وصیت به ابن عباس هنگامِ مناظره با خوارج

وَ مِنْ وَصِيَّة لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ لِعَبْدِاللّهِ بْنِ الْعَبّاسِ اَيْضاً، لَمّا بَعَثَهُ لِلاِْحْتِجاجِ عَلَي الْخَوارِجِ لاتُخاصِمْهُمْ بِالْقُرْآنِ، فَاِنَّ الْقُرْآنَ حَمّالٌ ذُووُجُوه، تَقُولُ وَ يَقُولُونَ، وَلكِنْ حاجِجْهُمْ بِالسُّنَّةِ، فَاِنَّهُمْ لَنْ يَجِدُوا عَنْها مَحيصاً.۱

از سفارشات آن حضرت است باز هم به عبداللّه بن عباس، زمانی‌ که او را برای‌ گفتگو با خوارج فرسـتاد با آنان با قرآن به مناظره برنخیز، چرا که قرآن تحمل معانی‌ گوناگون دارد، تو چیزی‌ از قرآن می‌ گویی‌ آنان چیز دیگر، ولی‌ با کمک سنّت پیامبر(ص) با آنان احتجاج کن، که در برابر آن جز پذیرش گزیری‌ ندارند.