وصیت به لشکر پیش از صفین

وَ مِنْ وَصِية لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ لِعَسْكَرِهِ قَبْلَ لِقاءِ الْعَدُوِّ بِصِفّين لاتُقاتِلُوهُمْ حَتّي يَبْدَاُوكُمْ، فَاِنَّكُمْ بِحَمْدِ اللّهِ عَلي حُجَّة، وَ تَرْكُكُمْ اِيّاهُمْ حَتّي يَبْدَاُوكُمْ حُجَّةٌ اُخْري لَكُمْ عَلَيْهِمْ. فَاِذا كانَتِ الْهَزيْمَةُ بِاِذْنِ اللّهِ فَلاتَقْتُلُوا مُدْبِراً، وَ لاتُصيبُوا مُعْوِراً، وَ لاتُجْهِزُوا عَلي جَريح، وَ لاتَهيجُوا النِّساءَ بِاَذًي وَ اِنْ شَتَمْنَ اَعْراضَكُمْ، وَ سَبَبْنَ اُمَراءَكُمْ، فَاِنَّهُنَّ ضَعيفاتُ الْقُوي وَ الاَْنْفُسِ وَ الْعُقُولِ. اِنْ كُنّا لَنُؤْمَرُ بِالْكَفِّ عَنْهُنَّ وَ اِنَّهُنَّ لَمُشْرِكاتٌ. وَ اِنْ كانَ الرَّجُلُ لَيَتَناوَلُ الْمَرْاَةَ فِي الْجاهِليَّةِ بِالْفِهْرِ اَوِ الْهِرَاوَةِ فَيُعَيَّرُ بِها وَ عَقِبُهُ مِنْ بَعْدِهِ.۱

از وصیت های‌ آن حضرت است به لشگرش، پیش از دیدار با دشمن در صفّین دست به جنگ نزنید تا آنان شروع کنند، زیرا به حمد خدا حجّت با شماست، و جنگ نکردن از سوی‌ شما تا شروع جنگ از جانب آنان حجّت دیگری‌ از شما بر آنهاست. دشمن چون به اذن حق پای‌ به هزیمت نهاد فراری‌ را به قتل نرسانید، و ناتوان را آسیب نزنید، و زخمی‌ را نکشید. و زنان را با آزردن به هیجان نیاورید گرچه متعرض آبروی‌ شما شوند، یا به بزرگانتان ناسزا گویند، زیرا توان و جان و عقلشان ضعیف است. زمانی‌ که در شرک بودند مأموریت داشتیم از آنان دست بداریم.و اگر در روزگار جاهلیّت مردی‌ زنی‌ را با سنگ یا چماق می‌ زد، او و فرزندانش را به این عمل سرزنش می‌ کردند.