وصیت به لشکرِ فرستاده‌شده به سوی دشمن

وَ مِنْ وَصِية لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ وَصّي بِها جَيْشاً بَعَثَهُ اِلَي الْعَدُوِّ فَاِذا نَزَلْتُمْ بِعَدُوٍّ اَوْ نَزَلَ بِكُمْ، فَلْيَكُنْ مَعَسْكَرُكُمْ في قُبُلِ الاَْشْرافِ، اَوْ سِفاحِ الْجِبالِ، اَوْ اَثْناءِ الاَْنْهارِ، كَيْما يَكُونَ لَكُمْ رِدْءًا، وَ دُونَكُمْ مَرَدًّا. وَ لْتَكُنْ مُقاتَلَتُكُمْ مِنْ وَجْه واحِد اَوِ اثْنَيْنِ.۱

از وصیت های‌ آن حضرت است به هنگامی‌ که لشگری‌ را به سوی‌ دشمن فرستاد این وصیت فرمود چون بر دشمن وارد شدید یا دشمن بر شما وارد شد، باید لشگرگاه شما در محلّی‌ بلند، یا دامنه کوهها، یا بین رودها قرار گیرد، تا شما را مدد باشد، و مانعی‌ پیش رویتان برای‌ برگرداندن شرّ دشمن. جنگ شما باید از یک طرف یا دو طرف باشد.

وَ اجْعَلُوا لَكُمْ رُقَباءَ في صَياصِي الْجِبالِ وَ مَناكِبِ الْهِضابِ، لِئَلاّ يَأْتِيَكُمُ الْعَدُوُّ مِنْ مَكانِ مَخافَة اَوْ اَمْن. وَ اعْلَمُوا اَنَّ مُقَدِّمَةَ الْقَوْمِ عُيُونُهُمْ، وَ عُيُونَ الْمُقَدِّمَةِ طَلائِعُهُمْ. وَ اِيّاكُمْ وَ التَّفَرُّقَ، فَاِذا نَزَلْتُمْ فَانْزِلُوا جَميعاً، وَ اِذَا ارْتَحَلْتُمْ فَارْتَحِلُوا جَميعاً، وَ اِذا غَشِيَكُمُ اللَّيْلُ فَاجْعَلُوا الرِّماحَ كِفَّةً، وَ لاتَذُوقُوا النَّوْمَ اِلاّ غِراراً اَوْ مَـضْـمَـضَـةً.۲

و بر قله کوهها و فراز تپّه ها نگهبانانی‌ بگمارید، تا دشمن از نقطه خطر یا محلی‌ که مورد اطمینان شماست به شما حمله نکند. بدانید مقدمه لشگر دیده بانان دشمن اند، و دیده بانانْ جاسوسان ارتش اند. از پراکندگی‌ و تفرقه بپرهیزید، هرگاه فرود آیید همگان فرود آیید، و زمانی‌ که کوچ کنید همه کوچ نمایید، و چون شب فرا رسد نیزه ها را گرداگرد خود نگاه دارید، خوابتان اندک باشد یا همانند مضمضه آب در دهان.