وصیت هنگام شهادت

وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ قالَـهُ قُبَيْلَ مَوْتِـهِ عَلي سَبيـلِ الْوَصِيَّـةِ، لَمَّـا ضَرَبَـهُ ابْـنُ مُلْجَـم لَعَنَـهُ اللّـهُ وَصِيَّتي لَكُمْ اَنْ لا تُشْرِكُوا بِاللّهِ شَيْئاً، وَ مُحَمَّدٌ صَلَّي اللّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَلاتُضَيِّعُوا سُنَّتَةُ. اَقيمُوا هذَيْنِ الْعَمُودَيْنِ، وَ اَوْقِدُوا هذَيْنِ الْمِصْبـاحَيْـنِ ، وَ خَلاكُـمْ ذَمٌّ.۱

از سخنان آن حضرت است آن را پیش از مرگش به عنوان وصیت فرمود، زمانی‌ که ابن ملجم ـ لعنت خدا بر او باد ـ وی‌ را ضربت زد سفارشم به شما این است که چیزی‌ را شریک خدا قرار ندهید و سنّت محمّد ـ صلّی‌ اللّه علیه و آله ـ را ضایع نکنید، این دو ستون دین را برپا دارید و این دو چراغ را روشن نگاه بدارید، که دیگر بر شما نکوهشی‌ نخواهد بود.

اَنَا بِالاَْمْسِ صاحِبُكُمْ، وَ الْيَوْمَ عِبْرَةٌ لَكُمْ، وَ غَداً مُفارِقُكُمْ. اِنْ اَبْقَ فَاَنَا وَلِيُّ دَمي، وَ اِنْ اَفْنَ فَالْفَناءُ ميعادي، وَ اِنْ اَعْفُ فَالْعَفْوُ لي قُرْبَةٌ، وَ هُوَ لَكُمْ حَسَنَةٌ، فَاعْفُوا «اَلا تُحِبُّونَ اَنْ يَغْفِرَ اللّهُ لَكُمْ»؟!۲

من دیروز همنشین شما بودم، امروز برای‌ شما عبرتم، و فردا از شما جدا می‌ شوم. اگر زنده بمانم صاحب خون خویشم، و اگر بمیرم مرگ وعده گاه من است، و اگر ببخشم بخشیدن برای‌ من موجب قرب، و برای‌ شما حسنه است، پس ببخشید «آیا دوست ندارید خداوند شما را ببخشد»؟!

وَ اللّهِ ما فَجَاَني مِنَ الْمَوْتِ وَارِدٌ كَرِهْتُهُ، وَ لا طالِعٌ اَنْكَرْتُهُ. وَ ما كُنْتُ اِلاّ كَقارِب وَرَدَ، وَ طالِب وَجَدَ «وَ ما عِنْدَاللّهِ خَيْرٌ لِلاَْبْرارِ».۳

به خدا قسم چیزی‌ از مرگ به طور ناگهانی‌ به من روی‌ نیاورد که پسند من نباشد، و مسأله ای‌ آشکار نشود که آن را نشناسم. نسبت به مرگ چون جویای‌ آب بودم که ناگهان به آب رسیده، یا جویای‌ متاعی‌ که به آن دست یافته «و آنچه نزد خداست برای‌ نیکان بهتر است».