

از او حذر کن، که بی‌ تردید او شیطان است، که از مقابل و پشت سر

وَ عَنْ يَمينِهِ وَ عَنْ شِمالِهِ، لِيَقْتَحِمَ غَفْلَتَهُ، وَ يَسْتَلِبَ غِرَّتَهُ.۶

و از راست و چپ به جانب انسان می‌ آید، تا بهوقت غفلتش بر او هجوم آرد، و عقل ساده اش را بدزدد.

وَ قَدْ كانَ مِنْ اَبي سُفْيانَ في زَمَنِ عُمَرَ بْنِ الْخَطّابِ فَلْتَةٌ مِنْ۷

از ابوسفیان در روزگار عمر بن خطّاب سخنی‌ بدون اندیشه از روی‌

حَديثِ النَّفْسِ، وَ نَزْغَةٌ مِنْ نَزَغاتِ الشَّيْطانِ، لايَثْبُتُ بِها نَسَبٌ۸

وسوسه نفس، و تحریکی‌ از تحریکات و فسادکاریهای‌ شیطان سر زد، که نه نسبی‌ به آن ثابت می‌ شود

وَ لايُسْتَحَـقُّ بِهـا اِرْثٌ ،۹

و نه کسی‌ به آن مستحق میراث می‌ گردد (ابوسفیان به عمروعاص گفت: این محصول زنای‌ من با مادر اوست)

وَ الْمُتَعَلِّقُ بِها كَالْواغِلِ الْمُدَفَّعِ،۱۰

و آویخته به این سخنان همانند کسی‌ است که خود را در میان باده گساران اندازد ولی‌ پیوسته او را دور می‌ کنند،

وَ النَّوْطِ الْمُذَبْذَبِ.۱۱

و به کاسه چوبینی‌ شبیه است که به بار مرکبی‌ آویخته و پیوسته می‌ جنبد.